«Με έναν τρόπο είμαστε όλοι ξεριζωμένοι και φρικτά αποσυνδεδεμένοι από τον πυρήνα της ανθρωπιάς και αξίζει να παλέψουμε να ξαναβρούμε την ενότητα και την αλληλεγγύη», εκμυστηρεύει σε συνέντευξή του στην Karfitsa ο σκηνοθέτης Κώστας Γάκης.
Συνέντευξη στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΔΑ
Ο σκηνοθέτης Κώστας Γάκης ανεβαίνει με την θεατρική παράσταση «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό», στο Metropolitan Urban Theater, στις 26 και 27 Νοεμβρίου. Στη συνέντευξή του μιλάει για την σκηνοθετική του μεταφορά, για τον λόγο που επέλεξε το συγκεκριμένο έργο, ενώ, παράλληλα, κάνει λόγο για τη σύνδεση αφήγηση – μιούζικαλ που αποδίδει στο έργο του.
Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά το αριστούργημα του Λούις Σεπούλβεδα;
Έχτισα μαζί με τους ηθοποιούς πάνω στη σκηνή μια μικρή φυλή «Ανθρώπων της Γης» που με γυμνά πόδια, με κοχύλια, λουλούδια στα μαλλιά, μουσικά όργανα, σωματικές κρούσεις, πολυφωνίες και έντονη ζωική σωματικότητα, μας αφηγούνται όλη τη διαδρομή τους από την αρμονική ζωή τους μέσα στο παρθένο δάσος ως τη βίαιη εκτόπιση, τις καμμένες καλύβες, τον ξεριζωμό και τον σπαραγμό.
Τί ήταν αυτό που σας τράβηξε το ενδιαφέρον και γιατί επιλέξατε να σκηνοθετήσετε το συγκεκριμένο έργο;
Η κραυγή για Γη και Ελευθερία. Ο πόθος για δικαίωση όλων των ιθαγενικών κοινοτήτων όπου γης. Η άμεση ανάγκη για απόδοση οικολογικής δικαιοσύνης και επιστροφή, προστασία των οικοσυστημάτων που βρίσκονται σε κατάρρευση, επιστροφή στην ισορροπία και την αρμονική μας σύνδεση με το φυσικό περιβάλλον.
Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από τη δική σας θεατρική διασκευή;
Ότι με έναν τρόπο είμαστε όλοι ξεριζωμένοι και φρικτά αποσυνδεδεμένοι από τον πυρήνα της ανθρωπιάς. Κι ότι αξίζει να παλέψουμε να ξαναβρούμε την ενότητα, την αλληλεγγύη και το ξεχασμένο «μαζί » μέσα στο βάρβαρο σύστημα που ζούμε.
Πώς θέλετε να μεταδώσετε το ηχηρό μήνυμα ότι η Μητέρα Γη είναι άκρως σημαντική μέσα από το έργο;
Όλη η παράσταση λειτουργεί σαν θεραπευτική, «σαμανική» τελετουργία στην οποία «πλενόμαστε» όλοι, θεατές και ηθοποιοί. Είναι μια διαδικασία κάθαρσης από τα τρανταχτά γέλια και τα τραγούδια ως τους λυγμούς και τα λυτρωτικά δάκρυα.
Τί συναισθήματα σας προκάλεσε για πρώτη φορά το έργο του Λούις Σεπούλβεδα;
Μεγάλη ψυχική ευρυχωρία….μετά το πρώτο διάβασμα του βιβλίου αισθάνθηκα ότι η ψυχή μου μπορεί τώρα να χωρέσει όλο τον κόσμο.
Ο τίτλος της παράστασης που παραπέμπει; «Υποκρύπτει» κάποια μηνύματα;
Ναι. Το σκυλί της ιστορίας μένει «πιστό» στον καθημερινό αγώνα για απελευθέρωση από κάθε είδους δεσμά, μένει «πιστό» στην ίδια τη ζωή αρνούμενο κάθε αφήγημα αδιεξόδου και θανάτου.
Με ποιον τρόπο έχετε καταφέρει να ταιριάξετε την αφήγηση με τη μουσική; Αντιμετωπίσατε δυσκολίες; Γιατί επιλέξατε τη μορφή ενός μιούζικαλ;
Δεν είναι ένα μιούζικαλ με ακριβά σκηνικά glitter, και λάμψη τύπου Broadway! Είναι μια εκδοχή ανθρωποκεντρικού μουσικού θεάτρου. Σαν να μελοποιούμε επί σκηνής τη χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Με έντονα σωματικά κρουστά, ιδρωμένα σώματα, απαιτητικές πολυφωνίες, κρατάμε στη σκηνή όρθιο το ανάστημα του ελεύθερου ανθρώπου.
