Πριν από τρεισήμισι χρόνια η Κάτια Γέρου αποφάσισε να «πιάσει» όλα εκείνα που την ενοχλούσαν στην κοινωνία μας και να τα μεταφέρει στην θεατρική σκηνή. Ήθελε να διακωμωδήσει τα κακώς κείμενα, να τους κάνει μια κριτική με την δική της ματιά που θα είχε όμως γέλιο. «Για εμένα το γέλιο είναι μεγάλο όπλο, γιατί όταν γελάς παύεις να φοβάσαι τους μπαμπούλες που σε τρομάζουν στη ζωή σου», περιγράφει στην Karfitsa. Και εγένετο το «Stand up Tragedy» που πρόλαβε να ανεβεί για τρεις παραστάσεις όμως διεκόπη λόγω του πρώτου lockdown για τον κορονοϊό στη χώρα μας.
Της ΦΙΛΙΠΠΑ ΒΛΑΣΤΟΥ
Αφού πέρασε ο καιρός και βγήκαμε από τις καραντίνες η Κάτια Γέρου διαπίστωσε πως δυστυχώς οι παθογένειες που είχε καταπιαστεί στο έργο εξακολουθούσαν να υπάρχουν στις ζωές μας. «Το κείμενο το έγραψα πριν από τρεισήμισι χρόνια. Είχα μια φοβία ότι ίσως θα έχανε την δυναμικότητα του όταν θα το επανέφερα στη σκηνή μετά την λαίλαπα που περάσαμε με τον κορονοϊό, όμως είναι ακόμη επίκαιρες οι παθογένειες που αναφέρω», σημειώνει. «Οι ρόλοι που παίζω είναι στο σύνολο πέντε. Σε έναν, για παράδειγμα, αναφέρομαι στο φτηνό θέαμα. Όχι εκείνο με το οποίο μπορείς να διασκεδάσεις και να χαλαρώσεις, γιατί όλοι έχουμε ανάγκη κάποια στιγμή να παρακολουθήσουμε αυτό το είδος. Δεν είναι κακό αυτό. Όμως όταν το φτηνό θέαμα γίνει η μόνιμη διασκέδαση μπαίνει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και την «τρώει» σαν σκουλήκι. Αυτό είναι κακό. Δεν είναι φυσιολογικό να χαλαρώνει συνεχώς κάποιος με «σκουπίδια». Σε αυτό το κομμάτι λοιπόν εστιάζω πολύ».
Ξεβόλεμα
Τόσο το κοινό όσο και την ίδια την ηθοποιό η παράσταση έχει σκοπό να τους ξεβολέψει. «Υπάρχει ζόφος και ανοησία γύρω μας. Αυτό δεν μπορούμε να το προσπερνάμε και να κάνουμε ότι δεν μας αφορά. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων έχει σχέση με όλα αυτά. Επομένως αν μη τι άλλο όντας καλλιτέχνης οφείλω να το υπογραμμίσω. Δεν είναι ότι κινδυνεύω από το φτηνό θέαμα, αλλά ακόμη και έτσι δεν πρέπει να το προσπερνάω, ούτε εγώ, ούτε κανείς», ξεκαθαρίζει. Άλλωστε, όπως προσθέτει «το φαίνεσθαι και το lifestyle που κυριαρχεί στις μέρες μας είναι σαν δηλητήριο που μπαίνει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Υπάρχει μια διάχυτη χαζομάρα και ένα πάρτι διαρκείας. Μια εφήμερη κουλτούρα.
Ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να ζήσουμε όσο ζήσουμε. Ας κάνουμε λοιπόν κάτι ουσιώδες. Ας αρχίσουμε να λέμε και να συζητάμε για κάποια πράγματα που θα βοηθήσουν ο ένας τον άλλον».
Στο τέλος της παράστασης δεν είναι τυχαίο ότι η Κάτια Γέρου έχει επιλέξει να κλείσει με έναν ρόλο που μιλάει για την μοναξιά. «Είναι ένας άνθρωπος που αναφέρεται στην μοναξιά που βιώνει. Κάνει μόνος του γενέθλια. Λέει ότι «πεθαίνω να ζω», παρ’ όλη την ταλαιπωρία που βιώνει. Το ζήτημα της μοναξιάς βασανίζει αρκετό κόσμο στην εποχή μας και δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Νομίζουμε ότι αφορά τις μεγαλύτερες ηλικίες, όμως δεν ισχύει. Ίσα ίσα η μοναξιά πλέον εντοπίζεται και σε νεαρές ηλικίες, ακόμη και σε παιδικές».
Η Θεσσαλονίκη
Οι φορές που έχει έρθει στη Θεσσαλονίκη η Κ. Γέρου είναι πολλές. Κυρίως για δουλειά. «Έχω άπειρες αναμνήσεις από τη Θεσσαλονίκη. Ερχόμασταν με το Θέατρο Τέχνης και παίζαμε σε διάφορα μέρη, όπως το θέατρο Δάσους. Το θεσσαλονικιώτικο κοινό έχει πάντα έναν αυθορμητισμό και μια γενναιοδωρία απέναντι στα πράγματα που βλέπει», θυμάται. «Τις περισσότερες φορές που έχω ανέβει στη Θεσσαλονίκη ήταν πάντα για δουλειά. Δεν είχα την ευκαιρία να την δω ως τουρίστρια. Έμενα στο ξενοδοχείο και είχα το μυαλό μου στην παράσταση. Παρ’ όλα αυτά την αγαπώ. Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να μην αγαπάει τη Θεσσαλονίκη και να μην έχει να πει τα καλύτερα. Είναι μια κούκλα!».
*«Stand up Tragedy», στο θέατρο Αμαλία, 12 και 13 Δεκεμβρίου
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
