«Την συγκεκριμένη παράσταση θα την χαρακτήριζα ως μία κραυγή ανθρωπιάς. Αυτό έκανε και η Κοτοπούλη στη σκηνή. Δεν μιλούσε μόνο για έρωτα, αλλά και για την ανθρωπιά, διότι πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι», εξηγεί σε συνέντευξή της η ηθοποιός Δήμητρα Παπαδήμα.
Συνέντευξη στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΔΑ
Η γνωστή ηθοποιός ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη με την θεατρική παράσταση «Το Αγρίμι», όπου ερμηνεύει τον ρόλο της Μαρίκας Κοτοπούλη, το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου, στο Κινηματοθέατρο Κολοσσαίον. Συνάμα έχει γράψει το κείμενο του έργου και έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία. Στη συνέντευξή της στην Karfitsa μιλάει για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, για τα κοινά χαρακτηριστικά της με την Κοτοπούλη, καθώς και για τα αγαπημένα της στοιχεία σε κάθε ρόλο που ερμηνεύει.
Η συγκεκριμένη παράσταση ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια εδώ στη Θεσσαλονίκη. Ποια συναισθήματα σας κυριεύουν που έρχεστε για 2η χρονιά με την ίδια επιτυχία;
Είχα έρθει πριν 4 χρόνια, προ πανδημίας, μετά έγινε μία μικρή περιοδεία, και τώρα πραγματικά νιώθω πολύ χαρούμενη που ανεβαίνω ξανά στη Θεσσαλονίκη, γιατί ακούστηκε περισσότερο σαν παράσταση και την ξέρω και εγώ πολύ καλύτερα μετά από τόσα χρόνια. Θέλω να την δείξω στο κοινό που τόσο πολύ με αγάπησε και το αγαπάω και εγώ και ανυπομονώ να ανέβω στην πόλη αυτή και να παίξω.
Έχετε αναλάβει το κείμενο, τη σκηνοθεσία και όλη την ερμηνεία. Αντιμετωπίσατε δυσκολίες σε αυτόν τον συνδυασμό;
Οι δυσκολίες που αντιμετώπισα ήταν στην εύρεση σωστών στοιχείων για την Κοτοπούλη, καθώς οι πηγές ήταν ελάχιστες. Κυρίως πληροφορίες υπήρχαν μέσα από τα γραπτά και το ημερολόγιο του Ίωνα Δραγούμη και τις αναφορές στα γραπτά της Πηνελόπης Δέλτα. Το δύσκολο κομμάτι, λοιπόν, ήταν ότι έπρεπε να διαβάσω πολύ, να ψυχαναλύσω τον χαρακτήρα του ρόλου αυτού και να συλλέξω πληροφορίες. Από εκεί και πέρα, ο χαρακτήρας της μου ταιριάζει τόσο πολύ που είναι σαν να παίζω τη ζωή μου, για αυτό και μάλλον δεν αλλάζω έργο.
Ποια είναι η πλοκή της παράστασης και πώς αισθάνεται το κοινό στο τέλος;
Στην παράσταση έχω μετατρέψει τη ζωή της Κοτοπούλη σε μία τραγωδία, η οποία περιμένει 23 μέρες και νύχτες τον Ίωνα Δραγούμη να έρθει να δει την παράστασή της, κρατώντας μία κενή θέση πάντα για αυτόν και το καπέλο του. Της κρατάνε κρυφό την δολοφονία του. Ξεκινάω λέγοντας πώς μεγάλωσε η Κοτοπούλη, για την οικογένειά της, τις δυσκολίες της, τις αμφιβολίες της για πολλά πράγματα, για τη σχέση της με τον Βενιζέλο -ο οποίος την θαύμαζε και γελούσε μαζί της-. Ο κόσμος ταυτίζεται τρομερά με το έργο, ειδικά στο φινάλε, στο χειροκρότημα, παρατηρώ ότι συμπάσχει. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να μην βλέπουν απλώς μία εικόνα, έναν ηθοποιό μόνο να πηγαίνει πάνω-κάτω. Αυτή κιόλας είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση του καλλιτέχνη που βρίσκεται στη σκηνή -να βλέπει ότι ο κόσμος κατάλαβε, ότι έμαθε-.
Βρίσκετε κάποια κοινά σημεία του χαρακτήρα σας με αυτόν της Κοτοπούλη;
Πάρα πολλά. Ένιωθε αδικημένη από τους γονείς της, ένιωθε ένα χάσμα μεταξύ τους, για αυτό κατέφυγε και σε μία πιο έξαλλη ζωή. Όλα αυτά είναι κοινά με εμένα, όπως και το ψευδώνυμο με το οποίο την αποκαλούσε ο Δραγούμης «Το Αγρίμι», καθώς και εμένα έτσι με φωνάζουν. Η ελευθερία και ότι ήθελε να λέει πάντα τη γνώμη της ακόμα και αν αυτό είχε κάποιο τίμημα, είναι ακόμα ένα κοινό στοιχείο που έχουμε. Εγώ δεν αντέχω το καλούπωμα, το να σε κλείνουν σε ένα «κλουβί».
Αυτή η ταύτιση σας με την Κοτοπούλη σας βοήθησε να προσεγγίσετε τον ρόλο καλύτερα;
Βέβαια, διότι σχεδόν είναι και μία δική μου προσέγγιση, καθώς έχω βάλει μέσα στο έργο και δικά μου ποιήματα και μυθιστορήματα που ταιριάζουν απόλυτα στη γλώσσα της Κοτοπούλη. Επίσης, με βοήθησε όχι μόνο να βρω τον εαυτό μου, αλλά να την βρω και εγώ μέσα από εμένα. Για εμένα είναι ο ρόλος της ζωής μου. Έχω και εγώ πολύ το αρσενικό στοιχείο που είχε και αυτή.
Ποια είναι κάποια από τα αγαπημένα σας χαρακτηριστικά στην Κοτοπούλη, την Πηνελόπη Δέλτα και τον Ίωνα Δραγούμη;
Για την Κοτοπούλη θα έλεγα την ελευθερία της και ότι ήταν αθυρόστομη. Αγαπώ πολύ αυτά τα χαρακτηριστικά γιατί αυτά δείχνουν πρόοδο. Αγαπούσε τη ζωή και τους ανθρώπους. Πριν από την Κοτοπούλη είχα παίξει και την Πηνελόπη Δέλτα στη Θεσσαλονίκη, με μεγάλη επιτυχία, και ήταν το ακριβώς αντίθετο από την Κοτοπούλη. Η Κοτοπούλη ήταν μία «Αλήτισσα» αλλά με «Αρχόντισσα» ψυχή, ενώ η Πηνελόπη Δέλτα το αντίθετο, μία Αρχόντισσα με «Αλήτισσα ψυχή». Και αυτό πιστεύω για αυτή. Από την άλλη ο Δραγούμης για εμένα ήταν ένα «φτερό στον άνεμο». Ήταν ρομαντικός, αριστοκράτης και προσπαθούσε να αλλάξει τον κόσμο. Κυνηγούσε το άπιαστο.
Με ποιες λέξεις θα περιγράφατε την παράσταση;
Κραυγή ανθρωπιάς. Αυτό μου ταιριάζει περισσότερο. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Αυτό κάνει και η Κοτοπούλη πάνω στη σκηνή. Δεν μιλάει μόνο για τον έρωτα, αλλά και για την ανθρωπιά.
