Όταν ο δήμαρχος είναι δραστήριος, ενοχλεί – κυρίως όσους
έχουν ξεχάσει πώς είναι να κάνει κάποιος τη δουλειά του
Αν η Θεσσαλονίκη είχε μια δραχμή για κάθε φορά που κάποιος τη θεώρησε μικρή για μεγάλα όνειρα, σήμερα θα είχε μετρό από το αεροδρόμιο. Ή έστω έναν δήμαρχο που να μην τον κατηγορούν γιατί κάνει πολλά.
Ο Στέλιος Αγγελούδης, λοιπόν, είναι λέει «ζωηρός». Ναι. Δεν ζητάει συγγνώμη που δεν κουρεύει μόνο κορδέλες. Κάποιοι θα προτιμούσαν να διαχειρίζεται τον δήμο σαν δημόσιο περίπτερο: με λίγα τσιγάρα, δυο παλιές εφημερίδες και ωράριο 9-1. Αλλά να, είναι που έχει μιαν εμμονή με το να τρέχουν τα πράγματα. Που δεν είναι και πολύ της μόδας στη χώρα του «θα δούμε».
Κι επειδή είμαστε και φιλότεχνοι – του προσάπτουν ότι σχολιάζει beach bar στην Επανομή. Καλά έκανε. Γιατί όταν ηλικιωμένοι πολίτες τρώνε πόρτα σε δημόσια παραλία επειδή δεν φορούν κοκτέιλ στα μπράτσα τους, κάποιος πρέπει να βγει και να πει «όχι άλλο ageism». Κάποτε είχαμε και μια παιδεία που έλεγε πως η δημοκρατία είναι και για τον παππού με την ψάθα.
Άλλοι πάλι ενοχλούνται γιατί ζήτησε την παρουσία υπουργού σε εκδήλωση για την Παιδεία. Σοβαρά τώρα; Στη χώρα του “πού είναι το κράτος”, μας φταίει που ένας δήμαρχος θέλει να είναι το κράτος παρών; Μάλλον τους χάλασε η σκηνοθεσία: περίμεναν μια φωτογραφία με μπάντα και σημαιάκια, όχι πολιτική ουσία.
Κι ύστερα, να κι η «κλιματικά ουδέτερη Θεσσαλονίκη». Χαχάνιζαν οι καναπέδες – ποια πόλη και ποιος πλανήτης. Ίσως επειδή για πρώτη φορά κάποιος το είπε και υπέγραψε. Αντί για σλόγκαν, συμβάσεις. Αντί για λόγια, μέτρα. Το παλιό ανέκδοτο για το μπετόν και το ρύπο, ίσως να έχει πια αντιστάθμισμα.
Και ναι, ο Αγγελούδης διοργανώνει και «Γιορτές Δημοκρατίας». Αν σας φαίνεται kitsch, ίσως φταίει ότι είχαμε καιρό να δούμε δημόσια αρχή που γιορτάζει ιδέες και όχι μόνον ονομαστικές εορτές. Το ότι τιμάει και τον Θεοδωράκη; Μακάρι να είχαμε και Μίκη και λίγο ακόμη πολιτικό ανάστημα.
Όσο για τα McDonald’s και την «Πόλη Ανάποδα» – ας σοβαρευτούμε. Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό «ποιος θα καταγγείλει πιο ριζοσπαστικά τα πιτόγυρα του καπιταλισμού». Άλλοι έχουν υποχρέωση να φροντίζουν να περπατιέται το κέντρο χωρίς λακκούβες, να βγαίνει άδεια για τα σχολεία και να μην καταλήξει η πλατεία Αριστοτέλους να μοιάζει με κακό remake του ’80, όταν έπαιζε ακόμα το “Μια ζωή την έχουμε”.
Ειδικά δε για την εν λόγω πλατεία, ας κρατήσουμε όλοι μια στάλα αυτογνωσίας: εκεί που ξεσηκώνονται οι επαναστάτες της καφεΐνης και των ινσταγκραμικών τσιτάτων, συνυπάρχουν εδώ και χρόνια σταθερά και απτόητα τα Starbucks, τα TGI Fridays και το Chicken Stories — πολυεθνικά outposts της παγκοσμιοποίησης με ταμπέλες νέον και γεύσεις «δημοκρατικά προσβάσιμες» από Καλιφόρνια μέχρι Χαριλάου.
Την ώρα δηλαδή που κάποιοι απαιτούν “να χαρακτηριστεί το κέντρο αποκαπιταλιστικοποιημένη ζώνη”, η πλατεία Αριστοτέλους θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει αίτηση για συμμετοχή στη σύνοδο των G20. Αν όχι ως οικοδέσποινα, τουλάχιστον ως προνομιακή στέγη του double espresso με καρύδα και συνείδηση.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ο δήμαρχος θα διώξει τα McDonald’s. Είναι αν θα αφήσει τον σουρεαλισμό να τον φάει σαν έξτρα μπέικον στο μπιφτέκι του λαϊκισμού.
Γιατί στην εποχή του θορύβου, το να δουλεύεις χωρίς να διαφημίζεις διαρκώς το μεγαλείο σου, είναι η μεγαλύτερη χειραφέτηση.
Και το πιο πολιτικό statement.
