«Θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στο κομμάτι της ευαισθησίας την ώρα της δημιουργίας» αναφέρει χαρακτηριστικά σε συνέντευξη της στην Karfitsa η Βικτώρια Παπαδοπούλου. Σύμφωνα με την ίδια είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε το λόγο που κάνουμε θέατρο, διότι όλα αυτά που λέγονται επί σκηνής αφορούν και τους ίδιους τους ηθοποιούς!
Συνέντευξη στην ΕΥΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η ηθοποιός Βικτώρια Παπαδοπούλου Έρχεται στη Θεσσαλονίκη με τη θεατρική ομάδα Μικρός Βορράς, συμμετέχοντας στη διαδραστική παιδική παράσταση «Τρεις… κι ο Αίσωπος» στο θέατρο Αμαλία.
Συμμετέχετε στη θεατρική παράσταση Τρεις… κι ο Αίσωπος. Επί σκηνής
μεταμορφώνεστε κάθε φορά σε διαφορετικούς χαρακτήρες, για να αφηγηθείτε
τέσσερις νέους μύθους. Ποιους από αυτούς θα σας δούμε να ενσαρκώνετε;
Στην παράστασή μας ξετυλίγονται οι εξής μύθοι: η αλεπού και ο λέλεκας, καθένας με τη γνώμη του, ο τζίτζικας και τα μυρμήγκια και τέλος, το λιοντάρι και η ποντικίνα. Και οι τρεις ηθοποιοί αλλάζουμε ρόλους διαρκώς μπροστά στα μάτια των παιδιών προκειμένου εκείνα να γνωρίσουν τις πολλές μορφές της θεατρικής αφήγησης.
Ποιο είναι το δικό σας μέλημα από την στιγμή που η παράσταση απευθύνεται και
σε μικρά παιδιά;
Προσωπικά, θα ήθελα ένα παιδί που βλέπει την παράσταση να θελει να μας κάνει ερωτήσεις, να μιλήσει σε δικούς του για αυτό που είδε, να θέλει να ξαναδεί θέατρο, εν ολίγοις να θέλει να παιδέψει λίγο περισσότερο τον εαυτό του, γιατί πλέον αυτό είναι που ενήλικες και παιδιά αποφεύγουμε λόγω των σημερινών γρήγορων ρυθμών και πληροφοριών.Κι ενώ, συνήθως αργότερα, νιώθουμε τις επιπτώσεις, δύσκολα αναζητάμε να παιδευτούμε ξανά. Θα ήθελα όποιος και όποια βλέπει την παράσταση να αισθάνεται ότι αξίζει τον κόπο που μπήκε στη διαδικασία να δει θέατρο.
Τι είναι αυτό που θα μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη μας μέσα από τους τέσσερις
διαφορετικούς μύθους που θα αφηγηθείτε;
Επειδή σε σημεία της παράστασης υπάρχουν διαδραστικά μέρη, τα παιδιά έχουν πολλές φορές την ευκαιρία να πουν τη γνώμη τους για αυτό που συμβαίνει, αλλά και να αλλάξουν ελαφρώς την εξέλιξη της ιστορίας, κάτι που πολλές φορές μετά την παράσταση αναφέρουν. Επίσης, πολλές φορές μας αναφέρουν τα μέσα που χρησιμοποιούμε για να αφηγηθούμε τους μύθους, καθώς χρησιμοποιούμε κούκλες, μάσκες, μουσικά όργανα και τραγούδι. Τέλος, μένει έντονο στη μνήμη τους το πώς από αφηγητές γινόμαστε ρόλοι, πώς εναλλάσσονται τα πρόσωπα διαρκώς μπροστά τους, χωρίς τίποτα να κρύβεται σε παρασκήνια και πίσω από κουρτίνες. Παρακολουθούν την παράσταση με όλη την ακρίβεια της.
Να κλείσουμε με κάτι που θα θέλετε να αναφέρετε εσείς για το παιδικό θέατρο
αλλά και για την ιδιαίτερη προετοιμασία και προσοχή που πρέπει να υπάρχει, μιας
που αφορά παιδιά σε μικρές ηλικίες;
Νομίζω πως ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στο κομμάτι της ευαισθησίας την ώρα της δημιουργίας. Να μην ξεχνάμε, δηλαδή, ότι κάνουμε θέατρο γιατί θέλουμε να πούμε κάτι που αφορά κι εμάς, αντί να μπαίνουμε στη διαδικασία να θεωρούμε ότι δεν έχει νόημα να πούμε στα παιδιά για κάτι που μας απασχολεί, όπως συχνά γίνεται σε παιδικές παραστάσεις. Όποια ηλικία κι αν έχει ο καθένας μας, από 1 μέχρι 101, πάντα είναι πρόθυμος να ακούσει μια ιστορία, αρκεί να θέλεις να τη μοιραστείς.
