Στο Ολύμπιον πρόσφατα, παραβρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου του Καθηγητή Χρ. Σταμούλη Mind the gap1, πρόσεχε το κενό, όπου κενό είναι η απομάκρυνση από το λόγο του δημιουργού – το συνεκτικό δεσμό της κοινωνίας θα συμπλήρωνα εγώ.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΣΩΤΗΡΑΚΟΓΛΟΥ*
Λόγος πολύς για το σταθμάρχη Λάρισας, ο οποίος τι έκανε; Προσπέρασε άξιους, μορφωμένους, υπεύθυνους, επαρκείς πολίτες με καλύτερα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα και τους «έφαγε τη θέση» – αυτήν στην οποία περνάει ένα τρένο την ώρα, έχει υψηλό μισθό και τα γαλόνια του «σταθμάρχη», ενώ πριν ήταν αχθοφόρος. Θέση που δεν δικαιούνταν, που δεν του άξιζε, που ιδιοποιήθηκε… τ’ αποτελέσματα γνωστά, 57 νεκροί, κενοτάφια, μάνες χωρίς παιδιά, μια χώρα στο δρόμο να πάλλεται για δικαιοσύνη. Αξιοκρατία θα έπρεπε ένα ζητά… η δικαιοσύνη λειτουργεί, επιδεχόμενη βελτιώσεων πάντα.
Λόγος γίνεται και για τους ιατροδικαστές της Πάτρας, που λάθεψαν στην νεκροψία των παιδιών …. Και για τους πραγματογνώμονες μερικών οικογενειών στα Τέμπη, που αποδεικνύονται εσκεμμένα αντιφατικοί μεταξύ τους…
Mind the gap λοιπόν, αφού προσπερνώντας τους άξιους, τους σωστούς, αυτούς που προσμένουν υπομονετικά στη σειρά τους, ουσιαστικά τους καταστρέφεις, τους αδικείς, τους ριμάζεις επιδεικτικά. Το πρόβλημα στη χώρα είναι βέβαια πως τείνουμε να ηρωοποιήσουμε αυτούς τους βιαστικούς και τους μη αξιοκράτες- δεν μας ενοχλούν. Η αναξιοκρατία έχει γίνει όνειρο, όχι όνειδος, αιτούμενο στα πολιτικά γραφεία λες και είναι δικαίωμα να προσπερνάς αυτόν που προηγείται δικαιωματικά.
Αιτούμενο να μην υπηρετήσει στα σύνορα το παιδί μας και ας πάει το παιδί κάποιου άλλου που μπορεί είναι πιο άξιο, κουρασμένο ή αδύναμο από το δικό μας.
Έτσι δημιουργείται κενό μεταξύ των κοινωνών, αποψιλώνεται η δημοκρατία, αποκόπτεται η κοινωνική συνοχή, καταστρέφεται ο κοινωνικός δεσμός και φυσικά ο δράστης γίνεται επικίνδυνος, ακόμη και για τον εαυτό του – όπως στην Εθνική οδό αυτός που προσπερνά από τα δεξιά και οδηγεί στη ΛΕΑ αδιαφορώντας για τους υπολοίπους και τελικά προκαλεί ατύχημα.
Ας φωνάξουμε λοιπόν για αξιοκρατία- αρκεί να μην έχουμε προσπεράσει κάποιον άδικα, να μην έχουμε αδικήσει, να μην έχουμε βολευτεί ποικιλοτρόπως- γιατί δεν μπορείς να είσαι και με το σταθμάρχη και με τις 57 ψυχές των Τεμπών. Και με τα νεκρά παιδιά και με τη φόνισσα. Και με το σωστό πραγματογνώμονα και με τον εσκεμμένα λάθος. Γιατί τότε το κενό όσο και αν το αποφύγεις θα σε τραβήξει μέσα και η περιδίνηση θα είναι ηχηρή.
- Η Χριστίνα Σωτηράκογλου είναι Δικηγόρος – Ειδική Δικαστική Γραφολόγος
1 Mind the gap, Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής Θεολογικής ΑΠΘ, Πρώην Κοσμήτορας, εκδ. ΑΡΜΟΣ,2025
