ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

narkotika4Κάθε μέρα πρώην ναρκομανείς ή όπως οι ίδιοι λένε «ναρκομανείς σε αποχή», κάνουν μία εκ βαθέων συζήτηση για όλα όσα απασχολούν το μυαλό και την καρδιά τους.

Αυτό το «μοίρασμα» που μόνο αλήθειες λέγονται, ανήκει στη θεραπευτική διαδικασία που ακολουθούν μετά την αποτοξίνωση. Επανένταξη την ονομάζουν. Μία επανένταξη στην κοινωνία που για τους εθισμένους είναι πραγματικά δύσκολη, αφού δεν ξέρουν να ζουν χωρίς ουσίες. Δεν έμαθαν να δουλεύουν, να διασκεδάζουν και να αγαπούν χωρίς ουσίες.

Σήμερα πλέον «καθαροί» φαίνεται πως η δημοσιοποίηση της ιστορίας τους είναι δύσκολη. Το δημόσιο μοίρασμα τους κάνει να αισθάνονται αμηχανία, για αυτό και θέλουν να κρατήσουν την ανωνυμία τους. «Η ντροπή δεν μας αφήνει να ανοιχτούμε σε σας», είπε ο Αντώνης. «Όλα όσα κάναμε στη διάρκεια της χρήσης μόνο ντροπή και πόνο μας κάνουν να αισθανόμαστε. Γι’αυτό οι συζητήσεις με άλλους ναρκομανείς ή αλκοολικούς, που ξέρουν, μας βοηθούν και στη θεραπευτική διαδικασία. Είναι συζητήσεις αγάπης και συνεννόησης»…

Παρόλαυτα και με το σκεπτικό ότι θέλει να μεταδώσει το μήνυμα ότι «υπάρχει λύση» στο πρόβλημα του εθισμού, ο Αντώνης παίρνει πρώτος τον λόγο.

ΑΝΤΩΝΗΣ, 40 ετών

«Κανείς δεν κατάλαβε ότι ήμουν αλκοολικός. Το έκρυβα καλά. Τελειοποιούσα τα ψέματα. Δούλευα, πήγαινα το βράδυ στο σπίτι και κοιμόμουν. Από το πρωί μέχρι το βράδυ έπινα. Αυτή ήταν η έννοια μου. Να πιω. Τίποτα άλλο. Είχα και πέντε σοβαρά τροχαία, αλλά ευτυχώς δεν πήρα κανέναν στο λαιμό μου κι έτσι με μικροτραυματισμούς μπόρεσα και τα «κουκούλωσα». Έπεισα όλους ότι δεν είχα πρόβλημα. Και τον εαυτό μου ξεγέλασα…

«Τα αισθήματα ντροπής και της ενοχής με κάνανε να ξαναπίνω. Ένας φαύλος κύκλος. Ενώ στην αρχή σου προκαλεί ωραία συναισθήματα, μετά στα «παίρνει» όλα. Οικογένεια, δουλειά, χρήματα, φίλους… Είναι ο χειρότερος τοκογλύφος.

…Όταν μια μέρα μπήκα στο σπίτι και η κόρη μου μόλις με είδε κλείστηκε στο δωμάτιό της, είπα ως εδώ.

Ήρθα στο κέντρο υποστήριξης εξαρτημένων ΟΑΣΙΣ και είμαι 14 μήνες καθαρός. Με τη βοήθεια των συμβούλων, της οικογένειάς μου, των μελών και του Θεού».

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, 37 ετών

«Είχα πάντα ότι ήθελα. Χρήματα, δουλειά, γυναίκες. Όταν έκανα χρήση γνώρισα την Κατερίνα και κάναμε σχέση. Έπινε κι αυτή πού και πού. Έπειτα από δύο χρόνια έμεινε έγκυος…

Και ήθελα πολύ ένα παιδί… Ζούσα το δικό μου «παραμύθι»: Ότι όλα είναι καλά, δεν έχω πρόβλημα, είχα και καλές δουλειές. Τον Δεκέμβρη του 2010 άλλαξαν όλα. Τα χρήματα τελείωναν… Ό,τι έβγαζα το έδινα στην πρέζα. Μία μέρα που δεν είχα ούτε ένα ευρώ πάνω μου αρρώστησε η κόρη μας. Πήγα στον πατέρα μου και τον απείλησα (ακόμη μία φορά) πως αν δε μου έδινε χρήματα θα του έκανα κακό. Μου έδωσε 50 ευρώ. Έπρεπε να πάρω στη μικρή μου 2 κουτιά φάρμακα. Της πήρα ένα και τα υπόλοιπα τα έδωσα για τη δόση μου…».

