Tα τάπερ εδώ και χρόνια αποτελούν το βασικό στοιχείο στη κουζίνα κάθε Ελληνίδας μάνας. Μετά το «ζακέτα να πάρεις», δεύτερο στην κατηγορία δημοφιλούς ατάκας πρέπει να είναι το «τάπερ μη ξεχάσεις», τουλάχιστον στο δικό μου σπίτι.
Τι και αν σε λίγο θα κλείσω τα 44 , τι και αν έκανα δικό μου παιδί , έμπρακτη πράξη αγάπης θα αποτελεί το τάπερ με το αγαπημένο φαγητό , κατά προτίμηση και το πιο μπελαλίδικο, εκείνο που δε θα καθίσω να φτιάξω γιατί θα μου πάρει ώρα, εκείνο που θα δώσει την απάντηση στο «τι φαγητό έχουμε σήμερα;» την ώρα που το στομάχι από την πείνα θα έχει κολλήσει στην πλάτη. Πάντως όσο το τάπερ πηγαινοέρχεται θα αποτελεί μια υπενθύμιση πως μέχρι και σήμερα είσαι ακόμα παιδί, με την ευχή να μη χαθεί κανένα καπάκι στα πήγαινε-έλα , γιατί τότε θα δείτε τη μαμά σας , όπως δεν την έχτε ξαναδεί!
ΥΣ: Και για την ιστορία αρκεί να σας πω πως έχω βρεθεί σε επίδειξη τάπερ. Τότε που οι μανάδες μας κανόνιζαν καφέ με τις φίλες τους , όταν οι άντρες ήταν στη δουλειά, παίρνοντας μαζί τους και εμάς τα παιδιά. Κάπου εκεί στη δεκαετία του 80΄πρέπει να ξεκίνησε σιγά σιγά να γεννιέται και το κίνημα του τάπερ μαζί και η ανεξαρτητοποίηση των γυναικών οι οποίες έβγαζαν λεφτά πουλώντας τα σε συγγενείς, γειτόνισσες και όπου αλλού έβρισκαν. Από τότε μπαινοβγαίνουν σε κάθε ελληνικό σπίτι γεμάτα με φαγητό, μα πάνω απ όλα γεμάτα με πολλή αγάπη !
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
