Πιτσιρικάς, μόλις είχα πάρει το δίπλωμα οδήγησης, είχα ένα τροχαίο, ευτυχώς αναίμακτο, θα μπορούσε να ήταν χειρότερο. Πρόσκαιρα καλλιεργήθηκε ένα αίσθημα φόβου, αρνούμενος να ξαναπιάσω τιμόνι στα χέρια μου. Σήμερα εξακολουθώ να οδηγώ χωρίς άλλα τραύματα αν και κατά καιρούς μικροατυχήματα συνέβαιναν πάντοτε με «θύματα» λαμαρίνες και μηχανές. Πάντοτε, θα θυμάμαι όμως εκείνο το πρώτο επιπόλαιο κι ανεπαίσθητο τροχαίο μεγεθυμένο στη μνήμη μου σαν κάτι το τρομακτικό.
Μέσα από τραγωδίες και τα οικογενειακά δράματα είναι δύσκολο να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου. Παρακαλουθώντας βουβός, αισθάνθηκα απεριόριστο σεβασμό για την στάση των συγγενών θυμάτων οι οποίοι αναζητούσαν τις σορούς των παιδιών τους ή διατηρούσαν ακόμη την ελπίδα μήπως και δεν … ανάμεσα στους αγνοούμενους. Προσπαθούσα να έρθω στη θέση τους, δεν μπορούσα. Θα αντιδρούσα χειρότερα. Παράλληλα, αναδύονται συχνά ιστορίες ηρωισμού, αλληλλεγγύης που δεν σ΄αφήνουν ασυγκίνητους, σαν τους νεαρούς που αφότου γλίτωσαν από τη σφοδρή σύγκρουση έσπευσαν να απεγκλωβίσουν βαριά τραυματισμένους συνεπιβάτες τους. Μέσα σε ένα διαμορφωμένο τοξικό και πολωμένο κλίμα, οι μετριοπαθείς φωνές χάνονται. Άλλωστε ποτέ ένα ανθρώπινο λάθος δεν μπορεί να σηκώσει μια συλλογική ευθύνη.
Πριν από ένα χρόνο σχεδόν (22 Απριλίου 2022) από την ίδια στήλη είχα επισημάνει την παθογένεια του σιδηροδρομικού δικτύου με τίτλο «Τρένο: Θεσσαλονίκη – Κομοτηνή 11.30 ώρες» τονίζοντας ότι «στη Β. Ελλάδα, για να ταξιδέψει κανείς από Θεσσαλονίκη στην Κομοτηνή για παράδειγμα χρειάζεται 11.30(!) ώρες. Στην ουσία αυτή η γραμμή απλά δεν … υπάρχει ενώ οι μνημονιακές υποχρεώσεις που απαγόρευαν ζημιογόνες γραμμές κυρίως της μεθορίου αφαίρεσαν την πρόσβαση σε πόλεις με πλούσια δραστηριότητα και χιλιάδες φοιτητές, ή στρατιώτες».
Όσο για την πολυθρύλητη σύμβαση «717» που ανακαλύφθηκε αίφνης τώρα περί αποκατάσταση και αναβάθμιση της σήμανσης, έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί το Σεπτέμβρη του 2016. Το έργο έμεινε πίσω λόγω ενός δαιδαλώδους μηχανισμού παραχωρησιούχων, Οργανισμού, Υπουργείου Μεταφορών αλλά και συνδικαλιστών που αντιδρούσαν ως προς την εξέλιξη του έργου. Οι δυο επερωτήσεις του τότε βουλευτή Νίκου Νικολόπουλου (2015, 2017) είναι ενδεικτικές όσο και αποκαλυπτικές. Και οι πολιτικές ευθύνες αφορούν αυτήν ακριβώς την καθυστέρηση από το 2010 και φυσικά την ολιγωρία του 2014 για τα νέα συστήματα.
Οσο για το αν έλειπαν τα χρήματα, ήρθε η χθεσινή δήλωση του εκπροσώπου της Commission ότι από το 2014 έως σήμερα η Ε.Ε.έχει συνεισφέρει με 700 εκατομμύρια ευρώ για την αναβάθμιση του σιδηροδρομικού δικτύου της Ελλάδας (τη μιάμιση γραμμή Αθηνών- Θεσσαλονίκης δηλαδή ουσιαστικά).
Όλα αυτά προφανώς, θα αναζητηθούν στο πλαίσιο της έρευνας ως είθισται από τη στιγμή που είμαστε ανίκανοι να συμμορφωθούμε στα «καμπανάκια» του Αδενδρου ενώ την πενταετία 2017 -2021 το ετήσιο κόστος των ατυχημάτων ήταν 15,8 εκατ. ευρώ και κατά μέσο όρο 11 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους κάθε χρόνο σύμφωνα με την Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων.
Τα ματοβαμμένα Τέμπη δε θα ξεχαστούν. Οι μνήμες θα βασανίζουν προπαντός τους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα. Εξίσου όμως βασανιστικό θα είναι αν κυριαρχήσει το αίσθημα της ανασφάλειας σε μια φοβισμένη κοινωνία. Μέσα σ’ αυτή τη φρίκη ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε (εκ νέου) τις αντοχές μας.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
