Η ανάγκη των ανθρώπων να μοιράζονται τις στιγμές και τις ζωές τους, αλλά και η αγωνία της ύπαρξης σε τούτο τον κόσμο μεταφέρεται μέσα από το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, «Ευτυχισμένες Μέρες». Το, για πολλούς, θεατρικό αριστούργημα σκηνοθετεί ο Δημήτρης Κανέλλου και θα παρουσιαστεί στο θέατρο Αμαλία, από την τη Δευτέρα 6 έως την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου. Οι δυο πρωταγωνιστές της παράστασης η Νατάσα Παπαμιχαήλ και ο Γιάννης Οικονομίδης μιλούν στην Karfitsa και μέσα από τις απαντήσεις τους μας βάζουν στον κόσμο του έργου.
Συνέντευξη στη ΦΙΛΙΠΠΑ ΒΛΑΣΤΟΥ
Υπάρχουν ευτυχισμένες ημέρες; Και τι τις ορίζει ως «ευτυχισμένες»;
Ν.Π.: Η ευτυχία είναι στιγμές που ομορφαίνουν τις μέρες. Είναι ένα βλέμμα αποδοχής, μια προσπάθεια που βρήκε ανταπόκριση, ένα όνειρο, η επικοινωνία με έναν άνθρωπο, ένα τραγούδι που βγαίνει απ’ τα χείλη… αυθόρμητα σε ανύποπτο χρόνο.
Γ.Ο.: Η κινητήριος δύναμη για να ζήσεις και να γευτείς την ευτυχία είναι η αγάπη, αυτό το υπέρτατο αγαθό. Η αγάπη για τον/τη σύντροφό σου, για τη δουλειά σου, για τον συνάνθρωπο δημιουργεί ευτυχία, γαλήνη, αισιοδοξία, ελπίδα και δίνει δύναμη να συνεχίσεις. Η ευτυχία έρχεται, όταν υπάρχει κατανόηση, ανταπόκριση, έμπνευση, αλληλοβοήθεια. Ναι, υπάρχουν ευτυχισμένες μέρες, κι είναι οι μέρες που τα απλά και δεδομένα γίνονται δώρα ζωής.
Τι σας έμαθε αυτή η παράσταση;
Ν.Π.: Ο Σάμιουελ Μπέκετ γεμίζει τις «Ευτυχισμένες μέρες» με παύσεις. Αν υπάρχει για εμένα μία αποκάλυψη στο έργο αυτό, είναι η αξία της παύσης. Η παύση, η σιωπή δεν είναι κενός χρόνος. Είναι οι σκέψεις και τα λόγια που υπάρχουν πριν και μετά από όσα λέγονται. Οι βαθύτερες επιθυμίες. Αυτά που δεν μπορούν να γίνουν λέξεις. Η αλήθεια.
Γ.Ο.: Μου έμαθε να βλέπω την ουσία της ανθρώπινης φύσης. Να δικαιολογώ και να αντιμετωπίζω με αγάπη ακόμα και τους ανθρώπους, με τους οποίους δεν μπορώ να επικοινωνήσω και να συνεννοηθώ.
Έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες από τότε που γράφτηκε το έργο. Τι το καθιστά διαχρονικό σήμερα;
Ν.Π.: Οι ήρωες στις «Ευτυχισμένες μέρες» είναι δυο άνθρωποι της κάθε εποχής. Η Γουίννυ και ο Γουίλλυ είναι δύο άνθρωποι που αφιέρωσαν τις ζωές τους ο ένας στον άλλον. Τους συνδέει μια διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη. Η ανάγκη για επικοινωνία. Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και όπως μπορούν, οι άνθρωποι αναζητούν έναν τρόπο για να μοιράζονται πράγματα και αισθήματα. Η ευτυχία γίνεται μεγαλύτερη όταν μπορεί να μοιράζεται μεταξύ των ανθρώπων.
Γ.Ο.: Το έργο αυτό θα παραμείνει διαχρονικό για πολύ καιρό ακόμη. Είναι ένα έργο που μιλάει για τον αγώνα του ανθρώπου να κρατηθεί στη ζωή, ακόμα κι όταν όλα γύρω του έχουν καταστραφεί. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχει αγάπη, ελπίδα, αλληλοβοήθεια. Θα υπάρχουν ευτυχισμένες μέρες.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
