«Για τον σοσιαλισμό παλεύομε όλοι, σύντροφοι… Ο σοσιαλισμός εξυψώνει το βιοτικό επίπεδο του λαού. Εμείς βέβαια δεν είμαστε σνομπ… Μετέχουμε του λαού, είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του… Άρα, φροντίζοντας για τον πλουτισμό μας, τον λαό σε τελευταία ανάλυση υπηρετούμε…».
Του ΘΑΝΑΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Φαντάζομαι πως κάτι τέτοιο θα έλεγαν αρκετοί παλαιοκαινεοπασόκοι… Από τον Μένιο και τον Άκη μέχρι -περνώντας από κάποιους ενδιάμεσους- μερικούς και της νεότερης γενιάς…Χωρίς βέβαια αυτή η θεώρηση των πραγμάτων να απαξιώνει συνολικά έναν πολιτικό χώρο που έβγαλε Σάκη Πεπονή, Αλέκο Παπαδόπουλο, Παρασκευά Αυγερινό και πολλάπολλάακόμη -χωρίς εισαγωγικά- διαμάντια… Και ίσως η ιστορική ευθύνη του συγκεκριμένου χώρου να βρίσκεται λιγότερο στο ότι στους κόλπους του αναπτύχτηκαν, έθαλαν και ευδοκίμησαν κάποιοι διαφθαρμένοι και άπληστοι όσο ότι στη δεκαετία του ’80, με τα πρότυπα και τον κυρίαρχο λόγο του, διέφθειρε συνολικά την ελληνική κοινωνία… Μάλιστα με τα υποκρυπτόμενα πίσω από τον «κοινωνικό μισθό» κατεξοχήν τους κρατικοδίαιτους… (Προσωπικά θεωρώ πως υπήρξε τύχη μου, η οποία μου επέτρεψε να κάνω κάποια ελάχιστα πράγματα στη ζωή μου, το ότι η προσωπικότητά μου διαμορφώθηκε πριν κυριαρχήσει η εποχή της αρπαχτής. Όταν ακόμη δέσποζε η ιδεολογία της επίμοχθης προσπάθειας…)
ΥΓ.: Πάντως τώρα δεν αποκλείεται ο σημερινός ηγέτης του να θελήσει να κρύψει μια ενδεχόμενη εκλογική αποτυχία, εν πολλοίς οφειλόμενη στην καταφανή ανεπάρκειά του, πίσω από την Εύα που «έδακε τον καρπόν»… (Και η οποία, με κάποια από τις επιλογές νομικών παραστατών που έκανε,δείχνει να επιβεβαιώνει όσους τη θεωρούν μέτριας νοημοσύνης…)
Εκπολιτισμό της δημόσιας ζωής…
Έδειξαν οι διαγραφές τόσο του Μπογδάνου όσο και του Κουρουμπλή, οι οποίοι εκφράστηκαν με ακραία προσβλητικό τρόπο για τους πολιτικούς αντιπάλους του χώρου τους.
Η διαφορά, ωστόσο, του Μητσοτάκη από τον Τσίπρα είναι πως ο πρώτος δεν «επαναπάτρισε» τον διαγραφέντα, ενώ στον δεύτερο φάνηκε πως ο «πολιτικός εκπολιτισμός» ήταν απλώς προσωπείο…
Περί Αποστασίας
Πλην Ποταμιού και της ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου… Δεν συμπαθούσα κανένα από τα πολιτικά μορφώματα -Καμμένου, Βαρουφάκη, Λεβέντη, παλαιότερα Εθνική Παράταξη κοκ- των οποίων οι κοινοβουλευτικές ομάδες λεηλατήθηκαν από μεγαλύτερους πολιτικούς φορείς. Ούτε βέβαια την «κουβέλεια Αριστερά»… (Θλιβερός ο ρόλος της στη συγκυβέρνηση του 2012, όπως αναδεικνύεται στο πολύτιμο ως ιστορική μαρτυρία βιβλίο του Βαγγέλη Βενιζέλου «Εκδοχές πολέμου», σελ. 284επ…).
