Ένα χρόνο μετά από την ανάληψη των καθηκόντων του στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Τασούλας με συνέντευξή του στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και στον Αλέξη Παπαχελά, υπογραμμίζει ότι δική του φιλοδοξία από το αξίωμα αυτό, είναι να εμπνεύσει ένα πνεύμα συνεννόησης στο πολιτικό τοπίο και προσθέτει: «Θέλω να εμπνεύσω και να εμπεδωθεί στη χώρα ένα καινούργιο πνεύμα, που έχει να κάνει με το ότι είμαστε πολιτικοί αντίπαλοι αλλά δεν είμαστε πολιτικοί εχθροί».
Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνει ότι «μόνο με συνεννόηση μπορούμε να κάνουμε άλματα μπροστά. Ένα μίνιμουμ δημοκρατικής συνεννόησης, ένα μίνιμουμ, δηλαδή, αντίληψης ότι είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι και όταν αυτό το καράβι κλυδωνίζεται, δεν κλυδωνίζεται η κυβέρνηση ή η αντιπολίτευση, αλλά κλυδωνιζόμαστε όλοι και κυρίως κλυδωνίζεται ο ελληνικός λαός».
Μιλώντας για τον κύκλο επαφών του με πρώην πρωθυπουργούς στο Προεδρικό Μέγαρο, σημειώνει ότι «η αρχή έγινε με τους πρώην πρωθυπουργούς και θα συνεχιστεί και με άλλες προσωπικότητες του δημοσίου βίου» και σημείωσε ότι η πρωτοβουλία αυτή είχε στόχο να υπογραμμίσει με τον συμβολισμό και την όλη διεξαγωγή της, ότι «επιτέλους υπάρχουν κάποιοι σε αυτή τη χώρα που παρά τις διαφορετικές πολιτικές τους αφετηρίες, μπορούν και συνομιλούν. Ήθελα, δηλαδή, να δείξω πως η ανάγκη τού να συνομιλούμε δεν είναι μόνο μια σκηνοθεσία, αλλά είναι και μια υπαρξιακή ανάγκη για το πολιτικό σύστημα».
Αναφορικά με το διακύβευμα των επικείμενων εκλογών, ο κ. Τασούλας τονίζει ότι «η πορεία προς τις εκλογές λαμβάνει και ένα χαρακτήρα, θα έλεγα, εθνικών κριτηρίων, εκτός από τα προγραμματικά κριτήρια ή τα ιδεολογικά κριτήρια. Και νομίζω πως οι αποφάσεις που θα ληφθούν στις εκλογές έχουν να κάνουν με την αντίληψη που ο ελληνικός λαός είμαι βέβαιος πως συμμερίζεται, ότι η ώρα της συνεννόησης πάνω στα εθνικά κριτήρια που υπαγορεύουν γρήγορες και στιβαρές αποφάσεις δεν θα πρέπει να αργήσει πολύ».
Κληθείς να σχολιάσει την κρίση των θεσμών, όπως αυτή αποτυπώνεται στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις, επισημαίνει ότι «πολλές φορές αδικούμε και τους θεσμούς και τους κρίνουμε με βάση τις δικές μας επιθυμίες. Πάρτε παράδειγμα ότι την ίδια ώρα που ασκούμε κριτική, που ασκείται μια κριτική στη Δικαιοσύνη ότι είναι κατευθυνόμενη, για κάποιες άλλες αποφάσεις της Δικαιοσύνης πανηγυρίζουμε. Είναι όμως η ίδια Δικαιοσύνη αυτή την οποία θεωρούμε κατευθυνόμενη και αυτή για την οποία πανηγυρίζουμε. Δεν είναι διαφορετικές Δικαιοσύνες, είναι η ίδια Δικαιοσύνη της Ελλάδος. Συνεπώς, πολλές φορές δημιουργούμε αυτήν την αίσθηση στους πολίτες και από δικές μας άδικες επικρίσεις».
Ερωτηθείς για τα Τέμπη εκφράζει την βεβαιότητά του πως «η ελληνική Δικαιοσύνη θα κάνει το χρέος της, θα αποδώσει δικαιοσύνη και θα ξεκαθαρίσει οριστικά και τις πλάνες και τα ερωτήματα και τις αγωνίες που ευλόγως δημιουργήθηκαν γύρω από αυτό το πολύπαθο θέμα».
Σε σχέση με την συνταγματική αναθεώρηση, εκτιμά ότι «το Σύνταγμα προσφέρεται αυτή τη στιγμή για αναθεώρηση είτε λόγω άρθρων τα οποία υποκύπτουν στη λεγόμενη θεσμική κόπωση είτε λόγω των ραγδαίων εξελίξεων της πραγματικότητας και της τεχνολογίας, αλλά και της ανανέωσης των θεσμών και της βελτίωσης της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος». Ωστόσο, παρατήρησε ότι «πέρα και πάνω από όλα αυτά, πέρα και πάνω δηλαδή από τη συνταγματική αναθεώρηση, χρειάζεται ταυτόχρονα και κάτι το οποίο δεν υπόκειται σε τέτοιες δικονομίες, και είναι η αναθεώρηση της νοοτροπίας που έχουμε».
Τέλος, απαντώντας σε ερώτηση για την ποίηση, και το κατά πόσο μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο στην πίεση αυτές τις ώρες, ο κ. Τασούλας υποστηρίζει ότι «η ποίηση, η νεοελληνική ποίηση είναι ένα διανοητικό θαύμα. Και μην ξεχνάμε ότι αυτή η ποίηση, του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Ελύτη, του Καρυωτάκη, του Παλαμά, του Σικελιανού, αυτή η ποίηση έρχεται αδιάκοπα από ένα βάθος τουλάχιστον τριών χιλιάδων ετών. Από τον Όμηρο έως σήμερα, η ελληνική ποίηση είναι ένα ακατάπαυστο επίτευγμα που χρησιμοποιεί τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες μεθόδους και συναρπάζει και γοητεύει με τον ίδιον τρόπο. Μία μορφή ερμηνείας του κόσμου προέρχεται από την ποίηση και μας βοηθάει πάρα πολύ να κατανοήσουμε τον κόσμο, να τον φωτίσουμε, αλλά και να αντιμετωπίσουμε ερωτήματα και προβλήματα τα οποία μας βασανίζουν. Είναι μια συμπυκνωμένη σοφία που διατίθεται σε εμάς και την οποίαν πρέπει να αντλούμε και να αξιοποιούμε διαρκώς».
