Καθημερινά βλέπουμε Τούρκους αναλυτές να δείχνουν στον κοινό τους χάρτες του Αιγαίου, να αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία σε νησιά, να καταγγέλλουν ότι η Ελλάδα έχει γίνει αμερικανική βάση. Καθημερινά βλέπουμε Τούρκους πολιτικούς -στο ανώτερο επίπεδο- να μας απειλούν ότι θα έρθουν ένα βράδυ ξαφνικά, να… απαιτούν(;) την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και να καταγγέλλουν την Αθήνα για προκλήσεις!
Πάμε πόλεμο;
Η προφανής ή η επιθυμητή απάντηση θα ήταν το «όχι». Αλλά ίσως είναι μια λάθος απάντηση, όχι γιατί μπορεί να γίνει πόλεμος, αλλά γιατί η σιγουριά ότι δεν θα γίνει μπορεί να τον φέρει πιο κοντά.
Για δεκαετίες συζητούμε το ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, έχουμε εξοικειωθεί με το θέμα, ξορκίζοντας ουσιαστικά έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αναλυτές μιλούν για «κάτι μικρό, περιορισμένης έκτασης και χρονικής διάρκειας», μια ελεγχόμενη κρίση.
Οι… αναλύσεις αυτού του τύπου περιλαμβάνουν και τη βεβαιότητα ότι «θα παρέμβουν οι Αμερικανοί και το θέμα θα τελειώσει» και συνεχίζονται με το συμπέρασμα πως «η Τουρκία θέλει να μας καθίσει στο τραπέζι (για το Αιγαίο έλεγαν αρχικά, τώρα η ζώνη έχει διευρυνθεί με τις θαλάσσιες ζώνες νοτίως της Κρήτης και τη ΝΑ Μεσόγειο).
Ακόμη και σήμερα, η πλειονότητα των αναλυτών θεωρεί τις απειλές Ερντογάν, που φθάνουν μέχρι το να βομβαρδίσει την Αθήνα(!), τμήμα του εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού στη γειτονική χώρα.
Ευτυχώς οι αναλύσεις αυτού του τύπου δεν κυριάρχησαν στην πολιτική και στρατιωτική τάξη της χώρας. Η εμβάθυνση και διεύρυνση της στρατηγικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, η αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, η αγορά σύγχρονων αεροσκαφών και πλοίων δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη για πόλεμο.
Και αυτό, για όσους ανήκουν στη ρεαλιστική σχολή των διεθνών σχέσεων, είναι πάντα ο ισχυρότερος παράγοντας αποτροπής. Αλλά, καμιά φορά, και ένας λόγος επίσπευσης των εξελίξεων. Γιατί ο αντίπαλος κάνει το λάθος να θέλει να σε προλάβει (προληπτικός πόλεμος) πριν γίνεις πολύ ισχυρός και του «ξεφύγεις». Και λέμε «λάθος», γιατί οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν μένουν ποτέ αναλλοίωτοι στον χρόνο, χωρίς να είναι αναγκαία η προσφυγή στα όπλα.
Ο Ερντογάν, όμως, δεν έχει απεριόριστο χρόνο, για να γράψει το όνομά του στην οθωμανική ιστορία…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
