Δημήτρης Μακαλιάς: Πρέπει συνέχεια να αντιστέκεσαι στα κακώς κείμενα

Ένα νεαρό αγόρι, ζει κάπου στη Μέση Ανατολή. Όταν ξεσπά πόλεμος, ο μικρός Ναζ ξεκινά το δικό του διαφορετικό ταξίδι. Διασχίζει ερήμους, βουνά και θάλασσες με μόνη συντροφιά την Κρίσια, ένα κορίτσι που έχει και αυτό τον ίδιο προορισμό, ώσπου να φτάσει στο Βερολίνο και να συναντήσει το μεγαλύτερο αδελφό του. Την παραπάνω ιστορία πραγματεύεται το έργο του Μάικ Κέν «Το αγόρι με τη βαλίτσα», όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και παραμυθιού. Άλλωστε, όπως μας εξηγεί ο ηθοποιός και πρωταγωνιστής στην θεατρική μεταφορά του Δημήτρης Μακαλιάς, «Δεν είναι τυχαίο που η κα Ξένια Καλογεροπούλου πρόσθεσε μια σκηνή στο έργο, που “φωτογραφίζει” την Ειδομένη στα σύνορα μας».
Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού
Τι νιώσατε όταν διαβάσατε το έργο αυτό; Ποια σκέψη ή ποιο συναίσθημα σας προκάλεσε;
Είναι από τις σπάνιες φορές στη ζωή μου που καταφέρνει θεατρικό κείμενο να με συγκινήσει τόσο άμεσα και καθολικά από την πρώτη του ανάγνωση. Το αγόρι με τη βαλίτσα ακροβατεί ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ. Καταφέρνει να σε αρπάζει από το πρώτο δευτερόλεπτο και να σε ταξιδεύει. Δε θα ξεχάσω τα δάκρυα ευτυχίας και συγκίνησης της πρώτης ανάγνωσης…που πια έχουν γίνει καθημερινότητα του, καθώς το ίδιο ακριβώς συναίσθημα μου δημιουργεί κάθε μέρα που παίζω αυτή την παράσταση. Ο συνδυασμός με τη μαγική φωνή και τη μουσική της Αρετής Κετιμέ εκτοξεύει την εμπειρία.
Ποια σκηνή του έργου ξεχωρίζετε;
Τη στιγμή που βρίσκονται μετά από πολλά χρόνια τα δύο αδέρφια. Εκεί που λες πώς το ταξίδι έχει τελειώσει και συνειδητοποιείς πως το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ. Η αγκαλιά που κάνουν τα αδέρφια με κλονίζει κάθε φορά που τη βιώνω στην παράσταση.
Η προσφυγική κρίση στην Ελλάδα συνδέετε με την επιλογή του έργου;
Το έργο γράφτηκε πολλά χρόνια πριν το προσφυγικό ζήτημα. Άλλωστε είναι ένα πρόβλημα που δε σταμάτησε ποτέ να απασχολεί την ανθρωπότητα. Σήμερα παρακολουθώντας κανείς την παράσταση μπορεί τα ταυτιστεί απόλυτα με όσα συμβαίνουν όλα αυτά τα χρόνια γύρω μας. Δεν είναι τυχαίο που η κα Ξένια Καλογεροπούλου πρόσθεσε μια σκηνή στο έργο, που “φωτογραφίζει” την Ειδομένη στα σύνορα μας.
Είδαμε και συνεχίζουμε να βλέπουμε καλλιτέχνες διεθνούς βεληνεκούς (πχ Angelina Jolie, Κέιτι Χολμς) να επισκέπτονται κέντρα φιλοξενίας προσφύγων. Θεωρείτε ότι ο καλλιτεχνικός κόσμος στην Ελλάδα στήριξε, με όποιο μέσο μπορούσε, τους πρόσφυγες;
Νιώθω ότι ποτέ δεν είναι αρκετό όσο κι αν προσπαθούμε. Η λύση είναι καθαρά πολιτική. Ο καλλιτεχνικός κόσμος προσπαθεί να επικοινωνήσει το μέγεθος του προβλήματος. Να το αναδείξει και να ευαισθητοποιήσει. Η ελληνική κοινωνία παλεύει να ανταποκριθεί, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με σκληρό τρόπο.
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχετε συναντήσει στον χώρο σας;
Η αντίσταση. Θεωρώ ότι πρέπει συνέχεια να αντιστέκεσαι στα κακώς κείμενα. Όπως συμβαίνει σε όλους τους χώρους φυσικά. Παλεύεις πια για να κρατήσεις την αξιοπρέπεια σου, το ήθος σου, τις αρχές σου. Διεκδικείς το σεβασμό. Δε θεωρείται πια τίποτα δεδομένο.
Τι σκέφτεστε όταν ακούτε την λέξη «Θεσσαλονίκη»;
Η Θεσσαλονίκη είναι σαν να είναι η πατρίδα μου. Άλλωστε εκεί σπούδασα υποκριτική και πέρασα τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου. Δε θα ξεχάσω να σταματάμε το αυτοκίνητο πάνω στην παραλιακή, 3 τα χαράματα, μαζί με την συγκάτοικο μου Αγγελική και να χορεύουμε ζεϊμπέκικο με τέρμα τα ηχεία στην πλατεία Αριστοτέλους.
Πως βλέπετε την συμμετοχή συναδέλφων σας στα κοινά; Εσείς θα κατεβαίνατε υποψήφιος; Σας έχει γίνει πρόταση;
Είναι πολύ θετικό να βλέπεις τον κόσμο να ασχολείται με τα κοινά. Να είναι πραγματικά ενεργός. Θεωρώ ότι είναι τεράστιο βήμα και έχει ακόμα μεγαλύτερο κόστος για τον καθένα. Το δυστυχές είναι που οι περισσότεροι το κάνουν απλά για να προσελκύσουν ψήφους λόγω της αναγνωρισιμότητας χωρίς να έχουν οι ίδιοι κάποιο όραμα, κάποια ανάγκη για συμμετοχή στα κοινά. Προσωπικά θα μου άρεσε πάρα πολύ να συμμετέχω αλλά θα το έκανα μόνο όταν ένιωθα ότι μπορώ να αφιερωθώ σε αυτό. Να προσφέρω πραγματικά. Μου έχει γίνει πρόταση στο παρελθόν αλλά δεν ένιωσα ότι είχα το χρόνο και το κουράγιο ώστε να δώσω όλες μου τις δυνάμεις σε αυτό.
Επόμενα σχέδια;
Το καλοκαίρι θα κάνουμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα την παράσταση “Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα” (προσωρινός τίτλος) μαζί με τον Ζήση Ρούμπο και τον Σταύρο Σβήγκο.
*Από 4 Μαΐου «Το αγόρι με τη βαλίτσα» στο θέατρο Αμαλία (οδός Αμαλίας 71)