Ο Παναγιώτης είναι σήμερα 37 ετών, η πρώην γυναίκα του και η 5χρονη κόρη τους ζουν στο εξωτερικό. Έχει να δει τη μικρή 19 μήνες.

«Έκανα πολλά λάθη, αυτό είναι το τίμημα…».

Όταν τον ρώτησα ποια είναι πλέον η σχέση του με τους γονείς του, είπε αφοπλιστικά: «Δεν ξέρω πως είναι οι υγιείς σχέσεις. Πίνω από τα 11 και είμαι 35. Μία ζωή. Τα τελευταία 2 χρόνια μαθαίνω να ζω όπως εσείς. Πάντως κάθε Κυριακή τρώμε μαζί…».

ΣΠΥΡΟΣ 33 ετών

Ο Σπύρος επίσης αρχίζει την αφήγηση της προσωπικής ιστορίας του από την παιδική ηλικία. Τότε που κανείς δεν του έλεγε όχι, τότε που ο πατέρας πήγε στη Γερμανία για δουλειά, τότε που η μάνα τους είχε να μεγαλώσει 5 παιδιά. «Τόσο ήξεραν, τόσο έκαναν…», λέει.

«Ήμουν πολύ ατίθασο παιδί και οι δικοί δε μου χαλούσανε χατίρι. Πάντα έκανα παρέα με μεγαλύτερα παιδιά. Ένιωθα ότι ανήκω κάπου όταν άρχισα να μπλέκω σε καυγάδες, να κλέβω. Μετά άρχισα να καπνίζω και να κάνω χρήση ηρωίνης. Η χρήση έγινε εμπορία, η εμπορία απαγωγή και η απαγωγή φυλακή».

Όταν ο Σπύρος μιλάει για τη φυλακή, στα 21 του χρόνια, είναι λες και αφηγείται την ιστορία κάποιου άλλου. Θέλει να τα πει γρήγορα και να φύγει… «Μπήκα μέσα γιατί έμπλεξα με έναν τύπο και κάναμε απαγωγή για λύτρα. Μας συνέλαβαν και μου φόρτωσαν 27 χρόνια… Από το κρατητήριο άρχισε το μαρτύριο. Πολύ ξύλο, απ’όποιον περνούσε. Και στη φυλακή. Εκεί άρχισα να τρελαίνομαι. Ήθελα να πίνω ναρκωτικά για να μπορώ να ξεχάσω. Εκεί μέσα έπαιρνα ναρκωτικά και έβαζα ναρκωτικά. Πολλές φορές με στείλανε στο πειθαρχείο και εκεί ξύλο. Όποιος μπει εκεί μέσα και καθαρός να είναι θα αρχίσει να πίνει. Έκανα έφεση και λόγω αμφιβολιών έκανα σύνολο 9 χρόνια φυλακή.

Όταν βγήκα βρήκα τα παλιά τηλέφωνα, μου έλειπαν τα ναρκωτικά. Πήγα στην Αθήνα και έμπλεξα με έναν πλούσιο γκέι. Αν έκανα αυτά που ήθελε μου έδινε πολλά χρήματα, κόκα, χρυσά… Και τα έκανα. Μετά από τέσσερα χρόνια σιχάθηκα τον εαυτό μου… Κι πήγα πιο βαθιά, στην ηρωίνη… Επιληψίες, λιποθυμίες, ξυπνούσα μετά από 18 ώρες. Γύρισα στο σπίτι, στους γονείς μου και ζήτησα βοήθεια. Τότε άρχισα το πρόγραμμα της ΟΑΣΙΣ».

Σήμερα τον Σπύρο θα τον δείτε να περπατάει στην Εγνατία με ένα χαμόγελο στα χείλη. Κάνει μεροκάματο σε έναν γνωστό του, έχει δεσμό με μία συνομήλικη κοπέλα, είναι καλά και 3 χρόνια «καθαρός»…

«Ποια είναι σήμερα τα όνειρά σου;»

«Να αλλάξω τα πάντα. Να κάνω μία φυσιολογική ζωή. Να γίνω πατέρας… Κάθε βράδυ ευχαριστώ τον Θεό που είμαι «καθαρός» κι έρχομαι κάθε μέρα ένα βήμα πιο κοντά σ’αυτό το όνειρο».

 

Μαρία Ζαφειρίου

 

Σχολιάστε