Οι γάτες συνυπάρχουν με τους ανθρώπους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Εξημερώθηκαν – πάντα με τον δικό τους μοναδικό τρόπο – και μας συντροφεύουν στις καλές και τις κακές, στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές μας. Μάλιστα, από αρχαιοτάτων χρόνων, υπήρχαν λαοί, όπως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι που λάτρευαν τις γάτες σαν Θεούς και οι αγαπημένοι μας αίλουροι κατείχαν περίοπτη θέση στην κοινωνία τους. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι πως όταν πέθαινε η γάτα ενός Αιγύπτιου, εκείνος ξύριζε τα φρύδια του ως ένδειξη πένθους.
Και τα χρόνια περάσαν, και μπορεί να ήρθαν “μαύροι” καιροί, όπως ο Μεσαίωνας που οι άνθρωποι μισούσαν και κατηγορούσαν τις γάτες για όλα τα κακά που συνέβαιναν, όμως πλέον οι περισσότεροι άνθρωποι (έτσι θέλουμε να πιστεύουμε τουλάχιστον) αγαπάνε και φροντίζουν τις γάτες – αν και υπάρχουν και οι σκοτεινές εξαιρέσεις.
Έτσι, λοιπόν, η αγάπη και η περιέργεια του ανθρώπου έκανε τους επιστήμονες να θελήσουν να μελετήσουν διάφορες συμπεριφορές των γατών, τα συναισθήματά τους και πως βλέπουν τον κόσμο.
Ένα ερώτημα που μελετούν εδώ και χρόνια είναι αν οι μικρές αυτές κυρίες, έπειτα από τόσα χρόνια συνύπαρξης με τον άνθρωπο, μπορούν να αναγνωρίζουν πρόσωπα και χαρακτηριστικά.
Η αλήθεια είναι ότι οι γάτες δεν είχαν ποτέ την ανάγκη να αναγνωρίζουν ανθρώπινα πρόσωπα. Και αυτό γιατί δεν εξημερώθηκαν για να βοηθάνε τους ανθρώπους και να έχουν κάποια καθήκοντα, αλλά εντάχθηκαν στην κοινωνία τους γιατί υπήρχε τεράστιος πληθυσμός τρωκτικών, το οποίον κρατούσαν υπό έλεγχό.
Σε αντίθεση, λοιπόν, με τους σκύλους που εξημερώθηκαν και εκπαιδεύτηκαν από τον άνθρωπο για τον βοηθάνε σε κάποιες εργασίες, οι γάτες θέλησαν και τον πλησίασαν και έτσι εξημερώθηκαν.
Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των χιλιάδων ετών, δεν έπαιζε σημαντικό ρόλο να αναγνωρίζουν οι γάτες τα πρόσωπα των ανθρώπων, όμως το έκαναν. Εξελίχθηκαν, και πλέον μελέτες αναφέρουν ότι οι μικροί αίλουροι αναγνωρίζουν πρόσωπα και κυρίως τους αγαπημένους τους κηδεμόνες, χρησιμοποιώντας κι άλλα στοιχεία εκτός από τα πρόσωπα, όπως για παράδειγμα είναι η φωνή τους.
Άρα, λοιπόν, οι γάτες δεν βασίζονται μόνο στην όρασή τους αλλά χρησιμοποιούν όλες τους τις αισθήσεις για να διακρίνουν το ένα άτομο από το άλλο.
Ειδικά οι γάτες που έχουν κάποιον κηδεμόνα ή φροντιστή, με την πάροδο του χρόνου είναι σε θέση να τον διακρίνουν από άγνωστα πρόσωπα. Αντίθετα, οι γάτες που δεν είναι κοινωνικοποιημένες δεν έχουν αναπτυγμένη αυτή την ικανότητα, τουλάχιστον επαρκώς.
Σύμφωνα με ένα πείραμα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Όκλαντ το 2015, διαπιστώθηκε ότι οι γάτες συμπεριφέρονται διαφορετικά στους ανθρώπους όταν εκείνοι δείχνουν διαφορετικές εκφράσεις προσώπου, ανεξάρτητα από το αν το άτομο είναι οικείο ή άγνωστο. Άρα, οι γάτες μπορούν να ξεχωρίσουν πρόσωπα.
Επίσης, σύμφωνα με ένα άλλο πείραμα του Πανεπιστημίου του Τόκιο, διαπιστώθηκε ότι οι γάτες παρουσίαζαν αλλαγή συμπεριφοράς, όπως για παράδειγμα κουνούσαν την ουρά τους ή τα αυτιά τους ή τα μάτια τους όταν άκουγαν μια οικεία φωνή, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν και αναγνωρίζουν διαφορετικές φωνές, εκτός από διαφορετικά πρόσωπα.
Και φυσικά, η αίσθηση της όσφρησης είναι αυτή που τις βοηθάει να αναγνωρίζουν ανθρώπους, καθώς είναι εξαιρετικά αναπτυγμένη – όχι τόσο όσο των σκύλων, αλλά σίγουρα πολύ παραπάνω από τη δική μας
Συμπέρασμα
Η εξημέρωσή τους, έχει κάνει τις γάτες να αναγνωρίζουν πρόσωπα ανθρώπων και κυρίως των κηδεμόνων και των φροντιστών τους. Βέβαια, παράλληλα χρησιμοποιούν και τις υπόλοιπες αισθήσεις τους για να είναι σίγουρες ποιον βλέπουν, καθώς τόσο η όσφρηση όσο και η ακοή είναι πολύ αναπτυγμένες. Ελπίζουμε στο μέλλον να μπορέσουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα για το πως αισθάνονται και το πως βλέπουν τον κόσμο οι λατρεμένες μας γατούλες.
Πηγή: topetmou.gr
