Εκδικάζεται σήμερα σε δεύτερο βαθμό η υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου», με τον πατέρα Αντώνιο και τέσσερις ακόμα εργαζόμενους που κατηγορούνται για σωματική και ψυχολογική κακοποίηση παιδιών στη δομή.
Κατά τη διάρκεια της δίκης, παιδί-τρόφιμος της Κιβωτού αποκάλυψε πως ο γιος του πατρός Αντωνίου του έδωσε χρήματα για να ανακαλέσει δήλωση προς υποστήριξη της κατηγορίας.
«Ασκήθηκε πίεση και προσπάθειες να πεισθεί ο … να ανακαλέσει και να αλλάξει την κατάθεση του», δήλωσε αρχικά ο συνήγορος του μάρτυρα, προκαλώντας συνεχείς ερωτήσεις από την πρόεδρο του δικαστηρίου.
Πρόεδρος: Γιατί ανακαλέσατε; Σας απείλησαν;
Μάρτυρας: Όχι, βρέθηκα με τον πάτερ.
Πρόεδρος: Σας πίεσε κάποιος; Φοβηθήκατε;
Μάρτυρας: Όχι.
Πρόεδρος: Γιατί αλλάξατε γνώμη;
Μάρτυρας: Γιατί ήθελα να αθωώσω τον πάτερ, όχι τους υπόλοιπους.
Πρόεδρος: Πότε σας προσέγγισαν και ζήτησαν να αλλάξετε την κατάθεση;
Μάρτυρας: Τετάρτη βράδυ. Λίγο πριν τη δίκη.
Πρόεδρος: Σας έδωσαν κάτι;
Μάρτυρας: Ήμασταν σε ένα σπίτι φίλου και μας έδωσαν χρήματα, 100 στον καθένα και στον έναν 300. Ήρθε ο γιος του πάτερ Αντώνιου και μας τα έδωσε.
«Ένα παιδί μπορεί να αγαπάει και να κακοποιείται ταυτόχρονα»
Στη συνέχεια κατέθεσε η Θεώνη Κουφονικολάκου, βοηθός Συνηγόρου του Πολίτη για τα δικαιώματα του παιδιού, η οποία αναφέρθηκε στις ενέργειες στις οποίες προέβη βάσει του θεσμικού ρόλου της από τη στιγμή που έφτασαν στον Συνήγορο οι πρώτες καταγγελίες.
Η μάρτυρας περιέγραψε την επίσκεψή της στη δομή, όπου, όπως είπε, «με το που μπήκαμε παρατήρησα ένα πορτρέτο του πατρός Αντώνιου. Μου προκάλεσε εντύπωση. Ήταν ένα πορτρέτο εντελώς αναντίστοιχο με μια προνοιακού χαρακτήρα δομή».
«Υπήρχε ένα περιστατικό κλοπής και όλα τα παιδιά απαγορεύονταν να μιλάνε στο παιδί που φερόταν να έκλεβε», κατέθεσε επίσης και περιέγραψε σκληρή εργασία στα μαγειρεία, αναφερόμενη σε περιστατικό που ένα παιδί ζήτησε γονατιστό συγγνώμη.
Σύμφωνα με τη μάρτυρα, όσα περιέγραφαν τα παιδιά αξιολογήθηκαν ως αξιόπιστα καθώς «είχαν συγκεκριμένα συναισθήματα, άγχος, φόβο, “τι θα πάθω τώρα που τα λέω”. Ο πατήρ Αντώνιος στα μάτια τους ήταν σωτήρας τους. Ένα παιδί είπε “με βάλανε απομόνωση αλλά είχαν δίκιο”. Αυτό είναι η κανονικοποίηση της βίας. Η … έλεγε ότι τιμωρούνταν κάθε φορά που έκανε λάθος απαγορεύοντάς της να βλέπει την οικογένειά της. Μας έλεγε ότι δεν μπορεί να ξεχάσει την εικόνα να βλέπει το αυτοκίνητο με τη μαμά της να φεύγει. Μας είπε ότι δέχτηκε βία ενώ υπήρξε και μάρτυρας βίας σε βάρος άλλης κοπέλας από υπεύθυνο της δομής. Είπε, επίσης ότι το play room χρησιμοποιείται ως δωμάτιο απομόνωσης».
Συνεχίζοντας την κατάθεσή της η Θ. Κουφονικολάκου χαρακτήρισε την απομόνωση «απολύτως τραυματική πρακτική» και ανέφερε ότι «τα κακοποιημένα παιδιά αγαπούν τους φροντιστές κακοποιητές τους» και πως η σωματική και ψυχολογική βία τα εγκλωβίζει σε έναν κύκλο απουσίας αυτοεκτίμησης.
Αυτά τα παιδιά, εξήγησε, πήγαν στην «Κιβωτό» επειδή δεν είχαν την στήριξη και τη φροντίδα από την οικογένειά τους και εκεί αυτή η έλλειψη εντείνεται πολλαπλάσια.
Εφέτης: Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να υπάρχει σε ένα παιδί ο φόβος και η αγάπη. Πώς γίνεται αυτό; Είδαμε εδώ ένα παιδί το πρωί σε πλήρη σύγχυση. Αυτό το παιδί αγαπάει ή φοβάται; Μιλάμε για μια δουλική εξάρτηση.
Μάρτυρας: Όλα τα παιδιά που έχουν υποστεί ενδοοικογενειακή βία συνεχίζουν να αγαπούν τον κακοποιητικό μπαμπά και τη μαμά. Συνυπάρχουν.
Εφέτης: Δηλαδή τα παιδιά που κακοποιούνταν αγαπούσαν παράλληλα τον πατέρα Αντώνιο;
Μάρτυρας: Κάποια παιδιά μας είπαν αυτό.
Εφέτης: Είναι αγάπη αυτό ή είναι φόβος και εξάρτηση που μεταφράζεται έτσι;
Μάρτυρας: Θεωρώ ότι κάποια παιδιά είδαν τον πατέρα Αντώνιο σαν πατρική μορφή. Είναι δυνατόν ένα παιδί να αγαπάει και να κακοποιείται ταυτόχρονα.
