Δεν προέκυψε από το πουθενά το μέγα συλλαλητήριο για τα Τέμπη. Το ηχητικό του πραγματογνώμονα Κοκοτσάκη λειτούργησε ως το ελατήριο για μια κοινωνία που ζητά δικαίωση για τις 57 ψυχές.
Στην Καμάρα έβλεπες ανθρώπους που δεν είχαν κατέβει ξανά ποτέ σε πορεία. Δεν ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν, αν έπρεπε να φωνάξουν συνθήματα, αν πρέπει να περπατήσουν στο δρόμο ή το πεζοδρόμιο.
Στην Καμάρα ήταν γονείς με τα παιδιά τους. Ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα. Της δικαιοσύνης. Ενός διαφορετικού κόσμου για να μεγαλώσουν. Σίγουρα όχι σε αυτόν που μεγαλώνουν ήδη.
Ραντεβού στην Καμάρα έδωσαν παρέες νεων ανθρώπων. Δεν ήταν μέρα για καφέ και βόλτα. Ήταν το ελάχιστο χρέος. Θα μπορούσαν να ήταν αυτοί στους συρμούς.
Και οι ηλικιωμένοι εκεί. Ένιωσαν ότι ήταν τα εγγόνια τους στο τρένο. Πίστεψαν ότι ξανά σαν άλλοτε, ο κόσμος πρέπει να διεκδικήσει βγαίνοντας στους δρόμους. Ήταν προφανώς και οι γνωστοί κομματικοί. Αλλά σε ένα τέτοιο τεράστιο πλήθος, ήταν μειοψηφία.
Ένα ετερόκλητο πολιτικά πλήθος, που δεν αφορούσε κανέναν τι ψηφίζει ο διπλανός του. Όλοι επιζητούσαν το ίδιο πράγμα. Και ήταν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Δεν θα είχε την ίδια αξία αν την ίδια ώρα υπήρχαν τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις σε Καμάρα, Άγαλμα Βενιζέλου και Λευκό Πύργο. Ίσως αυτό αποτελέσει και οδηγό στο μέλλον.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ KARFITSA
