ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Συνέντευξη στον Θωμά Μίχο

Στα Πέρμαντα. Στο Ικόνιο… Στη Μικρά Ασία… Υπήρχε ένας μύλος που παρήγαγε σησαμέλαιο. Η οικογένεια Χαΐτογλου. Με τα γεγονότα της μικρασιατικής καταστροφής έφυγε στην Ελλάδα. Κι συγκεντρωθήκανε στη Θεσσαλονίκη (γιατί αρχικά οι άνδρες είχαν πάει στην Κέρκυρα) άρχισαν για να βγάζουν τα προς το ζην και να κάνουν την ίδια δουλειά.

Ηδη από το 1924 υπήρχε ένα εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη που επεξεργαζόταν το σουσάμι και παρήγαγε και χαλβά. Γύρω στα 1930 χτίζεται και το πρώτο εργοστάσιο. Το ένα φέρνει το άλλο. Κι όπως περνούσε ο καιρός, έτσι γραφόταν και γράφεται η ιστορία της οικογένειας. Εκείνη η γενιά Χαΐτογλου που είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη με τα γεγονότα της μικρασιατικής καταστροφής ήταν η δεύτερη γενιά Χαΐτογλου.

Ακολούθησε η τρίτη που είναι βεβαίως και τώρα στην κεφαλή της εταιρείας, ο Κώστας Χαΐτογλου και ο αδερφός του, ο Αλέξανδρος. Και ήδη τα παιδιά, η τέταρτη γενιά, έχουν αρχίσει να ασχολούνται και αυτά. Η επιχείρηση των Κώστα και Αλέξανδρου Χαΐτογλου, που ιδρύθηκε το 1924, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στον τομέα των τροφίμων (χαλβάδες, ταχίνι, μαρμελάδες, σνάκς, σησαμέλαιο κ.α.). Η επιχείρηση των Χαΐτογλου καταλαμβάνει έκταση 170.000 και απασχολεί περισσότερα από 400 άτομα προσωπικό.

Σήμερα, βρισκόμαστε στα 90 χρόνια μετά από τότε, από το 1924, από το πρώτο εργαστήριο. Εδώ και πολλά χρόνια, πάντως το όνομα «Χαΐτογλου» δεν χρειάζεται ούτε δεύτερη ανάγνωση, ούτε περαιτέρω συστάσεις.

Μια συζήτηση με τον κ. Κώστα Χαΐτογλου έχει -προφανώς- πάντα ενδιαφέρον. Διότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει πολυεπίπεδη. Στην κουβέντα όμως που κάναμε για την «ΚΑΡΦΙΤΣΑ» βασικό και αποκλειστικό θέμα ήταν ο αγαπημένος του Ηρακλής. Η ομάδα με την οποία συνδέθηκε, παραγοντικά, για χρόνια, η ομάδα για την οποία και τώρα ενδιαφέρεται για το τι γίνεται. Το «τότε» και το «τώρα».

Ο Κώστας Χαΐτογλου θυμήθηκε πολλά και έστειλε ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση σχετικά με το θέμα που προέκυψε πρόσφατα με τον Ερασιτέχνη Ηρακλή. «Οι ιθύνοντες να αντιληφθούν τα μεγέθη. Μιλάμε για τεράστια μεγέθη», λέει ξεσπώντας.

Ως παράγοντας ασχολήθηκε με όλα τα επίπεδα του Ηρακλή, Ερασιτέχνη, ΠΑΕ και, φυσικά, ΚΑΕ. Αλλωστε, εκεί στο μπάσκετ, έγινε ευρύτερα γνωστή η ενασχόλησή του καθώς εκτός όλων των άλλων, την “κυανόλευκη” φανέλα, φόρεσαν τεράστιοι παίκτες από τον έναν και μοναδικό Ντέιβιντ Ηνγκραμ μέχρι τον ασύλληπτο, Γιούρι Ζντοβτς και αρκετούς NBAers. Οπως ο ΜακΝτάνιελ, ο Ντόναλντσον.

Προσφάτως, η ΕΚΑΣΘ, η Ενωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης βράβευσε τον Κώστα Χαΐτογλου  για την προσφορά του. Και κάπως έτσι, ξεκίνησε και η κουβέντα…

-Κ. Χαΐτογλου, προσφάτως βραβευτήκατε από την ΕΚΑΣΘ για την προσφορά σας στο χώρο του Ελληνικού μπάσκετ…

«Τους ευχαριστώ πολύ για τη βράβευση. Είναι μία καθιερωμένη εκδήλωση που γίνεται για την κοπή της πίτας κάθε χρόνο εκεί όπου τιμούν διαφόρους ανθρώπους».

