Με αφορμή το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, καλό θα ήταν να ανατρέξουμε στη σωρεία προσπαθειών που γίναν στο παρελθόν για την επιτάχυνση της δικαιοσύνης με μηδενικό σχεδόν αποτέλεσμα.
Του ΓΙΑΝΝΗ ΝΙΣΥΡΙΟΥ*
Άλλοτε είχαμε νομοθετικές παρεμβάσεις με αντικείμενο την υποχρεωτική προσπάθεια συμβιβασμού πριν την πολιτική δίκη, ύστερα ήρθε ο θεσμός της διαμεσολάβησης, αργότερα και επί του ουσιαστικού πεδίου η κατάργηση της προφορικότητας στην τακτική διαδικασία της πολιτικής δίκης, ο περιορισμός των αναβολών και τόσα άλλα. Τώρα προσπαθούν να παρέμβουν στις αναβολές στα ποινικά δικαστήρια περιορίζοντας το δικαίωμα, ιδίως των συνηγόρων, να επικαλούνται κώλυμα στο πρόσωπό τους αλλά και των κατηγορουμένων όταν αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Αν και ειδικά η τροπολογία αυτή συνιστά αθέμιτη παρέμβαση της εκτελεστικής – νομοθετικής εξουσίας στο έργο της Δικαιοσύνης, αφού εισέρχεται σε θέματα αιτιολογίας των αποφάσεων που είναι αποκλειστικά έργο του δικαστή, εν τούτοις και πάλι καμιά επιτάχυνση της Δικαιοσύνης δε θα επιφέρει όπως όλες οι δήθεν μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση αυτή.
Κάποιοι υποστηρίζουν την αύξηση του αριθμού των Δικαστών ως μέρος της λύσης του προβλήματος. Με αφορμή την άποψή τους αυτή θα στοχαζόμασταν συνειρμικά τη ρήση του αείμνηστου καθηγητή Κωνσταντίνου Κεραμέως προς τους φοιτητές του’’. Και τι θα γίνει; Οι μισοί Ελληνες θα δικάζουν τους άλλους μισούς;’’. Εδώ όμως, μετά πάροδο τόσου χρόνου, έρχεται η σημερινή κατάσταση στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης να δικαιώσει όσους σήμερα διαμαρτύρονται για τη μακροχρόνια καθυστέρηση των δικών. Η έλλειψη προσωπικού και Δικαστών είναι εμφανής. Το ένα και μοναδικό Τριμελές εφετείο Κακουργημάτων είναι αδύνατον να έχει στο πινάκιο κοντά 40 υποθέσεις ημερησίως , όταν η αντοχή του με τη βία φτάνει τις 10 υποθέσεις τη δικάσιμο, που σημειωτέον διαρκεί δύο ημέρες. Γιαυτό έχουμε σωρεία αναβολών που ξεπερνούν συχνά την πενταετία. Αλλά και το πολιτικό Εφετείο με σχεδόν 200 υποθέσεις τη δικάσιμο επιβαρύνει τους Δικαστές που αδυνατούν να εκδώσουν απόφαση σε εύλογο διάστημα αλλά και τους συνηγόρους που αγανακτούν αναμένοντας αποτέλεσμα ακόμη και σε απλές και ερήμην αποφάσεις.
Η Θεσσαλονίκη συνεπώς, όπως και σε κάθε τομέα, χρειάζεται την ενίσχυση που της αρμόζει και όχι την συνεχιζόμενη απαξίωση και υποτίμηση που πρόσφατα εκδηλώθηκε και με τα ευρωπαικά προγράμματα στήριξης. Σαυτά και πάλι η μερίδα του λέοντος πήγε στην Αθήνα τουτέστιν και πάλι άφησαν έξω ουσιαστικά την πόλη μας από την πρόοδο και την ανάπτυξη.
*Ο Γιάννης Νισύριος είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Θεσσαλονίκης.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
