Έχοντας αναπτυχθεί για πρώτη φορά σαν θεωρία το 1978 από τους Donald Kessler και Burton Cour-Palais, το σύνδρομο Kessler περιγράφει μια αλυσιδωτή αντίδραση στο διάστημα.
Καθώς όλο και περισσότεροι δορυφόροι μπαίνουν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας, οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Αυτές παράγουν πρόσθετα συντρίμμια οι οποίες αυξάνουν την πιθανότητα περαιτέρω ατυχημάτων σε έναν αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο.
Αυτή τη στιγμή πάνω από 10.000 δορυφόροι βρίσκονται σε τροχιά με τη Γη με σχεδόν τους 3.000 από αυτούς να είναι εκτός λειτουργίας. Σε συνδυασμό με περισσότερα από εκατομμύρια διαστημικά σκουπίδια, κάτι τέτοιο δημιουργεί ένα απίστευτα επικίνδυνο περιβάλλον. Στη περίπτωση περαιτέρω κλιμάκωσης του συνδρόμου Kessler, η ζωή όπως τη γνωρίζουμε στη Γη δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.
Τι θα συμβεί!
Internet και επικοινωνίες: Τα παγκόσμια δίκτυα κινητής και σταθερής θα πέσουν.
ΜΜΕ: Οι μεταδόσεις των καναλιών που βασίζονται σε δορυφόρους θα διακοπούν.
Πλοήγηση και μεταφορές: GPS συστήματα απαραίτητα για την πλοήγηση θα αστοχήσουν.
Για τον περιορισμό της απειλής, εξετάζονται διάφορες στρατηγικές. Μια προσέγγιση περιλαμβάνει το να βγάλουν από την τροχιά πλήθος αχρησιμοποίητων δορυφόρων, επιτρέποντάς τους να καούν στη γήινη ατμόσφαιρα. Ωστόσο, η μέθοδος αυτή ενέχει περιβαλλοντικούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής καταστροφής του όζοντος.
Μια άλλη πολλά υποσχόμενη οδός είναι η ανάπτυξη τεχνολογιών για την απομάκρυνση των διαστημικών σκουπιδιών. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) ηγείται της αποστολής ClearSpace-1, η οποία στοχεύει στην ανάκτηση μεγάλων κομματιών διαστημικών σκουπιδιών με τη χρήση ρομποτικών βραχιόνων.
Πηγή: techmaniacs