-Είστε ένας άνθρωπος, ο οποίος με την ενασχόλησή του στον Ηρακλή, έζησε όλες τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού μπάσκετ, εκείνα τα χρόνια. Με την πάροδο των χρόνων, ποιες θεωρείται πως είναι οι διαφορές της μπασκετικής Θεσσαλονίκης του “τότε» με το “σήμερα»;

«Εκείνα τα χρόνια ήταν διαφορετικά. Καταρχήν δεν υπήρχε η αντιπαλότητα μεταξύ των διοικήσεων και των προέδρων των ομάδων. Δεν ήμασταν ποτέ κολλητοί με τον κ. Μιχαηλίδη και τον κ. Βεζυρτζή, όμως είχαμε καλές σχέσεις που βοηθούσαν στην ανάπτυξη του αθλήματος. Στο να μην υπάρχουν αντιπαλότητες. Αυτά όλα έφεραν το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης εκείνη την εποχή πολύ ψηλά.

Από τότε άλλαξαν πολλά. Ας δούμε μόνο τι συνέβη στο πρόσφατο παιχνίδι του ΠΑΟΚ με τον Αρη (σ.σ. με τη ρίψη κροτίδας και εκκένωση των κερκίδων). Πιστεύω πως για την κακή πορεία των ομάδων συμβάλλουν πολλά πράγματα. Οι ομάδες υποφέρουν αγωνιστικά και αυτό είναι κάτι που αυξάνει τον φανατισμό. Η κακή πορεία των ομάδων της πόλης και κυρίως του Ηρακλή που παίζει στην Α2 δεν αφήνει ευχάριστα συναισθήματα στους οπαδούς των ομάδων. Αν μία ομάδα πάει καλά δεν υπάρχουν λόγοι για να γίνει κάτι κακό».

-Από τα χρόνια που ηγηθήκατε στο τμήμα μπάσκετ του Ηρακλή, ποιες είναι οι καλύτερες στιγμές που θυμάστε; 

«Ζήσαμε πολλές καλές στιγμές. Ανάμεσα σε όλα, μου έχει μείνει το ότι ο Ηρακλής, εκτός όλων των άλλων, είχε καθιερωθεί ως μία πολύ μεγάλη και υπολογίσιμη δύναμη στην Ευρώπη. Με παίκτες-τεράστια ονόματα όπως οι Ζντόβτς, Μπέρι, Ντόναλντσον, αλλά και σπουδαίους Ελληνες καλαθοσφαιριστές όπως οι Κακιούσης και Παπαχρόνης. Όμως δεν φτάσαμε ποτέ σε ένα φάιναλ φορ. Κάτι που θέλαμε πολύ. Στην Ελλάδα, με το τότε σύστημα διεξαγωγής των πρωταθλημάτων, πηγαίναμε στα φάιναλ φορ της τελικής φάσης του πρωταθλήματος και διεκδικούσαμε τίτλους”.

-Και ποιες είναι οι στιγμές που ακόμα και σήμερα σας αφήνουν μία πικρή γεύση;

«Για τις στιγμές που δεν μου άφησαν καλές αναμνήσεις είναι ότι πήγαμε τότε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος (σ.σ. στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 1994 και στην Πάτρα το 1996) και δεν πήραμε το Κύπελλο».

-Επί θητείας σας, τη φανέλα της ομάδας φόρεσαν τεράστια ονόματα του παγκοσμίου μπάσκετ. Επίσης, παίκτες που έγραψαν τη δική τους ιστορία με τον Ηρακλή, όπως ο Ηνγκραμ, ο Ζντοβτς, ο Μπέρι, ο Ντόναλντσον. Κι αυτοί είναι μόνο κάποιοι από τους παίκτες. Ξεχωρίζετε κάποιους και γιατί; 

«Από τους ξένους που πέρασαν από τον Ηρακλή, αυτός που δέθηκε πιο πολύ ήταν ο Ηνγκραμ. Τολμώ να πω ότι αγάπησε τον Ηρακλή περισσότερο από τον καθένα. Από όσο ακούω από διάφορες συζητήσεις που κάνω, μαθαίνω ό,τι στο γραφείο του στους Σακραμέντο Κινγκς υπήρχε πάντα ένα κασκόλ και μία φανέλα του Ηρακλή κρεμασμένα στο τοίχο. Με λύπησε πολύ το γεγονός για το ότι δεν ήρθε προσφάτως στην Ελλάδα στο φιλικό που έγινε στο Αλεξάνδρειο».

-Τώρα που λέτε για τον Ηνγκραμ, κείνη την εποχή υπήρχαν δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι ο Ηνγκραμ θα γινόταν Ελληνας. Θα έπαιρνε Ελληνική υπηκοότητα…

«Δεν μπορούσε να γίνει Ελληνας. Ηταν κάτι πολύ δύσκολο. Ειδικά για κάποιον που ήταν από την Αμερική. Ηταν πιο εύκολο να συμβεί με παίκτες με καταγωγή από γειτονικές χώρες, όπως Σκόπια ή Βουλγαρία. Και εκτός αυτού, για να γίνεις Ελληνας έπρεπε να βρεθεί οικογένεια να σε υιοθετήσει και αυτό ήταν λίγο δύσκολο».

