Αν κάνει κάποιος μία… βόλτα στα social media, θα εισπράξει τον θυμό των φίλων του Αρη, απ’ όσα δεν κατάφερε τη χρονιά που τελείωσε πριν από 40 ημέρες. Ο Αρης είχε επενδύσει πολλά στην κατάκτηση του Κυπέλλου.
Ο περισσότερο εύκολος δρόμος για να γευθεί τη χαρά ενός τίτλου, αλλά δεν τα κατάφερε. Αυτή η απουσία διακρίσεων από το 1970 στοιχειώνει την ομάδα και πλέον είναι ένα βάρος που δύσκολα διαχειρίζεται. Οι ελπίδες των φίλων του Αρη για κάτι καλό τη φετινή χρονιά, είχαν το μονοπάτι του Κυπέλλου, γιατί οι υπόλοιπες για την κατάληψη της 4ης θέσης εξανεμίστηκαν από τους πρώτους αγώνες των πλέι οφ. Στο Πρωτάθλημα η τελική βαθμολογία απεικονίζει τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ του Αρη και των υπολοίπων τεσσάρων ομάδων που διεκδικούν κάθε χρόνο τον τίτλο.
Διαφορές οι οποίες έχουν αφετηρία τα μπάτζετ που είναι προϊόν της τεράστιας οικονομικής επιφάνειας των ιδιοκτητών. Αυτή η διαφορά, σε επίπεδο αριθμών, με την παρουσία της οικογένειας Καρυπίδη στην ΠΑΕ Αρης, είναι αδύνατον να γεφυρωθεί. Αυτό είναι ένα δεδομένο κατανοητό στον κόσμο του Αρη και δεν υπάρχουν ενστάσεις. Υπάρχει όμως η απαίτηση να δημιουργηθεί μία ομάδα μαχητική, με σχεδιασμό που θα έχει αρχή, μέση και τέλος. Που θα είναι προϊόν ενός ορθολογικού σχεδιασμού, από ανθρώπους που νιώθουν από ποδόσφαιρο και όχι από «φίλους της διοίκησης».
Ο οργανισμός Αρης να έχει οργανόγραμμα και να είναι στελεχωμένος από ικανά άτομα και επιστημονικά καταρτισμένα. Όλα αυτά δεν γίνονται στον Αρη. Πέρυσι η χρονιά ξεκίνησε με τεράστια κενά στο ρόστερ, τα οποία συμπληρώθηκαν αριθμητικά, αλλά όχι ποιοτικά. Αποτέλεσμα αυτής της άναρχης μεταγραφικής ενίσχυσης ήταν οι πολύτιμοι για την 11άδα ποδοσφαιριστές να είναι 3-4, από τους νεοαποκτηθέντες, ενώ οι υπόλοιποι κάθε φορά που αγωνίζονταν η συμμετοχή τους έμοιαζε με… μπιλιά στο καζίνο. Ο Αρης δεν πήρε αγωνιστικά αυτά που περίμενε, η βαθμολογική διαφορά από τον 4ο του βαθμολογικού πίνακα ήταν τεράστια και έχασε το πολυπόθητο Κύπελλο. Η απώλεια του τροπαίου, από μία ομάδα που ήταν μέτρια και χωρίς οι «κίτρινοι» να δείξουν μέσα στο γήπεδο ότι διψούσαν γι’ αυτό τον τίτλο, ήταν που στοίχησε περισσότερο στον κόσμο.
Ενας κόσμος που έδωσε απλόχερα την εμπιστοσύνη του στη διοίκηση, έκανε την ανάγκη φιλότιμο και ήταν πάντα δίπλα στην ομάδα. Στήριξη η οποία παρεξηγήθηκε από τον κ. Καρυπίδη και έκανε το ολίσθημα να τους αποκαλέσει «πανηγυρτζήδες».
Πλέον ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Οι φίλαθλοι είναι περισσότερο υποψιασμένοι, δεν πείθονται από αφηγήματα χωρίς αποδείξεις και έχουν γίνει περισσότερο απαιτητικοί. Δεν απαιτούν να μεγαλώσει το μπάτζετ, αλλά να ασπαστεί η διοίκηση την αλφάβητο της λειτουργίας μίας ΠΑΕ, επενδύοντας στην οργάνωση της. Μόνο τότε θα πεισθούν ότι κάτι αλλάζει. Χόρτασε ο κόσμος από μεγαλοστομίες και μεταγραφές πυροτεχνήματα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
