12:58, Παρασκευή
21 Ιανουαρίου 2022

Βασιλική Στάμου: «Το τσίρκο είναι μία έκφραση συναισθημάτων, μία μικρογραφία της ζωής μας»

Συνέντευξη στη Ραφαέλα Παπαγεωργίου

Η δικηγόρος και φωτογράφος με αφορμή την ατομική έκθεση φωτογραφίας που φιλοξενείται στο «Ανφανγκατε στο Τελλογλείο» μοιράστηκε τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της μέσα από το τσίρκο.

Πώς πήρατε την απόφαση για τη δική σας Έκθεση Φωτογραφίας “Life Is A Circus”;

Πάντα με γοήτευε το τσίρκο και οι άνθρωποί του. Από μικρή φάνταζε στα μάτια μου κάτι υπέροχο, κάτι μαγικό, που ήθελα πολύ να το γνωρίσω. Με αφορμή τα μαθήματα φωτογραφίας, που έκανα στη Σχολή Φωτογραφίας “Stereosis”, έπρεπε να διαλέξω ένα project, και έτσι μέσα από μία ταινία πήρα την ιδέα να φωτογραφίσω ένα τσίρκο. Αυτές οι φωτογραφίες ολοκληρώθηκαν σε τέσσερις μήνες, όπου επισκεπτόμουν το τσίρκο σε καθημερινή βάση, φωτογράφιζα με ένα 35άρι φιλμ και ήταν φωτογραφίες που αγάπησα πάρα πολύ. Ήταν για μένα καρδιάς έργο και αυθόρμητο, δεν ήταν τόσο πρακτικό και δομημένο. Το βήμα μού το έδωσε ο κ. Νυφούδης, μού πρότεινε να κάνουμε αυτή την έκθεση στο «ΑνφάνΓκατέ» και δέχτηκα με πολύ μεγάλη χαρά.

Τι είναι αυτό, που σας γοητεύει περισσότερο, όταν φωτογραφίζετε;

Φωτογραφίζω εδώ και περίπου πέντε χρόνια και μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι, γι’ αυτό και φωτογραφίζω περισσότερο ανθρώπους. Μ’ αρέσει το συναίσθημα, που μπορεί να βγάλει ένας άνθρωπος. Δεν κάνω φωτογραφίες τοπίου.


Ποιες οι διαφορές και οι ομοιότητες, που παρουσιάζουν οι άνθρωποι του τσίρκο με τους ανθρώπους της καθημερινότητας;

Ουσιαστικά οι άνθρωποι του τσίρκο είναι νομάδες, άνθρωποι που επισκέπτονται διάφορες χώρες και πόλεις και δεν έχουν κάποιο σταθερό σπίτι. Αυτό φάνταζε στα μάτια μου πάντα υπέροχο και εξωπραγματικό και με γοήτευε. Ίσως ήταν ένα κομμάτι, που θα ήθελα κάποτε να το κάνω. Αυτό τους καθιστά πολύ ξεχωριστούς. Στο τσίρκο οι άνθρωποι είναι πιο στενά δεμένοι μεταξύ τους. Είναι όλοι μία οικογένεια, και ένας πολύ σφιχτός κλοιός, που οποιοσδήποτε εξωτερικός παράγοντας δεν μπορεί εύκολα να παρεισφρήσει μέσα σε αυτόν τον κλοιό, και αυτό έχει και τη μεγαλύτερη γοητεία. Την τελευταία μέρα, μάλιστα, διαπίστωσα ότι είχαν γίνει τόσο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, που τελικά ήταν δύσκολο να το αποχωριστώ. 
Διαφορετικά, είναι άνθρωποι που στην καθημερινότητά τους είναι όπως είμαστε όλοι μας. Είναι άνθρωποι, που έχουν τα προβλήματά τους, τις έγνοιες τους, αλλά όταν ανεβαίνουν στη σκηνή τα ξεχνούν όλα και το μοναδικό τους μέλημα είναι να κάνουν τον κόσμο να χαρεί και να περάσει καλά.

vasiliki_ 003

Το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στον κόσμο είναι ο τίτλος της έκθεσης, δηλαδή ότι η ζωή είναι σαν το τσίρκο;

Ναι, το πιστεύω αυτό. Το τσίρκο είναι μία έκφραση συναισθημάτων, είναι η χαρά, η λύπη, γιατί το τσίρκο εμπεριέχει και λύπη. Είναι μία μικρογραφία της ζωής μας και πιστεύω ότι μπορώ να κάνω αυτόν τον παραλληλισμό. Το νιώθω ότι η ζωή είναι τσίρκο και το τσίρκο είναι σαν τη ζωή.

Θα μπορούσατε να ζήσετε σε ένα τσίρκο;

Αν το σκεφτώ πρακτικά, νομίζω πως δεν θα μπορούσα να ζήσω σε ένα τσίρκο. Αλλά, θα μπορούσα να το κάνω για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Τί θα σας έλειπε περισσότερο από την καθημερινότητα;

Η ίδια η καθημερινότητα, γιατί βλέπεις συγκεκριμένους ανθρώπους, έχεις συγκεκριμένες παραστάσεις και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις. Ο καθένας στο τσίρκο κουβαλάει τη δική του ιστορία και το τροχόσπιτο του καθενός αντικατοπτρίζει και την προσωπικότητά του.

Εσείς, από όλα σας τα κάδρα, ποιο έχετε ξεχωρίσει και για ποιο λόγο;

Όλες οι φωτογραφίες μου αρέσουν, αλλά μία φωτογραφία που ξεχωρίζω είναι η κόρη με τον πατέρα, που την ονομάζω “The Father”. Είναι μία φωτογραφία, που με αγγίζει πολύ συναισθηματικά και κάθε φορά που τη βλέπω αισθάνομαι κάτι να με συγκινεί. Έχω και αδυναμία στον πατέρα μου, και παρ’ όλο που δεν ζει, αυτή η φωτογραφία πάντα μου κάνει μία αναφορά. Και αν μπορώ να πω δύο, η άλλη είναι τα πόδια. Είναι μίας κοπέλας, που ονομάζεται Μπιάνκα, και νομίζω ότι σε αυτή τη φωτογραφία περιέχεται όλο το τσίρκο. Χωρίς να δείχνει πολλά, είναι το τσίρκο.

Από την έντυπη εφημερίδα Karfitsa