Ξανά στην ακινησία! - Karfitsa.gr
Απόψεις Αρθρογράφοι

Ξανά στην ακινησία!

του Γιώργου Πεταλωτή

Πεταλωτήςτου Γιώργου Πεταλωτή*

Ανεξάρτητα από τις απόψεις που έχει ο καθένας, σε θέματα που αφορούν τη χώρα και είναι ζωτικής σημασίας , έχω την άποψη, ότι πρέπει να βρίσκουμε πάντοτε ένα κοινό τόπο. Σκέψης, ανάλυσης, πρότασης και συμπερασμάτων.
Ασχέτως αν επί το πλείστον είτε λόγοι κομματικού “πατριωτισμού”, είτε αδυναμίας προσωπικής να δεχθούμε να ξεπεράσουμε τη στενή μας ερμηνευτική δυνατότητα , ο καθένας – όχι απλώς η κάθε πολιτική δύναμη – ζούμε στο “δικό μας κόσμο” τον οποίο υποστηρίζουμε μάλιστα και επίμονα.
Αυτή η αέναη όμως πολιτική παραλληλία δεν οδηγεί πουθενά, μέχρι να αντιληφθούμε ότι επιβάλλεται να κάνουμε τις τομές μας , να διακόψουμε την πορεία προς το άπειρο, που πολιτικά ταυτίζεται με το χάος.
Θα περίμενε λοιπόν κανείς , ανατρέχοντας τα χρόνια της κρίσης, να γίνουμε όλοι πιο γνώστες, πιο έμπειροι, πιο διαλλακτικοί στις κρίσεις και τη δράση μας.
Μετά μάλιστα και τη συμπλήρωση του κύκλου της διακυβέρνησης θα έπρεπε επιτέλους η πολιτική σκέψη και εφαρμογή να βρίσκεται στο απόγειό της και η χώρα να το βιώνει αυτό σε όλα τα επίπεδα.
Γιατί πλέον έχουν κυβερνήσει όλοι, τα κατά καιρούς ψευτοδιλήμματα έχουν επιτελέσει το ρόλο τους ως οχήματα ανόδου στην εξουσία, οι συνωμοσιολογίες και οι μύθοι στέρεψαν πλέον αφού έκαναν τη δουλειά τους.
Θα έπρεπε η Ελλάδα να αναπτύσσει μια πρωτόγνωρη δυναμική, αν αναλογιστεί κανείς ότι ιστορικά ίσως σε καμία χώρα και πάντως σίγουρα όχι στην Ελλάδα, ουδέποτε υπήρξε τόσο πυκνή εναλλαγή στην εξουσία όλων των πολιτικών δυνάμεων από τη Δεξιά μέχρι την Αριστερά σε τόσο λίγο μόνον χρόνο, σε διάφορες μορφές και κυρίως με συνεργασίες που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα ακουγόταν μόνον ως ανεκδοτολογικές .
Στην πορεία λοιπόν του χρόνου από το 2009, έχουμε τον Παπανδρέου να αναλαμβάνει από τον Καραμανλή μια χώρα στην ουσία χρεοκοπημένη, με τεράστιο έλλειμμα αλλά και χρέος , να κάνει εν γνώσει των συνεπειών για τον ίδιο την επιλογή να μην την παραδώσει στον επόμενο για να σωθεί ο ίδιος, προκαλεί τη δημιουργία ευρωπαϊκού μηχανισμού με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, πρωτοφανή μηχανισμό για ένα πρωτοφανές σε ύψος δάνειο. Και φυσικά με δύσκολους όρους. Πήρε το βάρος να παραδώσει στην οικουμενική Παπαδήμου, αφού πρώτα αποφασίστηκε με τους δανειστές το κούρεμα του χρέους κατά 110 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου.
Η οικουμενική, με συμμετοχή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ διεκπεραίωσε το κούρεμα, έστω και με καθυστέρηση σε άλλες μεταρρυθμίσεις που ήδη είχαν ξεκινήσει.
Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ολίγον ΔΗΜΑΡ με δεξιά κυρίως χαρακτηριστικά άσκησης της εξουσίας συνήψε δεύτερο μνημόνιο, προχωρώντας το πρόγραμμα μέχρι να ανακαλύψει μετά τις ευρωεκλογές και υπό το φόβο του ΣΥΡΙΖΑ τον “αντιτροϊκανικό” της εαυτό και δυστυχώς να μην κλείσει το δεύτερο μνημόνιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2014 όπως είχε υποχρέωση, για να αφήσει και στον μέχρι τότε αντιμνημονικό ΣΥΡΙΖΑ την “βρώμικη δουλειά” του συμβιβασμού με τους δανειστές και την πραγματικότητα.
