«Όσο χαμένος και να είσαι, ένα βήμα τη φορά μπορείς να φτάσεις ακόμα πιο κοντά στον εαυτό σου», τονίζει σε συνέντευξή της στην Karfitsa η σκηνοθέτης Μαρία Στεφάνου. Όπως η ίδια αναφέρει «υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη να πούμε την αλήθεια μας που ίσως και η δική της να βοηθήσει όσους θα κοιτάξουνε μέσα της».
Συνέντευξη στην ΕΥΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η Musical Performer Μαρία Στεφάνου έρχεται στην Θεσσαλονίκη με την μουσικοθεατρική παράσταση «Ένα βήμα τη φορά – The Musical», στο RADIOCITY THEATRE. Μία πολύπλευρη καλλιτέχνης, συγγραφέας, σκηνοθέτης, χορογράφος, συνθέτης και στιχουργός, με σπουδές χορού και τραγουδιού. Ένα musical που έχει χαρακτηριστεί αυτογνωσίας και έχει ξεπεράσει τις 130 παραστάσεις, εγκεκριμένο από ψυχολόγους και παιδοψυχολόγους, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της!
Στην παράσταση «Ένα βήμα τη φορά – The Musical», με ποιόν τρόπο έχετε κινηθεί όσον αφορά το σκηνοθετικό κομμάτι;
Ήθελα να βρώ έναν τρόπο που να αναδείξω το κείμενο και την ουσία του έργου, έχω εντοπίσει διαφορετικές προσεγγίσεις. Εμπιστεύομαι πολύ αυτά που ένιωσα και έγραψα και είδα πως ο κόσμος τα έχει ανάγκη. Είναι ένα έργο που πρώτα ήταν βιβλίο και στην συνέχεια αποφάσισα να το περάσω στην θεατρική σκήνη, δίνοντας μεγάλη έμφαση στο κείμενο και μετά στην εικόνα, μεταφέροντας έτσι τον θεατή σε διαφορετικό χρονικό επίπεδο. Είναι ένα έργο χωρισμένο σε τρία μέρη, στην παιδική ηλικία της Ερμιόνης, την εφηβική και την ενήλικη. Χωροταξικά είναι χωρισμένο σε είκοσι τέσσερα στάδια ζωής και ορισμένα από αυτά αντιστοιχούν στην κάθε ηλικία της και σε κάθε ένα συναίσθημα ξεχωριστά. Μου αρέσει να δουλεύω με χρώματα και μουσικές ώστε το κάθε συναίσθημα να απεικονίζεται με άλλο χρώμα και με διαφορετικό μουσικό είδος έτσι ώστε όταν μπαίνουμε στην εκάστοτε σκηνή να ενεργοποιούμε και το εκάστοτε συναίσθημα!
Υπάρχουν σημεία μέσα από το σκηνοθετικό κομμάτι που σας έχουν αγγίξει περισσότερο και έχετε δώσει μεγαλύτερη έμφαση;
Σαν δημιουργός οφείλω να προσέχω με τον ίδιο τρόπο όλο το έργο, παρ’ όλ’ αυτά σαν θεατής αυτό που μπορώ να λάβω είναι πως όποιος παρακολουθήσει το έργο ανάλογα με το στάδιο της ζωής που βρίσκεται και της ψυχολογικής του κατάστασης θα σταματήσει σε διαφορετικό συναίσθημα και έχει την αίσθηση πως όλο το έργο περιστρέφεται γύρω από αυτό. Κάθε φορά που δουλεύω αυτό το έργο συνειδητοποιώ με βάση την δική μου εσωτερική εξέλιξη σαν άνθρωπος, ότι έχω να δουλέψω διαφορετικές πτυχές του εαυτού μου.
Τι είναι αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε πως καθιστά το έργο επίκαιρο;
Είναι ένα έργο που αφορά όλους τους ανθρώπους, είναι διαχρονικό και ταιριάζει στο κάθε «σήμερα». Είναι κάτι που το έχω ανακαλύψει μέσα από τις κριτικές και από αυτά που μου έχουν στείλει οι θεατές. Το «θέλω» του ανθρώπου για να εξελιχτεί και να βρει τον εαυτό του είναι το πρώτο ερώτημα που έχει μείνει από όλες της μορφές τέχνης και από όλη την ιστορία του κόσμου. Ο άνθρωπος θέλει να βρει ποιος είναι και το ερώτημα το κουβαλάει πάντα μέσα του. Αυτό είναι που δίνει και η παράσταση, ποιοι είμαστε τελικά και με βάση ποιον γνώμονα πρέπει να αποφασίζουμε. Είναι ερωτήματα που δεν μπορούν να βγουν από την «μόδα» και είναι επίκαιρα για όσο θα υπάρχει η ανθρωπότητα.
