Η… λήξη του εκλογικού συναγερμού, που σήμανε πριν από δύο εβδομάδες ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν διαμόρφωσε συνθήκες εφησυχασμού ή θερινής ραστώνης στα κομματικά επιτελεία και εν προκειμένω στη Νέα Δημοκρατία. Το αντίθετο μάλιστα.
Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΥ
Στο παρασκήνιο οι κομματικές μηχανές δουλεύουν στα κόκκινα, καθώς ο χρόνος μετρά ούτως ή άλλως αντίστροφα για την επικείμενη, διπλή κατά τα φαινόμενα εκλογική αναμέτρηση το πρώτο εξάμηνο του 2023.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι για αυτόν η επιδίωξη για ολοκλήρωση της τετραετίας δεν είναι μόνο ζήτημα τυπολατρίας ή θεσμικής συνέπειας και αξιοπιστίας. Στο Μέγαρο Μαξίμου επιζητούν την απευθείας σύγκριση ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα όχι επ’ αόριστων υποσχέσεων αλλά επί πραγματικών πεπραγμένων και δη όλων εκείνων που εκτυλίχθηκαν στις δύο κυβερνητικές θητείες. Στο Μέγαρο Μαξίμου δεν κρύβουν την επιθυμία τους να ορίσουν εκείνοι την προεκλογική ατζέντα, να θέσουν τους κανόνες της προεκλογικής μάχης εφευρίσκοντας και νέες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα δύο κόμματα με στόχο να παγιώσουν την πολιτική υπεροχή, όπως αυτή προκύπτει από όλες σχεδόν τις δημοσκοπήσεις που έχουν διενεργηθεί από το δεύτερο μισό του 2019 έως και σήμερα.
Στην κυβέρνηση τονίζουν ότι η πολιτική επικαιρότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται τις τελευταίες μέρες, προσφέρει νέες ευκαιρίες πλαγιοκόπησης του ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο η χυδαία επίθεση του άλλοτε υπουργού της προηγούμενης κυβέρνησης και στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα Χριστόφορου Βερναρδάκη κατά της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως με τον χαρακτηρισμό «Πισπιρίγκου της Παιδείας» όσο και η απόπειρα σύνδεσης της δικαστικής απόφασης περί αποφυλάκισης του καταδικασθέντος -σε πρώτο βαθμό- για δύο βιασμούς Δημήτρη Λιγνάδη με την κυβέρνηση εν γένει ή με συγκεκριμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους εκλαμβάνονται από ηγετικά στελέχη της κυβέρνησης ως ευθεία απόπειρα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εκτρέψει την πολιτική συζήτηση από τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας ή τις επείγουσες προκλήσεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπη η μεγάλη πλειονότητα της κοινής γνώμης, ώστε να καλύψει την πολιτική ζωή του τόπου με τυφλή πόλωση και τοξικότητα.
Η ενσυνείδητη, δε, προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να διαχωρίσει τη θέση του από την πόλωση και το κλίμα τυφλής αντιπαράθεσης, που υποθάλπει ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να καμουφλάρει την ένδεια των προγραμματικών του προτάσεων, έχει ευθέως στο στόχαστρό της το κεντρώο ακροατήριο. Στο Μέγαρο Μαξίμου πιστεύουν ακράδαντα πως η τακτική του πρωθυπουργού να απορρίπτει τους υψηλούς τόνους και τις ανέξοδες κορόνες και αντιθέτως να στοχοπροσηλώνεται στην καθημερινότητα των πολιτών και την επίλυση μικρών ή μεγαλύτερων προβλημάτων συνεγείρει μια κρίσιμη δεξαμενή κεντρώων ψηφοφόρων, που είτε δεν εμφανίζουν ισχυρές κομματικές ταυτίσεις και τους ενδιαφέρει πρωτίστως η άμεση βελτίωση της πραγματικής ζωής τους, είτε συγκαταλέγονται στους μετριοπαθείς κεντρώους – κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, οι οποίοι απογοητεύονται από την ισχυρή προσκόλληση σε κομματικά στερεότυπα που θυμίζουν άλλες εποχές.
Σε κάθε περίπτωση, πρόσφατες έρευνες της κοινής γνώμης καταδεικνύουν ότι η διείσδυση του Κυριάκου Μητσοτάκη και δευτερευόντως της Νέας Δημοκρατίας στην προαναφερθείσα κρίσιμη δεξαμενή ψηφοφόρων είναι σημαντική, την ώρα που δείχνει να φθίνει η γοητεία που άσκησε σε πρώτο χρόνο η εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Άλλωστε, η συνεχής, όπως αφήνεται να εννοηθεί, αναζήτηση υποψηφίων με κεντροαριστερό προφίλ, με τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Άννα Ροκοφύλλου στην Α’ Αθηνών, επιβεβαιώνει την εμπεδωμένη αντίληψη στο Μέγαρο Μαξίμου ότι οι εκλογές θα κερδηθούν στον χώρο του Κέντρου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
