Η εποχή που αναρωτιόμαστε αν «ψιχαλίζει ή έσταξε πάνω μας νερό από τις εξωτερικές μονάδες κλιματιστικού» είναι εδώ.
Διανύουμε τις ημέρες όπου το καλοκαίρι κορυφώνεται. Η θερμοκρασία ανεβαίνει και ο καύσωνας γίνεται -κάθε χρόνο- πιο έντονος. Τα κλιματιστικά λειτουργούν ως σωτήριες συσκευές. Δημιουργούν ένα υποφερτό περιβάλλον, όσον αφορά την θερμοκρασία, στους εσωτερικούς χώρους.
Στις μεγάλες πόλεις όπου η ζέστη κάνει το δέρμα να κολλάει, το έντονο καυσαέριο από τα οχήματα αφήνει την οσμή του στον αέρα, τα κλιματιστικά είναι απαραίτητα. Σε κάθε κτίριο της Θεσσαλονίκης σε μπαλκόνια, σε βεράντες, σε ταράτσες, ακόμη και σε τοίχους βλέπουμε καρφωμένα τα λευκά κουτιά των κλιματιστικών.
Τις ώρες αιχμής ο ήχος από τα κλιματιστικά είναι μόνιμος, σε κάθε τετράγωνο της πόλης. Μόνιμο όμως είναι και το νερό που στάζει από τα λευκά κουτιά των κλιματιστικών. Στάλες νερού πέφτουν σε δρόμους, σε πεζοδρόμια, αλλά και στους άτυχους πεζούς που θα πατήσουν στο λάθος τετραγωνικό μέτρο, εκεί ακριβώς που στάζει το νερό.
Τα νερά λιμνάζουν δημιουργώντας μικρές εστίες, πεζοδρόμια αλλάζουν χρώμα και το παπούτσι μας κάνει έναν μικρό ήχο όταν περνάμε πάνω από το βρεγμένο αποτύπωμα του. Ένα αποτύπωμα περιβαλλοντικής εξιστόρησης θα λέγαμε, καθώς χρόνο με τον χρόνο τα κλιματιστικά πολλαπλασιάζονται στα κτίρια, λόγω των ακραίων θερμοκρασιών που δημιουργεί η κλιματική αλλαγή.
Φυτά μεγαλώνουν στις ρωγμές του δρόμου που βρέχουν τα κλιματιστικά, θυμίζοντάς μας ότι ακόμα και στην μεγαλούπολη η φύση βρίσκει τον δρόμο της στις μικρότερες γωνίες.
Σε άλλες περιπτώσεις, ο καθένας εφευρίσκει κι έναν δικό του τρόπο να μαζέψει το νερό, είτε με ένα τάπερ, είτε με ένα πλαστικό μπουκάλι.
Κάθε φορά που περνάμε κάτω από ένα κλιματιστικό και στάζει νερό επάνω μας, περνάμε την απογοήτευση ότι αυτή η μικρή έκπληξη δροσιάς μέσα στον καλοκαιρινό ήλιο δεν είναι άλλο παρά μια υπενθύμιση ότι για κάποιο λόγο βρισκόμαστε έξω στον δρόμο και κάποιος άλλος δροσίζεται στο σπίτι ή στο γραφείο του.
