Δεκαεπτά χρόνια. Κάποτε αυτό ακουγόταν… μακρινό.
Σήμερα είναι τα Σάββατα, οι Τετάρτες, οι καφέδες, οι στάσεις στα φανάρια, τα περίπτερα, τα τραπεζάκια στα καφέ της Θεσσαλονίκης. Είναι οι ζωές που χωρούν σε μια free press εφημερίδα που ξεκίνησε κόντρα σε όλα τα «μη».
Η Karfitsa γεννήθηκε σε μια εποχή που τίποτα δεν ευνοούσε τα γεννητούρια. Οικονομική κρίση, ανασφάλεια, μνημόνια, μια χώρα που έμοιαζε να τρέμει σε σαθρά θεμέλια. Κι όμως, μέσα σε αυτό το τρέμουλο της εποχής, κάποιοι επέλεξαν να στήσουν μια δωρεάν εφημερίδα, με ένα μόνο πείσμα: ότι η ενημέρωση δεν είναι πολυτέλεια αλλά δικαίωμα. Ότι ο δημόσιος λόγος δεν ανήκει στα «κραταιά συγκροτήματα» μόνο, αλλά και στις πόλεις, στις γειτονιές, στους ανθρώπους τους.
Από τότε μέχρι σήμερα πολλά γκρεμίστηκαν. Εκδοτικά σχήματα που έμοιαζαν άτρωτα κατέρρευσαν. Ολόκληρες εποχές της δημοσιογραφίας έκλεισαν τον κύκλο τους. Κι όμως, η Karfitsa έμεινε. Μικρή στην αρχή, πεισματάρα πάντα, με τη δική της φωνή, με όλα τα λάθη, τις άγαρμπες στιγμές, τα ρίσκα, αλλά και με μια σταθερή υπόσχεση: να κοιτάζει αυτή την πόλη στα μάτια.
Περάσαμε οικονομική κρίση, περάσαμε πολιτικές καταιγίδες, κι ύστερα ήρθε η πανδημία. Οι δρόμοι άδειασαν, οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους, τα χέρια δεν άπλωναν πια τόσο εύκολα να πάρουν μια εφημερίδα από το stand.
Κι όμως, δεν το βάλαμε κάτω. Η έντυπη Karfitsa κράτησε χαρακτήρα, η ηλεκτρονική έκδοση άνοιξε άλλους δρόμους. Η Θεσσαλονίκη, η Βόρεια Ελλάδα, κι ύστερα όλη η χώρα, άρχισαν να μας διαβάζουν σε οθόνες, ενώ κάποιοι – ευτυχώς – συνέχισαν να μας ψάχνουν και στο χαρτί.
Γιατί για εμάς, αυτό το τσαλάκωμα της σελίδας, αυτό το μουτζούρωμα με έναν στυλό στο περιθώριο, είναι εξίσου πολύτιμο με το scroll στο κινητό. Είναι σημάδι σχέσης.
Σε αυτά τα δεκαεπτά χρόνια αλλάξαμε κι εμείς. Ωριμάσαμε, σκοντάψαμε, ξανασηκωθήκαμε, κάναμε ρεπορτάζ που άνοιξαν συ ζητήσεις, κείμενα που ενόχλησαν, ιστορίες που συγκίνησαν.
Μάθαμε ότι μια free press εφημερίδα δεν είναι «δεύτερη κατηγορία» ενημέρωσης. Είναι πολλές φορές η πρώτη γραμμή επαφής του πολίτη με τα δημόσια πράγματα. Εκεί που ο αναγνώστης θα πάρει μια φωνή πιο κοντά του, πιο ανθρώπινη, πιο καθημερινή.
Η Karfitsa έγινε κομμάτι της Θεσσαλονίκης. Της πόλης που γκρινιάζει, αλλά αγαπά. Που διαμαρτύρεται, αλλά δημιουργεί. Που ζει με τα μικρά και μεγάλα της θαύματα, από τον Θερμαϊκό μέχρι τις γειτονιές της Δυτικής Θεσσαλονίκης.
Αφήσαμε αποτύπωμα στη Βόρεια Ελλάδα, ανοίξαμε θέματα που ξεπερνούν τα όρια της πόλης, και μέσα από την ηλεκτρονική μας έκδοση ταξιδέψαμε παντού στην Ελλάδα – εκεί όπου υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που θέλει να διαβάσει μια ματιά «από δω πάνω».
Το χρωστάμε αυτό το ταξίδι σε πολλούς. Το χρωστάμε στους αναγνώστες που μας πήραν μαζί τους στο λεωφορείο, στο γραφείο, στο σπίτι. Σε όσους μας άσκησαν κριτική, μας διόρθωσαν, μας μάλωσαν αλλά συνέχισαν να μας διαβάζουν.
Το χρωστάμε στους ανθρώπους που δούλεψαν και δουλεύουν για αυτή την εφημερίδα: δημοσιογράφους, φωτογράφους, σελιδοποιούς, διανομείς, τεχνικούς, ανθρώπους της διαφήμισης. Σε όσους άντεξαν μειώσεις, ανασφάλειες, νύχτες χωρίς ωράριο, για να βγει η εφημερίδα στο δρόμο και στο διαδίκτυο στην ώρα της.
Το χρωστάμε και στους συνεργάτες και διαφημιζόμενους που επέλεξαν να στηρίξουν μια free press όταν θα μπορούσαν να επιλέξουν την «εύκολη», πιο «μεγάλη» λύση.
Σήμερα, στα 17, η Karfitsa δεν είναι πια «το καινούργιο παιδί» στο εκδοτικό τοπίο. Δεν είναι όμως ούτε “παλιό χαρτί”. Είναι μια εφημερίδα που ενηλικιώνεται σιγά σιγά, χωρίς να χάνει το βασικό της προνόμιο: να παραμένει ελεύθερη.
Ελεύθερη να ρωτάει, να αμφισβητεί, να δίνει βήμα, να φωτίζει όσα εύκολα σπρώχνουμε «κάτω από το χαλί». Ελεύθερη να λάθος-μετρά καμιά φορά, αλλά με πρόθεση καθαρή.
Δεκαεπτά χρόνια μετά, εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως η πόλη αυτή αξίζει τη δική της φωνή. Μια φωνή που να μην μιλάει από απόσταση, αλλά από μέσα. Από τα πεζοδρόμια, τα καφέ, τα γραφεία, τα σπίτια της.
Και κάπως έτσι θέλουμε να συνεχίσουμε. Με την ίδια επιμονή, με περισσότερη εμπειρία, με ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι σε όσους μας διαβάζουν. Με τα μάτια στραμμένα στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και με την επίγνωση ότι κάθε μας λέξη ταξιδεύει πια παντού.
Σας ευχαριστούμε που αυτά τα 17 χρόνια μας παίρνετε μαζί σας.
Και υποσχόμαστε το εξής απλό: όσο υπάρχουν άνθρωποι που απλώνουν το χέρι να πάρουν μια εφημερίδα – στο χαρτί ή στην οθόνη – η Karfitsa θα είναι εκεί. Ελεύθερη, ανήσυχη, και λίγο πεισματάρα. Όπως την πρώτη μέρα. «Κ»
