Προφανώς και δεν περίμενε κανείς πως η πλειοψηφία στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής θα κάλυπτε πολιτικά τα παραληρήματα Πολάκη ή τις –κάθε άλλο παρά αθώες– αναρτήσεις Ακρίτα. Η απόφαση για εισήγηση άρσης ασυλίας και των δύο πέρασε με ευρεία αποδοχή, πλην «παρών» από ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Ελληνική Λύση. Το ενδιαφέρον ωστόσο βρίσκεται αλλού: ο κ. Πολάκης φέρεται να διαμαρτυρήθηκε ότι η δική του μήνυση κατά της Λινού προηγείται χρονικά, αλλά δεν έχει φτάσει ακόμα στη Βουλή.
Προφανώς δεν του εξήγησε κανείς ότι η ασυλία δεν είναι εργαλείο συμψηφισμού, ούτε μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα όταν αλλάζουν οι ρόλοι κατήγορου και κατηγορούμενου.
Όσο για την κ. Ακρίτα, τα likes και οι «επώνυμες» κοινοποιήσεις είχαν και έχουν ευθύνες. Η ασυλία, όταν ζητείται για αναρτήσεις που υπονοούν εγκληματικές πράξεις χωρίς στοιχεία, δεν μπορεί να καλύπτεται πίσω από το πέπλο της «ελευθερίας της έκφρασης». Ούτε στο Twitter ούτε στη Βουλή.
