Πρόσφατα, σε μία παρέα, ένας καλός μου φίλος αναρωτήθηκε: «Δεν έπρεπε, με κάποιον τρόπο, η Θεσσαλονίκη να τιμήσει τον Παναγιώτη Σπύρου; Να δώσει το όνομα του σ’ έναν δρόμο, σε μία πλατεία; Η’ να οργανωθεί μία εκδήλωση στη μνήμη του. Τόσα προσέφερε στην πόλη». «Έχεις δίκιο», του απάντησα.
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Κι αμέσως «πυροδοτήθηκαν» στο μυαλό μου όλα όσα έχουμε ακούσει, διαβάσει, συζητήσει κατά καιρούς για τον «λαϊκό», όπως αποκαλούνταν, καρδιοχειρουργό. Η συγκλονιστική ιστορία για το πώς ο Παναγιώτης Σπύρου πάλεψε προκειμένου να κρατήσει στη ζωή τον 12χρονο Σταύρο είναι ευρέως γνωστή και διαδεδομένη. Το ίδιο και η επική ατάκα, εκείνης της στιγμής, μέσα στο χειρουργείο: «Όχι ρε πo@στη Χάρε δεν θα το πάρεις το παιδί»!
Ο Σπύρου έδινε την κάθε μάχη με το ίδιο πάθος, με στόχο να σώζει τους ασθενείς του. Επομένως δεν είναι τυχαίο πως, ακόμη και σήμερα, εάν αναφερθεί το όνομα του όλο και κάποιος θα θυμηθεί για κοντινό του συγγενή ή φίλο που έπεσε στα «μαγικά» χέρια του διακεκριμένου γιατρού, του πεισματάρη Σαλονικιού, όπως τον χαρακτήρισε ο αείμνηστος «κολλητός» του, Γιάννης Μπουτάρης. Κι ας πέρασαν, σχεδόν, 14 χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή…
Άλλωστε, ο Παναγιώτης Σπύρου έβαλε τη Θεσσαλονίκη στον παγκόσμιο χάρτη της ιατρικής. Το 1983 ίδρυσε και οργάνωσε τη Θωρακοκαρδιοχειρουργική κλινική του νοσοκομείου «Παπανικολάου». Εκεί πραγματοποιήθηκαν η πρώτη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στη Θεσσαλονίκη και η τοποθέτηση της πρώτης μηχανικής καρδιάς στην Ελλάδα, από τον ίδιο και την χειρουργική ομάδα του.
Κάθε εγχείρηση του ή μεταμόσχευση γινόταν πρώτο θέμα στις εφημερίδες της εποχής. Άνθρωπος που υμνήθηκε και λοιδορήθηκε όσο κανείς για τις πολιτικές του απόψεις, με έναν εκρηκτικό χαρακτήρα, με μεγάλη λατρεία για τον αθλητισμό και ιδιαίτερα για τον ‘Αρη.
Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση ήταν τον Οκτώβριο του 2008, όταν φίλοι του διοργάνωσαν εκδήλωση στην αίθουσα του Ολυμπιακού Μουσείου Θεσσαλονίκης για να τιμήσουν τον πρωτοπόρο της καρδιοχειρουργικής στην Ελλάδα. Ίσως, 18 χρόνια μετά από αυτή την εκδήλωση να ήρθε η ώρα για μία νέα τιμή. Στη μνήμη του και σε όσους δόθηκε δεύτερη ευκαιρία, που ζουν και τον θυμούνται.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
