Αμέσως μετά την εκλογική ήττα του στις προηγούμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, έχασε σχεδόν 10 μονάδες και από τότε δεν μπόρεσε να ανακάμψει. Κινείται κοντά στο 25% χωρίς δυναμική, ακόμη και τώρα που μπήκαμε για τα καλά στην τελική ευθεία.
Το ΠΑΣΟΚ με την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη έκανε ένα άλμα στο 15%, αλλά δεν είχε την ανάλογη συνέχεια. Σήμερα βρίσκεται κοντά στο 11%. Από εκεί και κάτω ΚΚΕ, Βελόπουλος και Βαρουφάκης περίπου στα ίδια, με το ΜέΡΑ25 να βρίσκεται στην κόψη του 3%. Το… κίνητρο της απλής αναλογικής δεν φαίνεται να πριμοδοτεί τα εκτός Βουλής κόμματα και κυρίως δεν επιβεβαιώνεται η εκτίμηση για μεγάλες διαρροές της ΝΔ προς τα δεξιά ή τα ακροδεξιά της.
Σε αυτό το σκηνικό η αδιαμφισβήτητη υπεροχή της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη ασφαλώς και δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητη. Και αυτό γιατί δεν τους έτυχαν και λίγα, ούτε δεν έγιναν λάθη. Η πανδημία με τις τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, η συνεχής ένταση με την Τουρκία, η ενεργειακή κρίση σε συνάρτηση με τον πληθωρισμό και την ακρίβεια αλλά και οι παρακολουθήσεις θα μπορούσαν να αλλάξουν το πολιτικό τοπίο. Άλλωστε, αν κοιτάξουμε γύρω μας στις χώρες της Ευρώπης, βλέπουμε τις κυβερνητικές αλλαγές που επέβαλαν η Covid-19, η εισβολή της Ρωσίας και βεβαίως το ανεξέλεγκτο κύμα μετανάστευσης.
Πολλοί λένε ότι η κυβέρνηση κρατά σταθερά την πρώτη θέση επειδή δεν πείθει η αντιπολίτευση, ειδικά ο Αλέξης Τσίπρας. Μέχρι ενός ορισμένου σημείου αυτό είναι σωστό. Στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν καλή και αποτελεσματική αντιπολίτευση τη σκληρή αντιπολίτευση. Και πράγματι στο «σκληρό ροκ» το… τερμάτισαν και φαίνεται πως θα συνεχίσουν στον ίδιο ρυθμό μέχρι τις κάλπες. Αυτό όμως δεν φτάνει. Μεγάλο μειονέκτημα για τον Τσίπρα, το κυβερνητικό παρελθόν από το οποίο δύσκολα μπορεί να απαλλαγεί, η απουσία ανανέωσης σε πρόσωπα και ιδέες και κυρίως η επιμονή σε πολιτικές που κινούνται πολύ μακριά από τα «θέλω» και τα «πιστεύω» της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Και εντάξει, αρκετοί πολίτες μπορεί να μην είναι απολύτως ικανοποιημένοι σήμερα. Ποτέ δεν ήταν εξάλλου απολύτως ικανοποιημένοι. Θυμώνουν, αποστασιοποιούνται, κοιτάζουν γύρω τους και ψάχνουν. Αλλά εκεί βλέπουν μόνο τον Μητσοτάκη, ο οποίος εξακολουθεί να διατηρεί το μεγαλύτερο μέρος από το πολιτικό του κεφάλαιο. Γνώστης των θεμάτων, στιβαρός, έτοιμος να διορθώσει τα λάθη του, χωρίς εξαλλοσύνες, με σχέδιο και επιμονή στους στόχους. Δημοκρατικός.
Η καθαρή πρωτιά όμως της ΝΔ ασφαλώς πρέπει να επιβεβαιωθεί προσεχώς γιατί ο πολιτικός χρόνος των 3-5 μηνών μέχρι να στηθούν οι κάλπες είναι αρκετός για εκπλήξεις. Αν όμως κρίνουμε από το τελευταίο κύμα των δημοσκοπήσεων και με τις οποίες θα πάμε στο νέο έτος, η κυβέρνηση διατηρεί προβάδισμα 8-10 μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ψαλίδα άνοιξε ή έκλεισε, ανάλογα με τα γεγονότα, αλλά ποτέ δεν ανατράπηκε. Είναι παγιωμένη, χρονικά και αριθμητικά, από τον Ιούλιο του 2019, με το πολιτικό τοπίο πιο σταθερό από ποτέ. Η κυβέρνηση έχασε δυνάμεις και αυτό είναι λογικό αφού πληρώνει τη φθορά της εξουσίας, αλλά όλα τα γκάλοπ τη δείχνουν να βρίσκεται κοντά στο 35%.
Μπορεί αυτή η εικόνα να ανατραπεί μέχρι τις εκλογές; Υποθετικά, θεωρητικά ναι, μπορεί. Αν η κυβέρνηση κάνει κάποιο μεγάλο, τεράστιο λάθος ή αν κάποιοι από αυτούς που ψήφισαν ΝΔ το 2019 και τώρα είναι προβληματισμένοι αποφασίσουν να μείνουν σπίτι τους αντί να πάνε στις κάλπες για να ψηφίσουν Μητσοτάκη. Σε κάποιο βαθμό οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν κάτι τέτοιο, αφού το ποσοστό των αναποφάσιστων είναι ελαφρώς ανεβασμένο. Με την αποχή τους όμως αυτοί οι «αναποφάσιστοι» θα θελήσουν να συμβάλουν στο ενδεχόμενο ακυβερνησίας ή και να στερήσουν από τη ΝΔ την αυτοδυναμία; Την απάντηση θα τη λάβει κανείς αν μελετήσει προσεκτικά τα «ψιλά» των δημοσκοπήσεων. Και αυτή είναι: η των «αναποφάσιστων» συντριπτική πλειοψηφία «ψηφίζει» αυτοδύναμη ΝΔ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
