Η σχέση ανάμεσα στο γαστρεντερικό σύστημα και την ψυχική υγεία δεν αποτελεί πλέον θεωρητική προσέγγιση ή πεδίο εναλλακτικής ιατρικής. Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής επιστημονική έρευνα καταγράφει με σαφήνεια ότι οι διαταραχές του εντέρου δεν συνυπάρχουν απλώς με τις ψυχιατρικές παθήσεις, αλλά εμπλέκονται ενεργά στην εμφάνιση, την ένταση και την παθοφυσιολογία τους.
Σήμερα, ο ορισμός της ψυχικής νόσου –ως διαταραχής του συναισθήματος, της σκέψης ή της προσωπικότητας που επηρεάζει ουσιαστικά την ποιότητα ζωής– δεν μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από τη βιολογία του σώματος και ειδικότερα από τη λειτουργία του γαστρεντερικού συστήματος.
Ο «δεύτερος εγκέφαλος»
Το εντερικό νευρικό σύστημα (ΕΝΣ), που συχνά αποκαλείται «δεύτερος εγκέφαλος», αποτελείται από περισσότερα από 100 εκατομμύρια νευρικά κύτταρα, αριθμό συγκρίσιμο με εκείνον του νωτιαίου μυελού. Πρόκειται για ένα αυτόνομο νευρωνικό δίκτυο που ρυθμίζει τη λειτουργία του εντέρου, ενώ αλληλεπιδρά στενά με το ανοσοποιητικό σύστημα.
Το ΕΝΣ επικοινωνεί αδιάκοπα με τον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου, ορμονικών και ανοσολογικών μηχανισμών. Η επικοινωνία αυτή είναι αμφίδρομη: ο εγκέφαλος επηρεάζει το έντερο, αλλά και το έντερο επηρεάζει τη λειτουργία του εγκεφάλου. Η επιστήμη περιγράφει πλέον αυτή τη σχέση ως «άξονα εντέρου–εγκεφάλου».
Μικροβίωμα και ψυχιατρικές διαταραχές
Κλινικές μελέτες δείχνουν ότι ασθενείς με λειτουργικές διαταραχές του εντέρου, όπως το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (IBS), εμφανίζουν σημαντικά αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης, αγχωδών διαταραχών και κρίσεων πανικού. Μετα-αναλύσεις αναφέρουν ότι έως και το 60% των ασθενών με IBS παρουσιάζει κάποια μορφή ψυχιατρικής συννοσηρότητας.
Κομβικό ρόλο σε αυτή τη σύνδεση φαίνεται να διαδραματίζει το εντερικό μικροβίωμα. Τα τρισεκατομμύρια μικροοργανισμών που φιλοξενούνται στο έντερο συμμετέχουν στην παραγωγή νευροδιαβιβαστών, όπως η σεροτονίνη –το 90% της οποίας παράγεται στο έντερο–, η ντοπαμίνη και το GABA.
Η διαταραχή του μικροβιώματος (δυσβίωση) έχει συσχετιστεί με αυξημένη φλεγμονή, διαταραχή του αιματοεγκεφαλικού φραγμού και ενεργοποίηση του άξονα υποθαλάμου–υπόφυσης–επινεφριδίων, μηχανισμούς που εμπλέκονται άμεσα στην παθοφυσιολογία της κατάθλιψης και του άγχους.
Προς μια ολιστική προσέγγιση
Η σύγχρονη ψυχιατρική απομακρύνεται σταδιακά από το στενά ψυχοκεντρικό μοντέλο, χωρίς να υιοθετεί απλουστευτικές εξηγήσεις. Η νέα γνώση δεν υποστηρίζει ότι «όλα ξεκινούν από το έντερο», αλλά ότι χωρίς την κατανόηση του ρόλου του, η προσέγγιση της ψυχικής νόσου παραμένει ελλιπής.
Ήδη, τα ευρήματα αυτά επηρεάζουν την κλινική πρακτική, με έρευνες γύρω από τα λεγόμενα psychobiotics, τη διατροφική παρέμβαση και την ανάγκη για μια πιο ολιστική αντιμετώπιση του ασθενούς.
Καταληκτικά, η ψυχική νόσος δεν αντιμετωπίζεται πλέον αποκλειστικά ως διαταραχή της σκέψης ή του συναισθήματος, αλλά ως αποτέλεσμα μιας σύνθετης βιολογικής αλληλεπίδρασης, στην οποία το έντερο, το ανοσοποιητικό και το νευρικό σύστημα συνδιαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα.
