Ως βετεράνος αθλητής, αλλά και με την ιατρική μου ιδιότητα, αρκετές φορές ανατρέχω στο παρελθόν, όταν αγωνιζόμουν σε υψηλό επίπεδο κάνοντας πρωταθλητισμό και σκέφτομαι θέματα νοοτροπίας, ψυχολογίας και συμπεριφοράς, προσπαθώντας να καταλήξω σε χρήσιμα συμπεράσματα τα οποία θα μπορούσα να μοιραστώ με τους σημερινούς ανθρώπους του αθλητισμού.
Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειάς μου, συνειδητοποιώ πόσο σημαντική είναι η Αρετή και όχι ο σκοπός για έναν νέο/α που αποφασίζει να αφιερώσει τον χρόνο του στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός είναι μια δραστηριότητα που ασχολούνται άνθρωποι για την αγάπη τους στον αθλητισμό και όχι για επαγγελματικούς λόγους. O κύριος σκοπός του αθλητισμού είναι να προάγει την υγεία και την ευεξία των ανθρώπων και να προωθήσει την κοινωνική συνοχή.
Ωστόσο, συζητώντας με παράγοντες ερασιτεχνικών σωματείων, προπονητές, αθλητές και γονείς καταλαβαίνω όλο και πιο βαθιά, ότι την τελευταία δεκαετία υπάρχει μια σταθερή απόκλιση από τον υγιή τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των παραπάνω ενδιαφερόμενων μερών.
Με την έναρξη της συμμετοχής κάποιου αθλητή στις αθλητικές δραστηριότητες μιας ακαδημίας, τα ενδιαφερόμενα μέρη είναι προσηλωμένα στον ατομικό σκοπό. Για παράδειγμα, ένας ικανός αριθμός προπονητών, ακόμη και στις μικρές ηλικιακά κατηγορίες, σχεδιάζει συστήματα για να μπλοκάρει την αντίπαλη ομάδα και επιδιώκει θριάμβους με όσον το δυνατό μεγαλύτερες διαφορές, προς τέρψη των γονιών και των παραγόντων του νικητή, ικανοποιώντας τον προσωπικό σκοπό του πολυνίκη προπονητή…..
Οι ατζέντηδες, ως επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στην αθλητική βιομηχανία, βιάζονται να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα των επίδοξων ανθρωπομηχανών κερδοφορίας, στο κοινό γνωστοί ως επαγγελματίες καλαθοσφαιριστές, εκμαυλίζοντας το μυαλό των γονιών νεαρών παιδιών και αμφότεροι δημιουργούν στον ευαίσθητο και ανώριμο ψυχικό κόσμο τους, δυσανάλογες προσδοκίες, που μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες βλάβες στην διαμόρφωση του χαρακτήρα και της ψυχικής τους υγείας.
Επιστρέφω λοιπόν στην αρχική τοποθέτησή μου, την προσήλωση του ατόμου/αθλητή/προπονητή/γονέα στην Αρετή και όχι στον σκοπό. Χρειάζεται ένας ολοκληρωτικός εκσυγχρονισμός του αναπτυξιακού μοντέλου του ερασιτεχνικού αθλητισμού, το οποίο θα εστιάσει στην έννοια της Αρετής και θα εφαρμόσει σύγχρονες οργανωτικές και τεχνολογικές μεθόδους για να την επιτύχει.
Η Αρετή κατά τον Αριστοτέλη είναι το μέσο για να φτάσει κάποιος στην ευδαιμονία και αποκτιέται με την έξη (συνήθεια), να αποφεύγει τα δύο κακά που είναι η υπερβολή και η έλλειψη. Δια της επιστημονικής και αθλητικής διαπαιδαγώγησης των ενδιαφερόμενων μερών του αθλητισμού θα παράξουμε άτομα με ‘’νου υγιή εν σώματι υγιεί’’, αθλητές με σωστή νοοτροπία, προπονητές με παιδαγωγική συμπεριφορά και γονείς με μεγάλη αγκαλιά για τα παιδιά τους, χωρίς απώτερους σκοπούς και παράλογες προσδοκίες, που δυσκολεύουν το έργο των προπονητών και τη ζωή των ίδιων τους των παιδιών.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
