Ποτέ δεν υιοθετούσα την επωδό της «κακιάς ώρας». Μια ώρα δεν είναι καλή, δεν είναι κακή. Είναι μια στιγμή στο σύντομο πέρασμά μας από την ζωή. Κι ως εκ τούτου, από εμάς εξαρτάται η ορθή ή μη διαχείρισή της.
Η σώρευση τόσων δεινών πληροφοριών μαζεμένων και μάλιστα παραμονές ενός εορταστικού Χριστουγεννιάτικου πνεύματος (ναι ακόμη μ’ αρέσουν αυτές οι γιορτές) είναι δυσκολοχώνευτη. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι Αθήνα. Σίγουρα, ως προς το ΑΕΠ και τις δουλειές όχι, αλλά αν για κάτι κομπορρημονούσαμε που προτιμήσαμε να μείνουμε εδώ κι όχι να μετοικίσουμε στην πρωτεύουσα ήταν (και) για τις πιο … στρογγυλεμένες σχέσεις των ανθρώπων της. Ώσπου εμφανίστηκε η δολοφονία του Άλκη. Μετά οι εγκληματίες οδηγοί. Που παρασέρνουν, σκοτώνουν και εγκαταλείπουν. Ύστερα οι … εγκληματίες χωρίς «ταυτότητα». Στις Σέρρες. Σε σχολείο. Ποιός ανέλαβε την ευθύνη για το θάνατο του 11χρονου παιδιού; Μέχρι τώρα ξέραμε τους ανώνυμους αλκοολικούς. Τώρα προέκυψαν και οι ανώνυμοι δολοφόνοι. Τσακώνονται ο διευθυντής, ο δήμαρχος κι ο εργολάβος. Πέταξαν μια «κακιά ώρα» και γλίτωσαν τα αναθέματα… Ανέλαβε ο εισαγγελέας να κάνει το διαιτητή. Τρέχα, γύρευε… Το παιδί δε γυρίζει πίσω… Τουλάχιστο να σώσουμε το επόμενο από ένα μάτσο ανίκανους σαν και όλους αυτούς που αδυνατούσαν να διαχειριστούν έναν … λέβητα.
Κι έπειτα, πάλι αίμα χύθηκε. Ξανά ανήλικου… Παραβατικού; Ναι, παραβατικού αλλά και ανήλικου. Δεν βγήκαν σουγιάδες, ούτε καραμπίνες από κάποιο μαχαλά στο Δενδροπόταμο μετά από δυο ποτήρια παραπάνω. Ηταν από αστυνομικό… Ναι, όφειλε να τον κυνηγήσει. Κι από τη στιγμή που βγήκε σιδερικό τότε οι πιθανότητες ενός θανάσιμου φλερτ με την … κακιά ώρα πολλαπλασιάζονταν. Όσοι τον καταδικάζουν ανερυθρίαστα για πρόθεση δεν έχουν κινδυνεύσει ποτέ. Όσοι τον εγκαλούν γιατί δε σημάδευε εκ κινήσει στα … λάστιχα δεν έχουν πιάσει ποτέ περίστροφο, απλά το είδαν στα χέρια του Κλιντ Ίστγουντ. Αλλά γι αυτό εκπαιδεύεται… Για να αντιδρά ψυχραιμότερα από όλους τους «κοινούς θνητούς». Έστω με τους σφυγμούς 200. Χωριστήκαμε πάλι στη μέση. Από δω και οι από εκεί. Στη χαβούζα των social media, όρεξη να ‘χεις να τσακώνεσαι. Ακόμη κι η συζήτηση που ακολουθεί περί της αφομοίωσης των Ρομά σε μια «κανονικότητα» είναι ετεροχρονισμένη. Όσοι έμαθαν δυο δράμια ιστορία θα γνώριζαν ότι από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου έως σήμερα και από τις Ινδίες μέχρι τον Καναδά αυτοί οι κατσίβελοι που χλευάστηκαν, κυνηγήθηκαν, σφαγιάστηκαν αλλά και υμνήθηκαν και τραγουδήθηκαν ζουν στις παρυφές του περιθωρίου, στο μεταίχμιο της νομιμότητας και στο όριο της κοινωνικής αποδοχής.
Αλλά για ποια κανονικότητα μιλάμε; Δεν είναι γεωγραφικό το πρόβλημα. Η βία δεν μένει στα δυτικά. Ο Άλκης δολοφονήθηκε στα καλά του καθουμένου στη Χαριλάου. Σχεδόν κάθε μέρα μπροστά στο αστυνομικό τμήμα της Αριστοτέλους Αλγερινοί και Πακιστανοί σφάζονται για το ποιος θα ελέγξει την αγορά των λαθραίων τσιγάρων. Ναι, πλησιάζουμε την Αθήνα. Και μόνο ως προς την εγκληματικότητα. Και γι αυτό δε μας φταίει ούτε ο χειμώνας, ούτε το καλοκαίρι, το φως ή η νύχτα. Κι αν δεν απαλλαγούμε από το σύνδρομο της «κακιάς ώρας», πολύ φοβούμαι ότι η διαχείριση ανάλογων δεινών στο μέλλον θα μοιάζει με σχοινοβασία σε ουρανοξύστη.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
