Οι συμμαθητές μου και οι συμμαθήτριες μου στο φετινό reunion στο σπίτι μου στη Χαλκιδική. Σαν να μην πέρασε μία μέρα από πέρσι κι όμως έχουν αλλάξει όλα.
Η μία από εμάς σταμάτησε να μιλάει για τον πρώην της και μιλάει με αυτοπεποίθηση για τη δουλειά της. Η δεύτερη αφού εισέπραξε ενθάρρυνση από όλες μας για το χιούμορ της διηγείται πλέον ακατάπαυστα ιστορίες με τον δικό της τρόπο. Για το πώς κυνηγάνε σκύλοι το γιο της, για τα παιδιά στο σχολείο που διδάσκει, για τη μαμά της. Η τρίτη δεν φεύγει νωρίτερα όπως έφυγε τις άλλες δύο χρονιές και ακόμα και εάν είναι κουρασμένη κοιμάται μαζί μας στην καρέκλα. Η τέταρτη, που είναι και η πιο δυναμική και παρεμβατική μου φαίνεται λιγότερο έντονη από άλλες φορές. Ακούει περισσότερο και η ενσυναίσθηση της έχει κορυφωθεί.
Οι άντρες τώρα έχουν διάθεση για εξομολογήσεις. Ο ένας μιλάει ακατάπαυστα και με διάθεση αυτοκριτικής. Ψάχνει όλο το βράδυ ανεπιτυχώς στα γύρω χωριά καπνό για το ναργιλέ. Δεν βρίσκει. Μας ετοιμάζει παλόμες που πίνει ο ίδιος με τον κολλητό του. Μετά τις παλόμες χορεύει όπως ο Ρικ Άσλει. Ο δεύτερος καμαρώνει για την κόρη του που πέρασε με βαθμολογία ρεκόρ στο πανεπιστήμιο. Μας εξομολογείται τι της είπε μαζί με το μπράβο. Της είπε ότι όλη της τη ζωή τα έκανε όλα τέλεια, τώρα ήρθε η ώρα να κάνει τρέλες. Ο τρίτος ήρθε πάλι καθυστερημένος, χωρίς διανυκτέρευση. Ωστόσο ήταν ο πρώτος που έστειλε μήνυμα όταν χωρίσαμε. Εγώ πάλι φέτος έγινα γιαγιά. Οπότε ζητούσα από τους δύο συμμαθητές μου που έχουν μικρά παιδιά τηλέφωνα παιδιάτρων.
Ήμασταν όλοι μπλεγμένοι μεταξύ μας στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Με ειδύλλια που κράτησαν πολύ, άλλα πλατωνικά που δεν ωρίμασαν ποτέ, άλλα που κράτησαν πολύ λίγο. Γίνονται μεταξύ μας κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις. Που δεν απαντιούνται. Εγώ θέτω τα γνωστά δημοσιογραφικά μου ερωτήματα. Σε ποιο παιδί σου έχεις αδυναμία και τι σκέφτεσαι τώρα. Μου δίνουν το δώρο για το μωρό. Βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα. Τρώμε στη γνωστή ταβέρνα το βράδυ. Στο μπαλκόνι τα ξημερώματα τρώμε με τα κουτάλια ενάμιση κιλό παγωτό και μία τάρτα με φράουλες. Πέφτουμε για ύπνο στις 4 το πρωί. Την άλλη μέρα ξανά πρωινό, μπάνιο μεσημεριανό, μπαλκόνι. Όποιος σηκώνεται χάνει τη θέση του διότι πάντα λείπει μία καρέκλα. Έρχεται το απόγευμα και κανείς μας δε θέλει να φύγει. Συμφωνούμε πως του χρόνου θα κάνουμε δύο διανυκτερεύσεις και πως η ωρίμανση έρχεται όταν καταλαβαίνεις πως για όλα φταις εσύ. Πως μετά τα 18 εμείς κάνουμε τις διορθώσεις.
Υ.Γ. And we …imagine
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
