Η αποστασιοποίηση των νέων από την πολιτική είναι ένα φαινόμενο που γίνεται ολοένα και πιο έντονο στις σύγχρονες κοινωνίες. Η γενιά που έχει τη δυνατότητα και τη δυναμική να αλλάξει τον κόσμο γύρω της, συχνά επιλέγει να απέχει από τα κοινά. Γιατί όμως οι νέοι αποστρέφονται την πολιτική;
Ένας βασικός λόγος είναι η απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του. Η συνεχής έκθεση σε σκάνδαλα, ατιμωρησία και υποσχέσεις που δεν τηρούνται, έχει οδηγήσει πολλούς νέους σε έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς. Το κλίμα αναξιοκρατίας και αδικίας που επικρατεί ενισχύει την πεποίθηση ότι η πολιτική δεν λειτουργεί για το κοινό καλό αλλά εξυπηρετεί προσωπικά συμφέροντα. Η ανηθικότητα και η υποκρισία που συχνά αποδίδονται στους πολιτικούς αποθαρρύνουν τους νέους από τη συμμετοχή τους.
Επιπλέον, η έλλειψη πολιτικής παιδείας αποτελεί σημαντικό εμπόδιο. Ο ρόλος της οικογένειας, του σχολείου και της κοινωνίας στη διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης είναι συχνά ανεπαρκής. Αντί να καλλιεργείται η κριτική σκέψη και η υπεύθυνη συμμετοχή στα κοινά, οι νέοι μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα που προάγουν την παθητικότητα και την αποχή.
Το καταναλωτικό πρότυπο και η έμφαση στο ατομικό συμφέρον επιδεινώνουν την κατάσταση. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής ενισχύει τον ατομικισμό και τον ανταγωνισμό, απομακρύνοντας τους νέους από τις συλλογικές αξίες και την κοινωνική δράση. Το χρήμα και η υλική επιτυχία συχνά προβάλλονται ως οι μόνες αξίες, καθιστώντας την πολιτική ζωή περιττή ή μη ελκυστική.
Η ιδεολογική σύγχυση που κυριαρχεί σήμερα, με την ταυτόχρονη παρουσία πολλών πολιτικών ρευμάτων, δημιουργεί αίσθημα αποπροσανατολισμού. Οι νέοι δυσκολεύονται να ταυτιστούν με κάποιο ιδεολογικό πλαίσιο, γεγονός που οδηγεί σε αρνητισμό και μηδενισμό. Παράλληλα, η απογοήτευση από την κομματικοποίηση και τον φανατισμό συχνά οδηγεί στην πλήρη αποχή από τα πολιτικά δρώμενα. Και εξαιτίας της αποχής, αναδεικνύονται συχνά πολιτικά και ιδεολογικά μορφώματα από το μηδέν.
Οι επιπτώσεις αυτής της αποχής είναι ανησυχητικές. Ένας λαός που αδιαφορεί για τα κοινά θέματα, υπονομεύει τη δημοκρατία και ανοίγει τον δρόμο για τον αυταρχισμό και τον καιροσκοπισμό. Η έλλειψη ελέγχου και διαλόγου μεταξύ των πολιτών και της ηγεσίας οδηγεί σε στασιμότητα και αποδυνάμωση της κοινωνίας.
Για να επανασυνδεθούν οι νέοι με την πολιτική, είναι αναγκαία η οικοδόμηση ενός κράτους δικαίου που θα προάγει την ισότητα, την ασφάλεια και τις ηθικές αξίες. Μόνο μέσα από τη διαφάνεια, την αξιοκρατία και την ενεργή συμμετοχή μπορούν οι νέοι να αισθανθούν ότι η πολιτική είναι εργαλείο αλλαγής και όχι πεδίο διαφθοράς. Η επανεκκίνηση της πολιτικής παιδείας και η ενθάρρυνση της συλλογικής δράσης μπορούν να φέρουν τη νεολαία πιο κοντά στον ρόλο που της αξίζει: αυτόν του κινητήρα της κοινωνικής προόδου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