«Ένα βήμα τη φορά», μία μουσικοθεατρική παράσταση με ερμηνείες, πολύ χορό και τραγούδι. Στην σκηνή θα δούμε κάτι από αυτά να κυριαρχεί περισσότερο;
Το musical είναι ο συνδυασμός αυτών των τριών τεχνών, οπότε είναι ένα συνονθύλευμα παντρεμένο τόσο δεμένα που το ένα περνάει μέσα από το άλλο χωρίς να το καταλαβαίνεις. Το musical είναι ένα λεπτεπίλεπτο κέντημα που αν δεν είναι σωστά ραμμένο γίνεται βαρετό. Οπότε πρόσεξα να γίνονται σωστές εναλλαγές από χορό σε τραγούδι και κείμενο, έτσι ώστε ο θεατής να μπορεί να ταξιδέψει με αυτό που βλέπει. Αυτοί οι τρείς συνδυασμοί πρέπει να είναι αναπόσπαστοι και ίσοι μεταξύ τους.
Είναι μια παράσταση που προσφέρει απλόχερα πάρα πολύ συναίσθημα. Εσείς ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος, πόσο σημαντικό θεωρείται πως είναι να μπορούμε να δεχτούμε και να αποδεχτούμε το κάθε μας συναίσθημα, αρνητικό και μη;
Ζούμε σε μία κοινωνία όπου έχουμε μάθει όλοι μας να τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε με αυτούς τους ρυθμούς. Εν μέρη είναι και μία επιλογή έτσι ώστε να αποφύγουμε την αλήθεια που αισθανόμαστε. Χρειάζεται πολύ προσοχή και πρέπει να υπάρχει πολύ εσωτερικό σθένος για να μπορέσει κάποιος να αισθανθεί αυτό που τον φοβίζει ή τον πληγώνει εκείνη την στιγμή και να μην το παγώσει μέσα του. Για εμένα το ιδανικό είναι ο συγχρονισμός, εκείνη δηλαδή την στιγμή που συμβαίνει κάτι να το νιώθουμε και να το αποδεχόμαστε, να το βιώνουμε και να επιτρέπουμε να αφήσει μέσα μας μία σταγόνα χωρίς να μας πνίγει. Έπειτα να το αφήνουμε να φεύγει κρατώντας την εμπειρία του κάθε βιώματος. Αυτό χρειάζεται για εμένα, να μένουμε πάντα συγχρονισμένοι και ψυχικά παρόντες σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
Οι θεατές που θα έρθουν να παρακολουθήσουν το musical, τι μπορούν να αποκομίσουν απ’ όλα αυτά που θα γευτούν;
Ο καθένας θα πάρει αυτό που έχει ανάγκη. Θέλω οι θεατές να είναι ανοιχτοί και ήρεμοι και να λάβουν αυτό που χρειάζονται για την ζωή τους ανάλογα με την πορεία που ακολουθούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως σ’ αυτήν την παράσταση τα έχουμε όλα διαθέσιμα, όλα τα μηνύματα και όλη την ουσία που χρειάζονται, ώστε αυτό που έχουν ανάγκη για να ξεκινήσουν το ταξίδι της αυτογνωσίας να το λάβουν και με το παραπάνω. Όταν έγραφα το «Ένα βήμα τη φορά» φοβόμουν πάρα πολύ γιατί θα έδειχνα την ψυχή μου, την αλήθεια και τα βιώματα μου σε τόσο κόσμο, ταυτόχρονα όμως υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη να πούμε την αλήθεια μας που ίσως και η δική μου η αλήθεια να είναι αυτή που θα βοηθήσει όσους θα κοιτάξουνε μέσα της. Λέγοντας την ιστορία μου, βοηθάω με την σειρά μου τον κόσμο να δει πως όσο χαμένος και να είσαι, ένα βήμα τη φορά μπορείς να φτάσεις ακόμα πιο κοντά στον εαυτό σου! Ο κάθε άνθρωπος έχει έρθει σ’ αυτόν τον κόσμο για έναν δικό του σκοπό, νιώθοντας την πληρότητα μόνο όταν βρει την θέση του και αυτό που θέλει να προσφέρει. Θεωρώντας πως έχω βρει την δική μου θέση, είμαι εδώ για όσους έχουν ανάγκη εμένα και τα έργα μου!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
