Στην Ελλάδα κανείς δεν αγαπά τον αθλητισμό. Όλοι αγαπούν τη νίκη. Όλοι απεχθάνονται την ήττα
Η εβδομάδα που προηγήθηκε έβριθε γεγονότων στην πολιτική επικαιρότητα διανθισμένη με οσμή υφέρπουσας έκρηξης. Από τη μια το νομοσχέδιο για τους γάμους των ομοφύλων, από την άλλη η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Και στη μέση τα τρακτέρ των αγροτών. Ωστόσο, με μια πρόχειρη έως και μπακαλίστικη πλην ρεαλιστική οπτική, στα social media κυριάρχησε μιαν οπαδική συλλογιστική…
Κάτι λίγο η κορύφωση μιας επαγωγικά εξελισσόμενης αντιπαράθεσης στο πεδίο του ελληνικού πρωταθλήματος με τρεις ομάδες να διεκδικούν με ίσες πιθανότητες το πρωτάθλημα και τον Αρη να προβάλει ως φαβορί για μια θέση στον τελικό του κυπέλλου, κάτι το γεμάτο Αλεξάνδρειο από τις επιτυχίες του μπασκετικού Άρη που δημιούργησαν συνειρμούς και προσδοκίες διανθισμένους με τη νοσταλγολαγνεία των 50άρηδων για επιστροφή στην ένδoξη για την αθλητική Θεσσαλονίκη εποχή των 80s, τα Social media έστρωσαν πεδίον δόξης λαμπρό για να βγάλει κανείς τα απωθημένα του. Αυτές τις ημέρες, ένας από τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής και σήμερα αντιπεριφερειάρχης εξωστρέφειας, ο Μπάνε Πρέλεβιτς στην παρουσίαση του βιβλίου του «η δύναμη της ήττας» είπε το επιμύθιο: «Στο σκοτάδι της ήττας βλέπεις το χαρακτήρα σου». Κι όχι μόνο στον αθλητισμό Μπάνε…
Στην Ελλάδα κανείς δεν αγαπά τον αθλητισμό. Όλοι αγαπούν τη νίκη. Όλοι απεχθάνονται την ήττα. Στο γήπεδο, όποιο κι αν είναι αυτό, ο άνθρωπος μεταμορφώνεται. Πριν από μερικά χρόνια, σε έναν αγώνα μπάσκετ έβλεπα έναν μειλίχιο καθηγητή μέσης εκπαίδευσης γνωστό μου από τους καλύτερους της εποχής του σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια να βρίζει προς τους διαιτητές με διάλεκτο που θα υιοθετούσαν στα γκέτο του Μπράουνσβιλ. «Ησύχασε, βρε, εσύ σοβαρός άνθρωπος θα πάθεις και τίποτα», έσπευσα να του χαμηλώσω τους σφυγμούς χαμογελώντας αλλά μάταια: «Αδερφέ, αν δεν ξεσπάσω εδώ, που θέλεις να ξεσπάσω; Στο σπίτι; Για να έχουμε οικογενειακά δράματα;». Μπροστά σ’ αυτό το «ακαταμάχητο» επιχείρημα, ότι τα απωθημένα τα βγάζεις στο γήπεδο ή στη γυναίκα και τα παιδιά σου, τον άφησα στη μοίρα του και τους διαιτητές στη δική τους.
Ακόμη και για έναν αγώνα … πόλο και μάλιστα γυναικών θα ανακαλύψει κανείς ομηρικούς καυγάδες μεταξύ χρηστών στα Social media επειδή η εθνική μας παρά τις συνεχείς υπερβάσεις της, ηττήθηκε από την Ουγγαρία στον ημιτελικό ενός παγκοσμίου πρωταθλήματος, στα πέναλτι!
Αν δεν ασχολιόμουν με τον αθλητισμό σχεδόν σαράντα χρόνια, είτε ως ερασιτέχνης αθλητής κι ακολούθως ως επαγγελματίας δημοσιογράφος, θα μπορούσα να βγάλω το συμπέρασμα ότι οι Έλληνες φίλαθλοι – νομίζουν ό,τι – είναι περισσότερο καταρτισμένοι ακόμη και από τους αθλητές στο ίδιο το αγώνισμά τους! Ο αθλητισμός επαγγελματικός ή ημιεπαγγελματικός έως και ερασιτεχνικός είναι χωνευτήρι διά πάσα νόσον. Αρκεί να δει κανείς τη ροή των σχολίων στη διάρκεια του προχθεσινού προημιτελικού του μπάσκετ ΠΑΟΚ – Αρη, όπου για 37 λεπτά παίκτες και προπονητές και των δυο ομάδων από τη μια στιγμή στην άλλη με αντίστροφους όρους, αποθεώνονταν και καταδικάζονταν από τους ίδιους τους χρήστες, θυμίζοντας τον τύπο στην εξέδρα πάνω από τη Βλαχοπούλου («Η Ρένα είναι οφ σάιντ») που φώναζε απ’ τη μια στιγμή στην άλλη «Μπράβο ήρωα! Μπράβο Καραϊσκάκη! … Ου να μου χαθείς κρέας!».
Ο περίφημος ανθρωπολόγος και ζωοολόγος Ντέσμοντ Μόρις γράφει στο αριστουργηματικό «η φυλή του ποδοσφαίρου»: «Όσο η ανθρώπινη φυλή είναι σε θέση να ασχοληθεί με κάτι περισσότερο από την απλή επιβίωση, το ποδόσφαιρο θα έχει τη θέση του». Αν νιώθουμε ότι βρισκόμαστε σ’ αυτό ακριβώς το σημείο όπου έχουμε την «πολυτέλεια» να ασχοληθούμε και για κάτι περισσότερο από την μίζερη καθημερινότητά μας, τότε, είναι προτιμότερο να μαλώνουμε για ένα καλάθι που δε μέτρησε ή για το δοκάρι μέσα ή δοκάρι έξω, από το να διχαζόμαστε ως κοινωνία για ένα νομοσχέδιο που ψηφίζεται στη Βουλή. Κι αν αναζητήσει κανείς τη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική και στον αθλητισμό είναι ότι σε αντίθεση με την πολιτική, στον αθλητισμό η δύναμη της ήττας κάποια στιγμή θα σε οδηγήσει στη νίκη. Έστω κι αν χρειαστεί να διανύσεις μια διαδρομή από το «κρέας» στον … «Καραϊσκάκη».
