«Το παιχνίδι του καλαμαριού και η μετά-κορονοϊού κοινωνία»

Γράφει η Ιρένε Βήττα-Βαβούσκου, Πρόεδρος Ένωσης Παιδοτόπων και συναφών Επαγγελμάτων Ν. Θεσσαλονίκης – Επιχειρηματίας

Μόνο πιο ανθεκτικοί, ίσως ακόμα και σκληροί φαίνεται να έχουμε γίνει ως κοινωνία, καθώς απομακρυνόμαστε από τις μέρες του κορονοϊού. Νέα ήθη αλλά και νέες συνήθειες βρίσκουν τη δική τους θέση στην μετά-κορονοϊού νέα πραγματικότητα. Προβολές απαγορευτικές χαράζουν νέους δρόμους με ανοχή και συγκατάβαση της μετά-κορονοϊού κοινωνίας. Μεταξύ άλλων, και στην πρώτη θέση του ranking, είναι Το Παιχνίδι του Καλαμαριού, η νέα σειρά του Netflix, που όπως φαίνεται θα μας συντροφεύσει για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Απόγνωση και ταπείνωση χωρίς όρια σε νοτιοκορεάτικο φόντο με νέο-pop πινελιές. Ζωή και θάνατος με καρτελάκι τιμής και τα νούμερα τηλεθέασης να ανεβαίνουν κατακόρυφα! Άρτος και θέαμα για μία κοινωνία βαθιά πληγωμένη από τον ιό. Είμαστε ίδιοι ή μας έχουν αλλάξει τα δύο τελευταία χρόνια;

Η Νότια Κορέα είναι μια χώρα που πραγματικά ευημερεί. Αν κοιτάξουμε μερικούς από τους οικονομικούς δείκτες πρόκειται για χώρα που συνδέεται πλήρως με το οικονομικό θαύμα στον ποταμό Χαν. Μία μικρή χώρα με τεράστιους αριθμούς εξαγωγών και τεράστιους αριθμούς αυτοκτονιών επίσης. Πολίτες που ζουν το κοινωνικοοικονομικό άγχος που δεν αφορά μόνο στα οικονομικά δεινά και την πόλωση των κοινωνικών τάξεων, αλλά σχετίζεται με την ακραία ντροπή της αποτυχίας. Η εσωτερική αίσθηση του να είσαι φτωχός αλλά και να μην είσαι σε θέση να προσφέρεις στην οικογένεια και την κοινότητα οδηγεί σε κυνισμό και δυστοπία.

Είναι λοιπόν Το Παιχνίδι του Καλαμαριού προάγγελος του μέλλοντος; Πόσο απέχει αυτό που πολύ βολικά βλέπουμε καθισμένοι στον καναπέ από την κοινωνικοοικονομική νέα αντίληψη και πόσο η δική μας παθητική ανοχή μπορεί να οδηγήσει σε μετά-κορονοϊού νέες αντιλήψεις;

Μήπως μεταφράζεται σε απόλυτη ειρωνεία, η προνομιακή διαχείριση των σκληρών παιχνιδιών που υπόσχεται στους μη προνομιούχους παίκτες «ισότητα και δικαιοσύνη». Μήπως η υπόσχεση αυτή είναι για «ίση δυστυχία» ή «ίση εξόντωση»; Και κατά πόσο τα παραπάνω καθρεπτίζουν την κοινωνία και το διαχωρισμό βάσει προνομίων;