Ωστόσο, η πρακτική του δελεασμού βουλευτών, εκλεγέντων με τις ψήφους άλλου κόμματος, μου προκαλεί πολιτικοαισθητική απώθηση έως και αηδία. Και το να το κάνει αυτό ένας Μητσοτάκης -πχ περίπτωση Κατερίνας Μάρκου- είναι, ας πούμε, «ιστορικά κατανοητό» ή συμβατό με την «οικογενειακή παράδοση» (θυμίζω και την περίπτωση Κατσίκη…). Τι να πει, όμως, κάποιος για αυτούς που ανδρώθηκαν πολιτικά καταγγέλλοντας της Αποστασία… Πρόκειται για διαλείπουσα ηθική; Εκτός βέβαια -ελπίζω, δε, να μη θεωρηθεί σεξιστικός ο προβληματισμός- και αν οι βουλευτίνες, οι μετακινηθείσες προς τον ΣΥΡΙΖΑ από την Ένωση Κεντρώων και το ΜέΡΑ25, δεν κινητροδοτήθηκαν από πολιτικούς λόγους, αλλά βρήκαν τον Τσίπρα πιο γοητευτικό τόσο από τον Λεβέντη όσο και τον Βαρουφάκη… Οπότε για θέματα καρδιάς δεν υπάρχει μομφή: LecooeuradesraisonsquelaRaisonneconnaitpas…
Μνημείο ντροπής…
Και προσβολής τόσο της μνήμης πολλών εθνομαρτύρων όσο και της ιστορικής συνείδησης του έθνους… Η ανέγερση μνημείου πεσόντων των «αγωνιστών» της ΕΡΤ…
Κυβερνησιμότητα
Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη -χωρίς μάλιστα να διασφαλίσει καμία διακομματική συναίνεση- έφερε έναν εκλογικό νόμο,ο οποίος όχι μόνο δεν αποτύπωνε τη διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων για την παραγωγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών, όπως έκαναν τα πρώτα εκλογικά συστήματα της Μεταπολίτευσης, αλλά ήταν και αισθητά αναλογικότερος από τον «εκλογικό νόμο Παυλόπουλου»*, τόσο ο Ηλίας Δρυμιώτης όσο και η ταπεινότητά μου είχαμε καταγράψει τις επιφυλάξεις μας: Η μιάμιση περίπου ποσοστιαία μονάδα που, πιθανότατα, ο νέος εκλογικός νόμος θα ανέβαζε το όριο της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας ήταν ένας παράγοντας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακυβερνησία.
Ή έστω να καταστήσει τη χώρα δυσκυβέρνητη, ακόμη και αν οι δεύτερες εκλογές έδιναν οριακότατη μονοκομματική πλειοψηφία της τάξης των 151 ή 152 βουλευτών. Αλλά τότε ο Μητσοτάκης -κάνοντας το ίδιο λάθος με αυτό του πατέρα του το 1991- νόμιζε πως θα ξεπερνούσε το 40% στις επόμενες εκλογές, οπότε ο δικός του νόμος λειτουργικά εξομοιώνεται με τον προηγούμενο. Σήμερα όμως το άσχημο σενάριο φαντάζει πιθανότερο από ποτέ. Και άντε, μετά τις δεύτερες εκλογές, να πρέπει να συγκυβερνήσεις όχι με το ΠΑΣΟΚ, αλλά το ανδρουλάκειο ΠΑΣΟΚ… (έχοντας μάλιστα παρακολουθήσει το τηλέφωνο του προέδρου του).
*Όσοι αναπαράγουν τον πολιτικό αναλφαβητισμό επιμένουν πως εκείνος ο νόμος έδινε μπόνους 50 εδρών.Μέγα λάθος. Έδινε πλειοψηφικά 50 έδρες. Δεν είναι το ίδιο. Αν πχ το πρώτο κόμμα έπαιρνε 40%, από τις 50 αυτές έδρες θα κέρδιζε τουλάχιστον τις 20 -στην πραγματικότητα αρκετά περισσότερες δεδομένου πως κάποιοι θα έμεναν κάτω από το 3%- και με την ολοσχερή αναλογική. Μπόνους ήταν μόνο το πλεονάζον, ήτοι 27-28 έδρες.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
