«Είμαι καλά έχω επανέλθει. Αφού είναι η υγεία μου καλά, είμαι και εγώ. Βλέπω με αισιοδοξία το μέλλον.»
«Κάθε φορά που επικοινωνεί μία γυναίκα μαζί μου αισθάνομαι πως έκανα πολύ καλά που το μοιράστηκα διότι έχει να κάνει και με τη δική μου αποδοχή της νόσο. Αλλά και γιατί με ένα τρόπο δημιούργησα έναν πρακτικό χάρτη, ότι δηλαδή μπορεί να το ακούσει ένας άνθρωπος. Εμένα με αγχώνανε τα πρακτικά ζητήματα, όπως το πού να φτιάξω μία περούκα κ.α.»
Όλα αυτά για έναν άνθρωπο που έχει να διαχειριστεί τη νόσο φαίνονται βουνό. Το να δώσεις μικρά πρακτικά tips σε ένα άνθρωπο που κάνει χημειοθεραπείας είναι σημαντικά. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλές γυναίκες που πέρασαν από ένα κακό χειρουργείο και χρειάζεται να περάσουν και από άλλο για να το διορθώσουν», είπε αρχικά η Δώρα Χρυσικού.
Η Δώρα Χρυσικού είπε στη συνέχεια: «Η αλήθεια είμαι πως το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν ο φόβος. Φοβόμουν ότι θα πεθάνω. Ήμουν τυχερή γιατί το σώμα μου ανταπεξήλθε. Όσο απομακρύνεσαι από τη νόσο ο φόβος μεταλλάσσετε σε κάτι άλλο, είναι ο φόβος για την υποτροπή. Σκέφτεσαι “θα είμαι καλά;”. Αλλά νομίζω πως οι άνθρωποι με τη δική μου ψυχοσύνθεση, που βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο, νιώθουν μεγάλη ευγνωμοσύνη. Νιώθω πως μου δόθηκε μία νέα ευκαιρία. Έμαθα για εμένα πως είμαι ένας πολύ δυνατός άνθρωπος. Οι οικείοι μου δεν είχαν αμφιβολία αλλά εγώ επειδή έχω μεγάλες μεταπτώσεις διάθεσης, είχα».
«Έχω μάθει πως δεν χρειάζεται να είμαι τόσο επικριτική γιατί ο καθένας κουβαλάει έναν δικό του σταυρό. Πλέον, δίνω στον εαυτό μου το περιθώριο να λέει όχι. Θέλω να ζω ωραία τη ζωή μου και παίρνω χαρά από τα μικρά. Πιστεύω στο καλό πλέον. Η αδικία είναι κάτι που ακόμα δεν μπορώ να την μεταβολίσω».