Εφτά μήνες στην κυβέρνηση και με εγγενείς αντιφάσεις μεγάλες , δεν κατάφερε να τραβήξει τη χώρα σε κανέναν δρόμο, παραπατώντας , κάτι που φαινόταν ότι θα τελείωνε με τις εκλογές του Σεπτέμβρη και την απόρριψη του παρανοϊκού ,κατ’ άλλους συνεπούς, κομματιού του .
Φθάνοντας λοιπόν στο σήμερα, μετά από τον κύκλο αυτό, τώρα που αμβλύνθηκαν οι αντιθέσεις, που λειάνθηκε ακόμη και η οργή των πολιτών, τώρα που οι “αγαναχτισμένοι” ανέβηκαν τα σκαλιά , θα περιμέναμε να υπάρχει αυτή η δυναμική που απαιτούν οι καιροί για την Ελλάδα. Τώρα που η έννοια της αδράνειας πολιτικών και πολιτών θα έπρεπε να είναι άγνωστη, τώρα που οι συναινέσεις δίνονται ανέλπιστα στην κυβέρνηση και οι όποιες αντιδράσεις παραμένουν στην βαριά περίπτωση ως ευφυολογήματα στα κοινωνικά δίκτυα, ακόμη και με τις ουρές στα ΑΤΜ απόλυτα πειθαρχημένες, τώρα θα ήταν ευκαιρία η μεν Κυβέρνηση να προσκαλέσει , οι δε πολιτικές δυνάμεις να προσφέρουν προτάσεις σοβαρές.
Αντί αυτού, παρακολουθούμε μέλη της Κυβέρνησης να φλυαρούν χωρίς μπούσουλα, κάποιο Σχέδιο για τη χώρα, για το άμεσο μέλλον της να μην ακούγεται έστω και ως επίφαση, η δε αντιπολίτευση ανίκανη να αντιληφθεί το ρόλο της , με σιγή ουσιαστικά ασυρμάτου, ακόμη να ξεπεράσει προφανώς το σοκ της μη συμμετοχής στην εξουσία που περιφερόταν ως την πιθανότερη εκδοχή προεκλογικά.
Αυτό λοιπόν το κλίμα της αδράνειας, της περιρρέουσας αναμονής για το άγνωστο , την μεταβατικότητα τέλος με όρους μικροεξουσίας και προσωπικής επιβίωσης , οφείλουμε άμεσα να την μετατρέψουμε σε πορεία ανάτασης.
Όταν την κάποτε αυτοματοποιημένη έννοια της ανάπτυξης – όχι απλώς με το δημοσιονομικό της νόημα – που προτασσόταν ως ζητούμενο ακόμη και την περίοδο του 2010 που κινδυνεύαμε και με τυπική πτώχευση, σήμερα την έχουμε ξεχάσει και φαντάζει ως απαγορευμένη λέξη.
Όταν έχουμε συμβιβαστεί με το άδειασμα της Ελλάδας από τους νέους , την μόνιμη ανεργία , την ποινικοποίηση των αλλαγών, το γκρέμισμα των μεταρρυθμίσεων που έγιναν από το 2009 και μετά στην καρδιά της κρίσης, ε τότε πρέπει να αντιδράσουμε. Όχι με το γνωστό τρόπο, αλλά δημιουργικά και έντονα θετικά.
Να ανακόψουμε το οριστικό έμφραγμα που αν δεν δράσουμε, το εισάγουμε στον προθάλαμο.
Να ανοίξουμε διαύλους συνεννόησης, να καταθέσουμε την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ που θα διαμορφωθεί μέσα από ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ , φόρα, πολιτικά προγραμματικά συνέδρια .
Για τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, τη ΔΙΟΙΚΗΣΗ, το ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ , την ΠΑΙΔΕΙΑ, το ΔΙΚΑΙΟ. Γιατί όλα αυτά έχουν μέσα τους σύμφυτη την έννοια της ανάπτυξης.
Όχι ως ευρύτερο και απροσδιόριστο όραμα , ούτε μόνον από ειδικούς .
Η ίδια η σκληρότητα της πραγματικότητας στην Ελλάδα επιβάλλει να καθοριστεί επιτέλους το μέλλον της από τους πολίτες που βιώνουν οι ίδιοι την ταλαιπωρία . Άμεσα!

*Ο κ. Πεταλωτής είναι πρώην υπουργός

Σχολιάστε

ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ

Κάντε κλικ στο εξώφυλλο και διαβάστε ΔΩΡΕΑΝ την τελευταία έκδοση της Εφημερίδας «Καρφίτσα»

Polls

Sorry, there are no polls available at the moment.

STAY CONNECTED

NEWSLETTER

Εφημερίδες

Διαβάστε όλες τις εφημερίδες online

ΑΡΧΕΙΟ