Δέκα ερωτήσεις αναζητούν δέκα σύντομες απαντήσεις. Πρόσωπα της Θεσσαλονίκης, από όλους τους χώρους, μοιράζονται με τους αναγνώστες της εφημερίδας «Karfitsa» πτυχές της ζωής τους και αδημοσίευτες φωτογραφίες σε μια διαφορετική – μίνι συνέντευξη.
Από την Αναστασία Καρυπίδου
Ο Κωστής Ζαφειράκης είναι δημοσιογράφος, παρουσιαστής, ραδιοφωνικός παραγωγός. Είναι, επίσης, το πρόσωπο που μας ταξιδεύει κάθε «Κυριακή, μέσω της ΕΡΤ3, στο Χωριό Ξανά» και μαζί του γνωρίζουμε τους «δικούς» μας ανθρώπους, γεύσεις, μουσικές, τοπία, ήθη και έθιμα. Και μέσα στις τηλεοπτικές του εξορμήσεις, ζητήσαμε να μας «ξεναγήσει» σε πιο προσωπικά μονοπάτια…
Πώς συστήνεστε σε όσους δεν σας ξέρουν;
Είμαι Σαββατογεννημένος, χορτοφάγος, ανήσυχος και παρορμητικός παρουσιαστής, ταξιδιώτης (έχω φάει την Ελλάδα με το κουτάλι που λένε), με γοητεύουν οι άνθρωποι με χιούμορ- το αστείο είναι καταλύτης για μένα. Αγαπώ πολύ το ελληνικό τραγούδι, από τον Βασίλη Τσιτσάνη ως τον Λεξ. Διαβάζω, χορεύω, βλέπω, ακούω, γελάω, περιφέρομαι ασκόπως, αισθάνομαι πολύ και πολλά… Και είμαι εναντίον του θανάτου.
Με ποιο μέσο δηλώνετε «ερωτευμένος»;
Αν εννοείς μεταφορικό, το ποδήλατο μου. Αν εννοείς το άλλο, τηλεόραση. Εδώ και 20 περίπου χρόνια κάνω κυρίως ταξιδιωτικές ανθρωποκεντρικές εκπομπές κι είναι μαγικό το ταξίδι αυτό. Είναι σα να παίζω στην ταινία με τίτλο «H Disneyland του Θεού», έτσι έχει βαφτίσει την Ελλάδα ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Η «Κυριακή στο Χωριό Ξανά» είναι…
…η ζωή χωρίς τα ντεμέκ, χωρίς τις πόζες.. Είναι ένα συναρπαστικό αυθεντικό ταξίδι σε τόπους, κόπους κι ανθρώπους.
Τηλεοπτική στιγμή που δεν θα ξεχάσετε;
Είναι άπειρες. Την αναρρίχηση μου στα Μετέωρα, την πτήση με ανεμόπτερο πάνω από την λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, την Νένα Μεντή και την Μαρία Καβογιάννη στο «Απόψε κάνεις μπαμ», τα βλέμματα των ανθρώπων και τις αλήθειες τους σε όλα μα όλα τα χωριά… Γράφω βιβλίο αν αρχίσω να σου περιγράφω λαμπερές κι ένδοξες στιγμές από τα 50 χωριά που έχω ανακαλύψει- ξεψαχνίσει ως τώρα…
Υπήρξε στιγμή χωρίς έμπνευση;
Ε δεν υπάρχει; Αλλιώς θα κλατάρει το λογισμικό…
Λένε πως Θεσσαλονίκη είναι ένα «μεγάλο χωριό». Ισχύει;
Είναι η πόλη μου, το χωριό μου, η μνήμη μου, η βόλτα μου, οι άνθρωποι μου, το δωμάτιο του πανικού, αλλά και το παιδικό μου δωμάτιο. Είναι ο πλανήτης της χαράς αλλά και της θλίψης. Η δική μου Θεσσαλονίκη, είναι χωριό σε συσκευασία πόλης.
Τι σας ενοχλεί στην πόλη;
Η αδιαφορία μας. Μετράω κάθε μέρα άπειρες άστοχες κι αγενείς συμπεριφορές. Και με πιάνει θυμός, και κάνω συγκρίσεις με άλλες πόλεις και σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν αν… Ακόμα και την θάλασσα που την έχουμε μέσα μας, ακόμα κι αυτήν την έχουμε μετατρέψει σε κάτι άχρηστο… Μ’ ενοχλεί βεβαίως και η γκρίνια… Να δω πότε θα ξυπνήσουμε μια μέρα και θα είναι όλα αλλιώς…
Δεν θα χάνατε με τίποτα…
Μια βουτιά στην θάλασσα, χειμώνα- καλοκαίρι. Το νερό είναι ιαματικό.
Η πρώτη σκέψη που κάνετε το πρωί;
Να πιω νερό. Και μετά σκέφτομαι τους ανθρώπους που αγαπώ και τα όνειρα που είδα.
’Ενα προτέρημα και ένα ελάττωμα σας;
Μου αρέσει το φευγιό. Κι αυτό δεν είναι πάντα προτέρημα, είναι κι ελάττωμα…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
