19:08, Πέμπτη
07 Ιουλίου 2022

Σαλίνα Γαβαλά: «Μακάρι όλοι να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο»

Η Σαλίνα Γαβαλά μας προσκαλεί σε «Πάρτυ γενεθλίων» στη Θεσσαλονίκη. Ένα σύνθετο θέαμα- ακρόαμα που συνδυάζει το θέατρο, τη μουσική, την ποίηση, αλλά και την τεχνολογία των ολογραμμάτων. Σε μία μοναδική εμφάνιση στο θέατρο Αμαλία η πολυτάλαντη Σαλίνα Γαβαλά καλείται να πρωταγωνιστήσει σε ένα one-woman show, ώστε να αφηγηθεί μία ιστορία προσωπική, αλλά ταυτόχρονα πανανθρώπινη. Στο πλαίσιο αυτό η Karfitsa αποφάσισε να επικοινωνήσει με την ηθοποιό, ώστε να την “συστήσει” στους αναγνώστες της, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες τόσο για την ίδια όσο και για το έργο της.

Μιλήστε μας για το ξεκίνημά σας, τα πρώτα σας ακούσματα και τα μουσικά και θεατρικά σας όνειρα. Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε την καλλιτεχνική σας πορεία;

Από τότε που με θυμάμαι, τα παιχνίδια μου ήταν το θέατρο και η μουσική. Ήθελα να γίνω ηθοποιός για να μπορώ να τα συνδυάζω, γι΄αυτό σπούδασα υποκριτική στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και θεατρολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Δούλεψα σε παραστάσεις και σίριαλ, μέχρι που με ένα μαγικό τρόπο μπήκα στη δισκογραφία και η μουσική με κέρδισε. Η μουσική ήταν κι αυτή μεγάλη μου αγάπη. Τα ακούσματα μου μεγαλώνοντας ήταν ποικίλα, Χατζιδάκης, Θεοδωράκης, Edith Piaf, Aznavour, Madrugada. Δισκογραφικά, όμως, ξεκίνησα από πιο εξωστρεφή κομμάτια ροκ, ποπ και στην πορεία, τα τελευταία χρόνια άρχισα να γραφω τα δικά μου τραγούδια, σε πιο έντεχνους και ερμηνευτικούς δρόμους, θέλοντας μέσα απ΄ τους στίχους μου να δώσω χώρο στα θετικά συναισθήματα. Όπως για παράδειγμα στις «Μάγισσες», που προσπαθώ να μην με κερδίσει η οργή, αλλά η στοργή ή στο «Μόνο οι γενναίοι», που αναγνωρίζω τη γενναιότητα όσων αφήνουν πίσω το θυμό και καταφέρνουν να συγχωρούν. Τα τελευταία χρόνια έχω κατορθώσει να ισορροπώ μεταξύ υποκριτικής και μουσικής. Παίζω σε παραστάσεις, όπως η «Όμορφη πόλη», που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής και στο Ηρώδειο, αλλά δημιουργώ και δικές μου, όπως το «Όνειρα γλυκά» αλλά και το νέο έργο, «Πάρτυ Γενεθλίων», στα οποία συνδυάζω εκτός από το τραγούδι, την υποκριτική και την συγγραφή κειμένων με στοιχεία αυτοβελτίωσης.

Έχετε δραστηροποιηθεί καλλιτεχνικά στο εξωτερικό;

Έχω γεννηθεί στο Λονδίνο και έχω μεγαλώσει στην Κύπρο. Έχω σπουδάσει υποκριτική στην Θεσσαλονίκη και υποκριτική κινηματογράφου στο Λος Αντζελες, όπου έζησα μισό χρόνο. Δεν έχω δουλέψει επαγγελματικά στο εξωτερικό, αλλά κατά κάποιο τρόπο νιώθω ότι έχω δραστηριοποιηθεί καλλιτεχνικά, αφού έχω σπουδάσει και έχω μοιράσει τη ζωή μου σε διάφορα μέρη. 

Πώς βιώσατε τα διαστήματα της καλλιτεχνικής «αδράνειας» λόγω πανδημίας και υγειονομικών μέτρων; Ποια συναισθήματα σας δημιούργησε η όλη κατάσταση;

Προσπάθησα να παραμείνω δημιουργική. Έγραφα συνεχώς στίχους, τραγούδια και κείμενα. Ήταν για μένα η μόνη διέξοδος, ο μοναδικός τρόπος ελευθερίας. Το νέο μου έργο είναι προϊόν της καραντίνας, αφού και η ηρωίδα περνά μοναχικά γενέθλια, λόγω των περιορισμών. Γιάυτό καταλήγει να προσπαθεί να βρει την ισορροπία της, με τη βοήθεια κυρίως του παιδικού εαυτού της. Βλέποντας τα πράγματα με την παιδική αθωότητα και αντιμετωπίζοντας τη ζωή σαν παιχνίδι, έτσι κι εγώ μέσα από την ηρωίδα μου, κατάφερα να μετατρέψω μία αρνητική συνθήκη και εποχή σε κάτι θετικό. Να πάρω τα αρνητικά και τα σκοτεινά συναισθήματα και να τα μεταμορφώσω σε φώς και τέχνη.

