Το Underground της Θεσσαλονίκης

Λένε ότι, οι πολλές βροχές παραδοσιακά πολλαπλασιάζουν το κίνητρο χρήσης αυτοκινήτου για την μετάβασή τους από τα σπίτια τους στο κέντρο. Εγώ ξέρω ότι προχθές που ήταν χαρά Θεού, χρειάστηκα μία ώρα κι ένα τέταρτο για να πάω από Δωδεκανήσου στο Πανόραμα.

Γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας  

Το κυκλοφοριακό πρόβλημα στη Θεσσαλονίκη για τους σημερινούς πενηντάρηδες (και κάτω) θυμίζει τις Μαντλέν του Προυστ. Μια διαδρομή από το Ντεπό έως το Βαρδάρη αντιστοιχεί σε ωριαίο ταξίδι στη διάρκεια του οποίου αναπολείς από τον πρώτο εφηβικό σου έρωτα, έως την τελευταία γυναίκα από την οποία πήρες διαζύγιο. Μετά το lockdown η κατάσταση χειροτέρεψε. Μια απόσταση δυο στάσεων την διανύεις σε κάτι περισσότερο από δεκάλεπτο. Κι αυτό, αν δεν μεσολαβούν εργασίες του Μετρό. 

Η συζήτηση μοιάζει με το Underground του Κουστουρίτσα. Και στα 90s είχε μποτιλιάρισμα, αλλά τότε η ζωή στην πόλη φάνταζε καθημερινώς με ένα ατελείωτο πάρτι. Τα μαγαζιά έπαιζαν σκυταλοδρομία ανάμεσα στη νύχτα και την ημέρα, με τους θαμώνες, να εναλλάσσονται «τη μέρα νοικοκύρης… το βράδυ αμαρτωλός»… Όλοι ήταν ευχαριστημένοι, άλλωστε τότε έβγαιναν οι κομπρέσορες, τα τούρμπο, οι αερόσακοι, το αυτοκίνητο ακόμη διατηρούσε το χαρακτήρα ενός είδους πρώτης ανάγκης. Μετά την κρίση έμειναν οι Καγιέν και τα Τουάρεγκ στις μάντρες που στα έδιναν τζάμπα αλλά φευ…

Λένε, ότι μια από τις αιτίες του μποτιλιαρίσματος είναι η ανάκαμψη της αγοράς των αυτοκινήτων μετά το Lockdown. Δηλαδή, κατά την άποψή τους, οι πληττόμενοι από κρίση και κορονοϊό Έλληνες αποταμίευσαν χρήματα για να ανανεώσουν το στόλο τους. Ακόμη κι αν έτσι είναι, η εξίσωση δε βγαίνει , γιατί κανείς δεν λέει τι έγιναν τα παλιά οχήματα. Λένε ότι λόγω Covid οι Θεσσαλονικείς δεν χρησιμοποιούν αστικά λεωφορεία. Κι εγώ γιατί τους βλέπω πάντα παστωμένους σε οποιοδήποτε δρομολόγιο; Λένε ότι, οι πολλές βροχές παραδοσιακά πολλαπλασιάζουν το κίνητρο χρήσης αυτοκινήτου για την μετάβασή τους από τα σπίτια τους στο κέντρο. Εγώ ξέρω ότι προχθές που ήταν χαρά Θεού, χρειάστηκα μία ώρα κι ένα τέταρτο για να πάω από Δωδεκανήσου στο Πανόραμα.

Για κάθε μια απορία ή πρόταση λύσης αδιεξόδου, στην Ελλάδα έχουν εθιστεί στον αντίλογο ακύρωσης προκαταβολικώς. Αν για παράδειγμά θίξεις την περίπτωση της Σιγκαπούρης ως Case study αντιμετώπισης του κυκλοφοριακού αποτελεσματικά με ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου αυτοκινήτων, με κάμερες παρακολούθησης αυτοκινήτων που δε διαθέτουν τις αναγκαίες κάρτες στέλνοντας κατευθείαν πρόστιμα και με την επιβολή υπέρογκων δασμών στην αγορά νέων οχημάτων για να ενθαρρύνεται ο πολίτης έτσι ώστε να χρησιμοποιεί τα Μ.Μ.Μ. θα σου απαντήσουν, μα έτσι θα μαραζώσει ένας κλάδος που αριθμεί 400 συναφή επαγγέλματα και θα χάσουν τη δουλειά τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Αν βάλεις στη Θεσσαλονίκη το λεγόμενο τετραγωνικό μίλι που ισχύει στο Σίτι του Λονδίνου για να περιορίσει την πρόσβαση σε αρκετά κεντρικά σημεία, οι επιχειρηματίες του κέντρου θα κατεβούν σε απεργία διαρκείας. Αν είσαι οδηγός και οφείλεις να παρουσιάσεις ένα έγγραφο που να αποδεικνύει ότι έχεις εξασφαλισμένη θέση στάθμευσης σε ακτίνα δυο χιλιομέτρων από το σπίτι σου όπως στο Τόκιο αλλιώς δε θα μπορείς να αγοράσεις αυτοκίνητο, θα απαντήσεις ότι πάρκινγκ στο 5ο δημοτικό διαμέρισμα δεν υπάρχουν ούτε για το ένα πέμπτο των οχημάτων που παρκάρουν. Αν πάλι θεωρήσουμε ότι το πρόβλημά μας θα λυθεί με την λειτουργία (λέμε τώρα και καμιά κουβέντα) του Μετρό, ας δούμε τους αγανακτισμένους Αθηναίους που ένα ταξίδι στον Κηφισό ισοδυναμεί χρονικά με δυο παρτίδες πρέφα άνευ συνοδείας μεζέ. 

Είναι βέβαιο, ότι το πρόβλημα θα λυθεί μόνο εάν αποφασίσουμε τι ποιότητα ζωής θέλουμε να έχουμε στην πόλη που ζούμε, χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητό μας στο παρακάτω τετράγωνο για να αγοράσουμε τσιγάρα. Αν όχι, τότε το δικό μας Underground στο μέλλον δε θα περιλαμβάνει πάρτι και αγάπη. Παρά μόνο τραγωδίες και μίση…