Κατηφής κυκλοφορεί το τελευταίο διάστημα στους διαδρόμους του Κοινοβουλίου ο γενικός γραμματέας της Βουλής Γιώργος Μυλωνάκης. Βήμα βαρύ και πρόσωπο σκυθρωπό για τον άνθρωπο, το μέγεθος των φιλοδοξιών του οποίου, όπως λένε «επιστήθιοι» φίλοι του, ξεπερνά τις δυνατότητές του.
Αυτές οι φιλοδοξίες είναι που τον ταλαιπωρούν το τελευταίο διάστημα, καθώς δεν εκπληρώνονται. Ο κ. Μυλωνάκης δεν αρκείται στα καθήκοντά του στη Βουλή, δεν αρκείται στον άτυπο ρόλο του επικεφαλής του γραφείου τεκμηρίωσης για τα πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ,με μηδαμινό έργο είναι η αλήθεια, δεν είναι ικανοποιημένος ότι μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου και ενίοτε παίρνει θέση στον πρωινό καφέ. Μύχια φιλοδοξία του, που «φούντωσε» το τελευταίο διάστημα λόγω των γεγονότων, είναι να ανηφορίσει στην Κατεχάκη.
Ο διορισμένος δημόσιος λειτουργός επιθυμεί να αναλάβει διακαώς το τιμόνι στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, καθώς εκτιμά ότι οι γνώσεις και η ιδιοσυγκρασία του ταιριάζουν γάντι με το ευαίσθητο αυτό πόστο.
Το κακό για τον κ. Μυλωνάκη είναι ότι την άποψη αυτή για το άτομό του την έχει μόνο ο ίδιος. Όσο και αν προσπάθησε, όσο και αν έβαλε όποιον μπορούσε να θέσει την «υποψηφιότητά του» στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη,όσο και αν στοχοποίησε ανθρώπους, όσο και αν «πλάσαρε» τον εαυτό του ως ιδανική λύση για την ΕΥΠ, έφαγε πόρτα. Οι λίγοι γνωρίζοντες τον διακαή του πόθο τον σχολιάζουν επικριτικά, μιλώντας για τον «Κλουζό» που δεν έχει συναίσθηση συνθηκών, καταστάσεων και ικανοτήτων, καταλήγοντας στο «ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