4. Πείτε μας λίγα λόγια για τη μουσικοθεατρική παράσταση «Πάρτυ γενεθλίων».

Είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση, σε σκηνοθεσία Φίλιππου Σοφιανού, όπου γνωστά τραγούδια με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής, ενώνονται με το θεατρικό κείμενο. Η ηρωίδα περνά μόνη την μέρα των γενεθλίων της και μεταξύ απολογισμού και γιορτής έρχεται αντιμέτωπη με τις σκέψεις της και τους ανθρώπους από το παρελθόν της, με τους οποίους έχει ανοικτούς λογαριασμούς. Αυτοί ζωντανεύουν στη σκηνή ως ολογράμματα. Ο πατέρας της ( Φίλιππος Σοφιανός ), ο πρώην της ( Γιώργος Καραδήμος ), ο παιδικός εαυτός της ( η μικρή Ειρήνη ), αλλά και θεατρικοί ρόλοι, όπως ο Άμλετ ( που τον υποδύεται ο Θανάσης Χειμώνας ) την παροτρύνουν να ξαναγράψει την ιστορία της, με μια πιο θετική ματιά. Να αφήσει πίσω ότι την πλήγωσε, να συγχωρέσει και να κλείσει τις πληγές της. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να ξαναγεννηθεί! Αυτό είναι ουσιαστικά το «Πάρτυ γενεθλίων».

5. Πόσο δύσκολο ήταν να συνδυάσετε το θέατρο, τη μουσική, την ποίηση αλλά και την τεχνολογία μέσα σε μια παράσταση;

Το πιο δύσκολο ήταν να καταλήξω στο κείμενο, το οποίο έγραφα για δύο χρόνια. Έπειτα, έπρεπε να επιλέξω τα κατάλληλα τραγούδια που θα λειτουργούσαν κι αυτά σαν όχημα στην εξέλιξη της ιστορίας αλλά και τα ποιήματα και τα θεατρικά αποσπάσματα, που αποτελούν την πηγή έμπνευσης για την ηρωίδα. Είναι ένα one woman show και απαιτεί φυσικά απόλυτο συντονισμό, γιατί ενώ μοιάζει να είναι ένας μονόλογος, η παρουσία των ολογραμμάτων, η αλληλεπίδραση μαζί τους, η ζωντανή μουσική, οι βιντεοπροβολές και το κείμενο αυτοβελτίωσης, δίνουν την αίσθηση μιας παράστασης πλούσιας σε παρουσίες και ερεθίσματα, καθώς και έναν επιπλέον βαθμό δυσκολίας. Σίγουρα, όμως ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα το να μπορώ να εκφράζομαι παράλληλα με διαφορετικούς τρόπους. 

Ποια είναι η γνώμη σας για όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την άσκηση βίας στον καλλιτεχνικό χώρο;

Έχω πει και στο παρελθόν ότι δεν πέφτω από τα σύννεφα…Δυστυχώς κατάχρηση εξουσίας υπάρχει σε όλους τους χώρους, απλά στον καλλιτεχνικό χώρο, αφενός τα όρια είναι λίγο πιο θολά, αφετέρου τα φώτα και το ενδιαφέρον του κόσμου είναι πιο έντονο. Ζούμε σε σκοτεινές εποχές. Μακάρι να γίνουμε όλοι η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Εγώ αυτό προσπαθώ να πετύχω μέσα από την τέχνη. Να είμαι ηθοποιός, ψυχαγωγός. Αυτό χρειαζόμαστε και από τους καλλιτέχνες, να είναι φάροι… 

Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια;

Κυκλοφορώ σύντομα ένα νέο τραγούδι «Tο επόμενό μου δάκρυ», σε στίχους Σταύρου Σταύρου και μουσική Γιώργου Καραδήμου, το οποίο παρουσιάζω και στην παράσταση ζωντανά. Είναι ένα κομμάτι αγαπημένο και αισιόδοξο. Mιλάει για τα δάκρυα λύπης που αφήνουμε πίσω και τα δάκρυα χαράς που ελπίζουμε να ακολουθήσουν. Στις καλύτερες μερες που ευχόμαστε να έρθουν…