«Είμαι η Σόνια και είμαι νικήτρια!»

Του Θωμά Μίχου

Μέσα από τον αθλητισμό ξετρυπώνουν ιστορίες που απλώς σε καθηλώνουν. Σε αφήνουν άφωνο και σιωπηλό. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να παρακολουθείς το μεγαλείο αυτών των ανθρώπων, που παρά τον Γολγοθά-ζωής που βιώνουν, έχουν τη δύναμη όχι απλώς να κάνουν αυτό που αγαπούν, αλλά να πρωταγωνιστούν και να στέλνουν ηχηρά μηνύματα προς όλους. Για κάθε «δεν μπορώ» εκεί έξω υπάρχει μία Σόνια που δείχνει τον δρόμο και βροντοφωνάζει «όλα τα μπορούμε».

Η Σόνια Τσεκίνη δεν είναι απλώς μία μαραθωνοδρόμος. Είναι ένα παράδειγμα ελπίδας, αισιοδοξίας και γενναιότητας. Η ιστορία της έγινε γνωστή προσφάτως. Για όσους δεν γνωρίζουν η Σόνια ήταν η μεγάλη νικήτρια του διεθνή μαραθώνιου «Μέγας Αλέξανδρος» της Θεσσαλονίκης, ενώ λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε τερματίσει 4η στον μαραθώνιο της Αθήνας. Η Σόνια είναι καρκινοπαθής και το ίδιο διάστημα και τις θεραπείες της στο Θεαγένειο. Μεγαλείο ψυχής. Η Σόνια μίλησε στην Karfitsa και συγκλονίζει. «48 ώρες πριν την έναρξη του μαραθωνίου έκανα ακτινοθεραπεία στο Θεαγένειο. Δεν θα μπορούσα με τίποτα να λείψω από το μεγάλο αυτό αθλητικό γεγονός της πόλης μου. Θα έτρεχα ακόμα και να ήξερα πως θα έβγαινα τελευταία», είπε στα πρώτα της λόγια.

Η Σόνια γεννήθηκε στο Ελμπασάν της Αλβανίας και σπούδασε γυμναστική ακαδημία στα Τίρανα. «Για μένα ο Μαραθώνιος είναι τρόπος ζωής. Είμαι από τα οκτώ μου στα γήπεδα, έχω σπουδάσει γυμναστική ακαδημία και πάντα είχα έφεση στις μεγάλες αποστάσεις. Δεν το άφησα ποτέ. Με βοήθησε πολύ να ξεπεράσω ότι προβλήματα και να είχα. Με ανεβάζει ψυχολογικά. Με κάνει να νιώθω ελεύθερη». Τη ρωτήσαμε τι μήνυμα θέλει να στείλει μέσα από το μεγαλείο ψυχής και τη θέληση της να είναι παρούσα στους μεγάλους αγώνες, παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει και απάντησε…

«Το μήνυμα που θέλω να στείλω προς όλους τους ανθρώπους που έχουν προβλήματα είναι να μην τα παρατάνε ποτέ. Να είναι δυνατοί και χαρούμενοι γιατί η ζωή είναι ωραία. Αυτό είναι και το παράδειγμα που πρέπει να δώσουμε εμείς στα παιδιά μας». Στη συνέχεια της κουβέντας μας, μοιράστηκε το πως έμαθε για το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει. «Η χρονιά μου ξεκίνησε με πολύ πόνο και κλάμα γιατί διαγνώστηκα με καρκίνο στο στήθος τον Ιανουάριο. Σημασία όμως δεν έχει το πως ξεκινάει κάτι, αλλά πως τελειώνει. Και για μένα το 2021 τελειώνει με πολύ χαρά καθώς δίνω δύναμη σε όλες τις γυναίκες με καρκίνο. Αυτό με έχει γεμίσει και είναι αξέχαστο», είπε και πρόσθεσε: «Το καλοκαίρι μου έγινε αφαίρεση μαστού. Πριν προχωρήσω στην αφαίρεση του, ενώ βρισκόμουν στο νοσοκομείο βγήκα στο μπαλκόνι και έτρεξα 5-6 χιλιόμετρα. Μου είχαν πει πως θα με πάρουν  για το χειρουργείο στις 13:30 ήταν ακόμα πρωί και δεν μπορούσα να περιμένω, είχα τεράστια υπερένταση, οπότε σκέφτηκα τι καλύτερο από το να κάνω αυτό που με κάνει πάντα να νιώθω καλά;». Για τη Σόνια πηγή έμπνευσης και δύναμης αποτελούν τα παιδιά της. Οι κορούλες της «Είναι η ζωή μου», λέει γι’ αυτά χαρακτηριστικά.

Όσο για το τι λένε αυτά για την μητέρα τους; «Τα παιδιά μου μου λένε συνέχεια “μαμά είμαστε υπερήφανοι”. Πολλές φορές κλαίνε από χαρά, είναι και αυτές μπερδεμένες. Ναι μεν υποφέρανε στην αρχή, αλλά τώρα η μεγάλη μου η κόρη λέει «δες η μαμά μου το κατάφερε και πάλι, είναι μαχήτρια…»». Η δύναμή της ανεξάντλητη.

Η Σόνια την Παρασκευή αναχώρησε για τη Λέσβο, αφού την Κυριακή θα τρέξει για τα 21 χιλιόμετρα στον γύρο του νησιού. «Δεν το βάζω κάτω. Οι αγώνες μου δίνουν ζωή. Παίρνω δύναμη. Ξεφεύγω», μας λέει με περίσσια σιγουριά πως θα τα καταφέρει και πάλι. Με τις θεραπείες της να εξελίσσονται καλά η ίδια συνεχίζει να χαμογελά… «Η Σόνια δεν είναι όπως… ήταν αλλά προσπαθώ και θα συνεχίσω να το κάνω. Θέλω να είμαι χαρούμενη και να κάνω το ίδιο σε όλους όσοι είναι δίπλα μου, δεν θέλω να με λυπάται κανένας». Καταλήγοντας, η δρομέας ζωής όπως είναι η Σόνια, ήθελε να στείλει το δικό της ιδιαίτερο ευχαριστώ. «Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο προσωπικό στο Θεαγένειο, στους νοσοκόμους και τους γιατρούς που πραγματικά δίνουν μάχη οι άνθρωποι για εμάς. Ήμουν δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο και το έβλεπα, ερχόταν νωρίς το πρωί και έφευγαν το βράδυ. Είχαν δύναμη και μας ρωτούσαν μία προς μια πως είμαστε. Όλοι εκεί μέσα είναι κάτι περισσότερο από ιατροί και υπάλληλοι. Και τους ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά».

Από την έντυπη εφημερίδα Karfitsa