«Ολιγάρκεια (θηλυκό, μόνο στον ενικό), η ιδιότητα του ολιγαρκούς, το να αρκείται κάποιος στα λίγα».
Αυτή είναι η λέξη που χαρακτηρίζει τις τελευταίες δεκαετίες την Θεσσαλονίκη και ειδικότερα το πολιτικό προσωπικό της. Και αν στην θρησκεία μας είναι αρετή, για τη συντριπτική πλειοψηφία αιρετών και μη είναι το αντίθετο. Επέτρεψαν όλα να γίνονται και να αποφασίζονται στην Αθήνα. Και έτσι κατάντησε η πόλη σε μια μηδενική εισοσαετή απραξία όσον αφορά τις υποδομές της. Και όταν άρχισε το «κράξιμο» να πέφτει σύννεφο ξεκίνησε επιτέλους κάτι να κινείται.
Η πόλη και οι κάτοικοί της όχι απλά θέλουν να αλλάξει τακτική η Θεσσαλονίκη αλλά το δείχνουν με κάθε τρόπο, αρχής γενομένης από την επιλογή να ανέβει στον δημαρχιακό θώκο ο Στέλιος Αγγελούδης. Δεν ήταν μόνο η κακή θητεία Ζέρβα, δεν ήταν μόνο η πολιτική συγκυρία. Ήταν πολύ περισσότερο η θετική ψήφος ότι η Θεσσαλονίκη πλέον θα απαιτεί. Αυτά που δικαιούται, αυτά που της αρμόζουν. Αυτά που της στερήθηκε το αθηνοκεντρικό κράτος.
Αυτό ενέπνευσε προεκλογικά ο Στέλιος Αγγελούδης. Το προφίλ του μάνατζερ με την ικανή ομάδα που θα διεκδικήσει ότι περισσότερο μπορεί έχοντας πάνω από όλα σχέδιο. Και αυτό δείχνει τους πρώτους 15 μήνες ανοίγοντας όλα τα μέτωπα. Και σήμερα οραματίζοντας την επόμενη μέρα θέλησε να εκμεταλλευτεί την παρουσία ενός Θεσσαλονικιού σε μια κομβική θέση. Του Απόστολου Τζιτζικώστα στη θέση του Επιτρόπου. Ναι να διεκδικήσουμε Τραμ και Θαλάσσια Αστική Συγκοινωνία. Ναι να μαξιμαλίσουμε. Πού είναι το κακό; Κι όμως για ορισμένους είναι. Και βρέθηκαν οι πρόθυμοι να το εξοβελίσουν και να τα αποτρέψουν εν τη γεννέση τους.
Αυτή είναι η πραγματική μιζέρια της Θεσσαλονίκης. Να μαλώνει και να διχάζεται γιατί απαιτεί περισσότερα ή διεκδικεί πέρα από την πεπατημένη οδό. Η Θεσσαλονίκη πρέπει να απαιτεί πολλά με ενότητα και με σχέδιο. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ KARFITSA
