Δουλειά της αντιπολίτευσης, κατά τα κρατούντα στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, είναι να στηλιτεύει, να καταγγέλλει τα «κακώς κείμενα» της κυβέρνησης, να προσπαθεί να δείξει πόσο προβληματική είναι (αν είναι) η κυβερνητική πολιτική.
Toυ ΦΩΤΗ ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑ
Αυτό προφανώς μετρά και στη συνείδηση των ψηφοφόρων, που συχνά θέλουν η αντιπολίτευση να απηχεί τη δική τους διαμαρτυρία και τα δικά τους παράπονα απέναντι στην κυβέρνηση. Όμως αυτό είναι το εύκολο μέρος της δουλειάς της αντιπολίτευσης.
Το πραγματικά δύσκολο είναι να μπορέσει να πείσει ότι έχει όντως μια εναλλακτική πολιτική. Μια διαφορετική πρόταση εξουσίας και διαπραγμάτευσης. Γιατί στις εκλογές οι ψηφοφόροι που θέλουν να διαλέξουν ένα κόμμα εξουσίας -και ο ΣΥΡΙΖΑ, αντικειμενικά, κάτι τέτοιο είναι- αυτό που επιζητούν είναι μια πολιτική πρόταση. Κυβέρνηση θέλουν να ψηφίσουν και όχι απλώς να υπογράψουν ψήφισμα διαμαρτυρίας. Οι εκλογές είναι η στιγμή που οι ψηφοφόροι ψηφίζουν αυτούς που θέλουν να τους κυβερνήσουν. Και μπορεί να κυριαρχεί η επικοινωνία στην πολιτική, όμως κάποια πράγματα οι άνθρωποι τα σκέφτονται και τα σταθμίζουν με τρόπους ουσιαστικούς και όχι επικοινωνιακούς. Και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν από τις εκλογές δεν έχει δείξει πραγματικά τι θέλει.
Εστιάζοντας την αντιπολιτευτική του τακτική, που ούτως ή άλλως είναι τοξική, μόνο στις παρακολουθήσεις (νόμιμες κατά τα άλλα) αδυνατεί και φαίνεται πως δεν θέλει να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα. Δεν μοιάζει με ένα κόμμα που έχει μελετήσει τη σύνθετη και πολύ δύσκολη κατάσταση που ζει η χώρα και έχει σκεφτεί τι ακριβώς θα κάνει. Δεν αποπνέει την αίσθηση ότι έχει ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση των πολλαπλών κρίσεων. Δεν μιλάει ως να έχει ήδη συντάξει τα πρώτα σημαντικά νομοσχέδια με βάση τα οποία θα ήθελε να κυβερνήσει.
Δεν έχει παρουσιάσει συγκεκριμένα, αναλυτικά και κοστολογημένα σχέδια για το πώς θα αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση, την αύξηση του πληθωρισμού, τη νέα τουρκική επιθετικότητα. Ούτε έχει προτείνει με ποιες θεσμικές αλλαγές θα τα πάει καλύτερα στην αντιμετώπιση της παραβατικότητας. Ούτε έχει παρουσιάσει ιδιαίτερα συνεκτικά σχέδια για ζητήματα όπως η Παιδεία, εκτός από το «θα τα γκρεμίσουμε όλα της Κεραμέως», κατά πώς είπε ο κ. Τσίπρας.
Αλλά αυτά τα ζητήματα δεν αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακές εξαγγελίες του τύπου «thinktank θα προετοιμάσουν την επόμενη κυβέρνηση». Αυτό που χρειάζεται είναι ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να μπορεί να λειτουργήσει πραγματικά ως σκεπτόμενος μηχανισμός, ως μηχανισμός που να παράγει πολιτική και πρόγραμμα. Και αυτά δεν παράγονται με «απευθείας αναθέσεις» και υποβολή πρότασης δυσπιστίας λίγες ημέρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών για ένα θέμα (παρακολουθήσεις της ΕΥΠ) στο οποίο πρωταγωνίστησε όταν βρισκόταν στην εξουσία.
Η πρόταση δυσπιστίας που υπέβαλε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ ήδη ξεσκονίζονται τα εκλογικά παραβάν και καθαρίζονται οι κάλπες, ήταν, κατά πώς ήλπιζε, το τελευταίο τρικ, ώστε να μπορεί να ισχυριστεί ότι εφόσον μέσα στη Βουλή επιβεβαιωνόταν το «αντι-Μητσοτάκη» μέτωπο, θα υπήρχε ελπίδα για μια… προοδευτική κυβέρνηση των ηττημένων. Η τριήμερη συζήτηση όμως ήταν μια άσκηση συσπείρωσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας και μιας -άνευ εκλογικής επίδρασης- αντικυβερνητικής «συμμαχίας», γεμάτης από τοξικότητα, λαϊκισμό και διχαστικό κλίμα.
Επί τρεις μέρες οι υπουργοί που διαχειρίζονται τα χαρτοφυλάκια της καθημερινότητας που καίει τους πολίτες και ο πρωθυπουργός χθες επαναλάμβαναν τα μέτρα, τις παρεμβάσεις, τις εξαγγελίες. Τη θετική ατζέντα με την οποία η κυβέρνηση απευθύνεταισε ένα εκλογικό σώμα, που ήδη στην πλειοψηφία του θεωρεί πως αξίζει να έχει μια δεύτερη κυβερνητική θητεία. Ο κ. Τσίπρας ανέλαβε όλο το ρίσκο να βάλει φωτιά στα τόπια γνωρίζοντας ότι τη δεύτερη φορά που θα χάσει εκλογές δεν θα του χαριστεί κανένας.
Μάχεται προκαταβολικά για όλα όσα υποπτεύεται πως θα του συμβούν όταν ανοίξουν τα κιτάπια, ψαχτούν οι Α2, οι Φιλίστορες, τα ταξίδια στους παραδείσους της Αριστεράς, οι εκθέσεις της ΕΥΠ που έμειναν στα συρτάρια του Μαξίμου επί πρωθυπουργίας του.
Με την παράσταση νίκης της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις να αγγίζει το 70% -όπερμεθερμηνευόμενον σημαίνει ότι ακόμη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι πεπεισμένοι ότι οι εκλογές είναι χαμένες πριν καν προκηρυχθούν-η ψυχολογία της ήττας τον έχει καταβάλει και καταφεύγει σε σπασμωδικές κινήσεις.Η υποβολή της πρότασης δυσπιστίας σε βάρος της κυβέρνησης ήταν η κορυφαία! Με αυτήν όμως φαίνεται πως υπέγραψε και την ήττα του στις προσεχείς εκλογές.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