-Κ. Χαίτογλου, κλείνοντας αυτή την σύντομη αναδρομή μας στο παρελθόν. Υπήρξε ποτέ κάποιος παίκτης που ήταν πολύ κοντά στο να έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ηρακλή και να μην μαθεύτηκε ποτέ;

«Δεν νομίζω. Με τα τότε δεδομένα οι μεταγραφές Ελλήνων παικτών ήταν περιορισμένες. Οι ομάδες κοιτούσαν πιο πολύ να βελτιωθούν με καλούς ξένους παίκτες. Κυρίως από την Αμερική. Εξάλλου, η κάθε ομάδα είχε διαφορετικές ελλείψεις σε θέσεις οπότε ήταν πολύ σπάνια η μία να πέσει πάνω στην άλλη. Όμως όχι, κάποιο απωθημένο για παίκτη δεν είχαμε».

Πολλά παιδιά που γαλουχήθηκαν και έκαναν τα πρώτα τους βήματα και έγιναν γνωστοί μέσα από τον Ηρακλή, όπως οι Διαμαντίδης, Παπαδόπουλος, Χατζηβρέττας, Σχορτσιανίτης έκαναν και κάνουν μεγάλη καριέρα, ξεπερνώντας τα ελληνικά σύνορα…

«Εγώ τουλάχιστον είμαι περήφανος που αυτά τα παιδιά που αναφέρεστε ήταν στον Ηρακλή και άφησαν και αφήνουν το στίγμα τους στο παγκόσμιο μπάσκετ. Με κορυφαίο τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Και είμαι περήφανος γιατί εκτός του τεράστιου ταλέντου που έχουν είναι και εξαιρετικά παιδιά και χαρακτήρες».

-Το ενδεχόμενο να επαναδραστηριοποιηθείτε με κάποιο τρόπο και πάλι υπάρχει; Ή, ο ρόλος του παράγοντα έχει τελειώσει για εσάς;

«Από την ώρα που συλλέγω βραβεία σε εκδηλώσεις σημαίνει ότι έχω βγει στη σύνταξη (γελάει). Οικογενειακώς είμαστε σίγουρα κοντά στον Ηρακλή. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια η σκυτάλη έχει περάσει στο γιο μου (σ.σ. αναφέρεται στον Νίκο Χαϊτογλου), αυτός είναι στο προσκήνιο».

-Ένα πολύ μεγάλο θέμα που ταλανίζει τον Ηρακλή, ως σύλλογο είναι αυτό του Ερασιτέχνη. Πολύ πρόσφατα δε, έγινε ένα ολόκληρο θέμα με τις αξιώσεις μιας επιτροπής του Υπουργείου Οικονομικών. Η δική σας άποψη για το μείζον αυτό θέμα του συλλόγου ποια είναι;

«Φταίνε δύο πράγματα για την κατάσταση αυτή. Είναι το κενό του νόμου που υπάρχει το οποίο έγινε η αιτία να δοθεί η ευκαιρία σε κάποιους να λειτουργήσουν όπως λειτούργησαν. Αυτά δεν γίνονται σήμερα. Τότε ήταν εύκολο όμως να γίνουν και έγιναν. Οι άνθρωποι που διοικούσαν τότε, έβλεπαν μόνο το σήμερα, όχι το αύριο. Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να εξασφαλίσουν μία πρόσκαιρη παραμονή τους στον σύλλογο, αγνοώντας για αυτό που θα έρθει. Εγώ πιστεύω ότι μέσα σε αυτά τα θέματα οι λύσεις είναι μέσα από τη διάθεση των ιθυνόντων να αντιληφθούν τα μεγέθη. Ο Ηρακλής είναι τεράστιο μέγεθος και θα πρέπει να δώσουν μία λύση. Δεν μιλάμε για ομαδούλες. Μιλάμε για τεράστια μεγέθη. Και η διαγραφή τους από τον αθλητικό χάρτη της χώρας δεν μπορεί να είναι η λύση. Πληροφορούμε μάλιστα ότι τα ίδια συμβαίνουν και σε άλλη ομάδα της πόλης».

Πού οφείλεται το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα ο Ηρακλής δεν έχει εκμεταλλευτεί τις εγκαταστάσεις του, στους Χορτατζήδες και στη Μίκρα;

«Νομίζω ότι τους Χορτατζήδες τους έχει εκμεταλλευτεί. Εχει δύο γήπεδα, κολυμβητήριο και ένα μικρό βοηθητικό γήπεδο. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί κάτι μεγαλύτερο. Μην ξεχνάμε και την τοπογραφία της περιοχής εκεί που δεν βοηθάει για κάτι μεγαλύτερο. Για παράδειγμα δεν μπορείς να φτιάξεις ένα μεγάλο γήπεδο, όταν δίπλα ακριβώς είναι το Καυτανζόγλειο. Η Μίκρα μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Κάποιοι θα πρέπει να το κάνουν ταυτόχρονα με την αθλητική ανάσταση του Ηρακλή».

 

Σχολιάστε