Η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη, με στάσεις στο Flyover, στο ΙΜΕΤ, στο λιμάνι και σε δράσεις κοινωνικής στέγασης, είχε όλα τα σωστά συστατικά μιας κυβερνητικής παρουσίας: έργα, δηλώσεις, εικόνες προόδου, αίσθηση κινητικότητας. Το πρόβλημα είναι ότι η Θεσσαλονίκη έχει χορτάσει από κινητικότητα. Αυτό που της λείπει είναι η απογείωση.
Της Φένιας Κλιάτση
Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο της εποχής: η κυβέρνηση δύσκολα θα ξαναβρεί τόσο ευνοϊκές πολιτικές και θεσμικές συνθήκες στην πόλη. Έχει απέναντί της – ή μάλλον δίπλα της – έναν δήμαρχο με τον οποίο μπορεί να συνεργαστεί χωρίς δημόσιες υστερίες και τεχνητές ρήξεις. Έχει επίσης μια Μητρόπολη που εμφανίζεται πρόθυμη να συμπράξει με τον δήμο σε πρωτοβουλίες πολιτισμού και δημόσιας παρουσίας, όπως φάνηκε και στην παρουσίαση της «Λατρευτικής Εβδομάδας 2026».
Με λίγα λόγια, η Αθήνα έχει σήμερα στη Θεσσαλονίκη αυτό που συνήθως επικαλείται πως δεν έχει: συνθήκες συνεννόησης. Δεν υπάρχουν οι μεγάλες εσωτερικές καραμπόλες του παρελθόντος, ούτε οι θορυβώδεις προσωπικές στρατηγικές που έκαναν κάθε κίνηση να μοιάζει με μικρό εμφύλιο. Και, ναι, ίσως λείπουν οι πολύ έντονες προσωπικότητες από την κεντρική πολιτική σκηνή της πόλης. Αλλά αυτό, στην πραγματικότητα, μόνο αρνητικό δεν είναι. Γιατί όταν μειώνονται οι εσωτερικοί θόρυβοι, εξαφανίζονται και οι εύκολες δικαιολογίες.
Άρα το ερώτημα γίνεται πιο σκληρό: τώρα που δεν σας μπλοκάρει σχεδόν κανείς, γιατί η Θεσσαλονίκη συνεχίζει να λειτουργεί κάτω από τις δυνατότητές της;
Η πόλη δεν έχει ανάγκη από άλλη μία περιήγηση πρωθυπουργού σε εργοτάξια. Ούτε από άλλη μία δέσμη καλών προθέσεων που θα αποτιμηθεί κάποτε στο μέλλον. Χρειάζεται πυκνή πολιτική απόφαση. Χρειάζεται ιεράρχηση. Χρειάζεται μια μικρή, σφιχτή λίστα παρεμβάσεων που αλλάζουν την καθημερινότητα και το αποτύπωμα της πόλης: κυκλοφορία, μητροπολιτική διακυβέρνηση, επενδύσεις, θαλάσσιο μέτωπο, στέγη, λειτουργική σύνδεση των μεγάλων έργων μεταξύ τους.
Γιατί αυτό είναι το διαχρονικό πρόβλημα της Θεσσαλονίκης: όχι ότι της λείπουν εξαγγελίες, αλλά ότι της περισσεύουν οι αποσπασματικές νίκες. Λίγο Flyover εδώ, λίγο λιμάνι εκεί, λίγο ανάπλαση παρακάτω και στο τέλος η πόλη εξακολουθεί να περιμένει το ένα συνεκτικό σχέδιο που θα την τραβήξει μπροστά ως σύνολο. Η ίδια η κυβέρνηση προβάλλει πλέον τα μεγάλα έργα της Θεσσαλονίκης ως στοίχημα του 2027. Ωραία. Αλλά για να είναι στοίχημα, πρέπει κάποιος να δείξει ότι θέλει πράγματι να το κερδίσει.
Η αλήθεια είναι απλή και όχι ιδιαίτερα κολακευτική: η κυβέρνηση έχει σήμερα μια από τις πιο άνετες συγκυρίες που είχε ποτέ στη Θεσσαλονίκη. Δήμαρχο συνεργάσιμο, εκκλησιαστική ηγεσία χωρίς στερεοτυπικές κορώνες, λιγότερες εσωτερικές τριβές, χαμηλότερη ένταση αντιδράσεων. Αν ούτε τώρα δεν μπορέσει να μετατρέψει αυτή τη σπάνια ηρεμία σε αναπτυξιακό άλμα, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι η πόλη. Θα είναι η έλλειψη τόλμης.
Αλλιώς, η Θεσσαλονίκη θα μείνει πάλι αυτό που ξέρει να γίνεται άψογα: η πόλη των μεγάλων δυνατοτήτων και της μόνιμης αναβολής τους.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
