Οι σχέσεις είναι τέχνη και ως τέχνη μαθαίνεται
Ένα πρόβλημα που κατατρέχει τη ζωή πολλών ανθρώπων στην εποχή μας είναι η δυσκολία του σχετίζεσθαι.
Το εναγώνιο ερώτημά τους είναι γιατί ανακύπτουν τόσα προσκόμματα στη σύναψη υγιών σχέσεων. Η αιτία έγκειται στη μετάθεση των ευθυνών στους άλλους, καθώς αυτό είναι πιο βολικό, και στην άγνοια της ύπαρξης κάποιων κανόνων, τους οποίους δεν διδαχθήκαμε ποτέ. Νομίζουμε, πως μπαίνοντας σε μια σχέση θα διάγουμε έναν βίο ανθόσπαρτο, ενώ στην πραγματικότητα πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι σχέσεις περνούν μέσα από πέντε στάδια. Της εξιδανίκευσης, όπου όλα είναι ειδυλλιακά. Της ανταγωνιστικότητας, ένας αγώνας για το ποιος θα επικρατήσει. Της σταθερότητας, στην οποία ο καθένας αναλαμβάνει την ατομική του ευθύνη και θέτει όρια. Της δέσμευσης, όπου αποδεχόμαστε τον άλλον όπως είναι. Και της συνδημιουργίας, όπου τίθενται οι κοινοί στόχοι του ζευγαριού.
Καθώς τα διανύουμε, παρουσιάζονται προειδοποιητικά σημάδια που έχουν ως αποτέλεσμα την κρίση. Η συνεχής διαφωνία για τα ίδια πράγματα, ο θυμός και οι εντάσεις οδηγούν τη σχέση σε αρνητική κλιμάκωση. Η υπερβολική προσήλωση του ενδιαφέροντος στα παιδιά ή σε άλλα πρόσωπα, αδιαφορώντας για το έτερον ήμισυ, και τα φαντάσματα των προηγούμενων σχέσεων διασπούν την ενότητα του ζευγαριού.
Ωστόσο, εκτός των παραπάνω, υπάρχουν και κάποιες παγίδες, περισσότερο αφανείς, που κλονίζουν τις σχέσεις. Πρόκειται για τις προσδοκίες που έχουμε, τις δεύτερες σκέψεις και τις γνωστικές διαστρεβλώσεις που κάνουμε κατά την ανάγνωση των καταστάσεων της καθημερινότητας παραβλέποντας τα δυνατά στοιχεία του άλλου. Βέβαια, η πιο μεγάλη παγίδα, στην οποία εγκλωβίζονται συχνά τα ζευγάρια, είναι η τάση για την επικράτηση του δίκαιου. Ποιος έχει δηλαδή το μεγαλύτερο δίκαιο, αγνοώντας ότι η αλήθεια έχει τρία πρόσωπα. Πώς το βλέπεις εσύ, πώς το βλέπει ο άλλος και πώς είναι στην πραγματικότητα.
Όταν διάγουμε μακροχρόνιες σχέσεις που έχουν φτάσει σε ένα τέλμα, τότε ίσως ήρθε η στιγμή να αντιληφθούμε πως είμαστε οι επιλογές μας. Και οι επιλογές μας είναι, είτε να αφήσουμε τη σχέση στη μοίρα της είτε να το παλέψουμε ώστε, αν αποδειχθεί ότι αξίζει πραγματικά, να τη διατηρήσουμε, επιδιώκοντας όμως την επανεκκίνησή της.
Αν, λοιπόν, αποφασίσουμε την οδό της επίλυσης των προβλημάτων, απαιτείται πρώτα η δική μας δέσμευση για αλλαγή. Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε την ικανότητα για συμβιβασμό και να θυμόμαστε πάντα ότι οι σχέσεις είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που απαιτεί φροντίδα, όπως ένα φυτό. Γιατί, δεν υπάρχουν ιδανικοί σύντροφοι, παρά ιδανικές σχέσεις.
Προς αυτή την κατεύθυνση συνεπικουρούν και κάποια άλλα χαρακτηριστικά μας. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η κατανόηση, ο σεβασμός της διαφορετικότητάς του άλλου και η ειλικρίνεια. Η σχέση τρέφεται από τον ενθουσιασμό, τη φαντασία, το παιχνίδι καθώς και τη φροντίδα για τον εαυτό μας και για τον άλλον.
Εν κατακλείδι, προϋπόθεση για μια υγιή σχέση είναι η συμβατότητα και η καλή πρόθεση. Δίνουμε βαρύτητα στην ισότιμη σχέση. Συμπεριλαμβάνουμε τον άλλον. Δεν ξεχνάμε ότι είμαστε μια ομάδα. Διεκδικούμε τον σύντροφό μας, γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Δεν τα παίρνουμε όλα προσωπικά. Είναι σημαντικό να ξέρουμε πότε να κάνουμε πίσω. Καλλιεργούμε μέσα μας τη συγχώρεση και το κυριότερο την αγάπη.
Η αγάπη κερδίζει τους ανθρώπους, ενώ η βία προκαλεί αντιστάσεις.
