Ο Στέφανος Κασσελάκης στην προσπάθειά του να πλειοδοτήσει απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη ζήτησε εκλογές με την παρουσία διεθνών παρατηρητών παρουσιάζοντας τη χώρα σαν ένα τριτοκοσμικό κράτος.
Γράφει ο Δημήτρης Συρμάτσης
Ως εξοδούχος από το στρατόπεδο και μετά την επίσκεψη στο Δίστομο, βρήκε ένα όμορφο τοπίο ανάμεσα στα δέντρα για να κάνει το γύρισμά του για το Τικ Τοκ ώστε να μην απουσιάζει από τις ραγδαίες κυβερνητικές εξελίξεις.
Κι αν τις πρώτες ώρες η υπερβολή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έβρισκε διαφωνούντες ακόμα και εντός κόμματος, από τη Δευτέρα το επιτελείο του προσπάθησε να μας πείσει ότι οι διεθνείς παρατηρητές είναι μια πάγια διαδικασία. Λες και η Ελλάδα είναι χώρα του τρίτου κόσμου.
Η αναφορά σε διεθνείς παρατηρητές ουσιαστικά προσβάλει το αδιάβλητο των εκλογών. Και ειδικά όταν πλέκονται σενάρια συνομωσίας με τις εταιρίες που συλλέγουν και μεταδίδουν τα αποτελέσματα των εκλογών. Αφήνοντας την υπόνοια ότι το 41% ή καλύτερα το 17% του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αποτέλεσμα της ψήφου των πολιτών αλλά μιας νοθείας, πολύ καλά κρυπτόμενης.
Στην μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδος δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα που να αμφισβήτησε εκλογικό αποτέλεσμα. Ούτε στις πιο κρίσιμες και οξυμένες πολιτικά περιόδους της χώρας. Ούτε στο βρώμικο 89, ούτε το 2000. Που ο Καραμανλής είχε εισηγήσεις αλλά αποδέχθηκε το αποτέλεσμα. Ούτε καν τα χρόνια του Μνημονίου, ούτε καν στο δημοψήφισμα με τη χώρα στα δύο. ΚΑΝΕΝΑΣ, ΠΟΤΕ!.
Ο κίνδυνος αμφισβήτησης των εκλογών είναι μια τεράστια βόμβα στα θεμέλια του πολιτεύματος. Ψεκασμένες θεωρίες, με εσάνς τραμπισμού και ένα πολύ καλό επικοινωνιακό περιτύλιγμα μπορούν να τινάξουν την Δημοκρατία στον αέρα. Γιατί το τέρας όταν το αφήνεις να μεγαλώνει, στο τέλος σε τρώει χωρίς ούτε να το καταλάβεις.
