Η Θούλη Παράσογλου είναι γέννημα θρέμμα Σαλονικά, μάχιμη δικηγόρος και μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Οικογενειακού Δικαίου. Θα την βρείτε σε αίθουσες δικαστηρίων να λύνει διαφορές ζευγαριών, εξού και ο χαρακτηρισμός «Mrs Divorce». Σήμερα, την καθίσαμε στο δικό μας …σκαμνί των ερωτοαπαντήσεων!
Της Αναστασίας Καρυπίδου
‘Ονειρο ζωής η δικηγορία;
Όχι. Μέχρι την Γ’ Γυμνασίου ήθελα να γίνω γεωπόνος και μετά αρχαιολόγος. Οι εξαιρετικές επιδόσεις στις Πανελλήνιες με έφεραν στο ταξίδι μου στα Νομικά και μετά στη δικηγορία.
Γιατί σας αποκαλούν Mrs Divorce;
Την τελευταία 20ετία καθημερινά δικάζω στις γαμικές διαφορές, δηλαδή υποθέσεις Οικογενειακού Δικαίου.
Ποιες υποθέσεις είναι δυσκολότερες;
Αυτές, που ο εγωισμός των ανθρώπων υπερβαίνει την κοινή λογική. Αν σ’ αυτό προστεθεί μία δόση κακοπληροφορημένου οικογενειακού περίγυρου, σωρευμένος θυμός, αδιαλλαξία και μιά κακή δικαστική απόφαση, τότε γίνονται γόρδιοι δεσμοί.
Πρώτη σκέψη σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας;
Θλίψη!
Υπάρχει φιλία μεταξύ δικηγόρων;
Ασφαλώς! Μερικοί από τους καλύτερους μου φίλους και φίλες είναι συνάδελφοι και μάλιστα κάποιοι από τα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια.
Θα κατεβαίνατε υποψήφια σε εκλογές;
Με αυτήν την παιδική αρρώστια τελείωσα νωρίς. Ήταν, όταν το 1986 είχα εκλεγεί διαμερισματική σύμβουλος στο Δ.Θεσσαλονίκης και διαπίστωσα ότι δεν είναι για εμένα το σπορ!
Τι αγαπάτε/μισείτε στη Θεσσαλονίκη;
Αγαπώ και νοσταλγώ την μνήμη των γεύσεών της και των εικόνων των παιδικών και μαθητικών μου χρόνων στην γειτονιά που γεννήθηκα και μεγάλωσα στο κέντρο της. Μισώ και αποστρέφομαι την εικόνα των τελευταίων χρόνων με την βαλκανιοποίησή της, την άνυδρη πολιτιστική της ταυτότητα και την άνευρη κοινωνική της εικόνα. Θυμώνω με την κατάληψη του δημόσιου χώρου, τη βρωμιά, πραγματικά και μεταφορικά, την συντηρητικότητα και την προσήλωση σε κομματικές γραμμές, την ακαταστασία, την αποδοχή από τους συμπολίτες μου της αναμάσησης υποσχέσεων, την επίδειξη, την αγένεια και την μαγκιά που την απομακρύνουν από την σύγκριση με τις σύγχρονες κοσμοπολίτικες μεγαλουπόλεις, ανοικτές στον πολιτισμό, την οικολογία και την ανάπτυξη με υψηλό πνευματικό επίπεδο των πολιτών τους.
Με μαγικό ραβδί θα αλλάζατε…
Θα πετούσα έξω από το κέντρο τα αυτοκίνητα, επιτρέποντας κίνηση ΜΟΝΟ με σύγχρονα μέσα μεταφοράς (τραμ κ ηλεκτρικά μικρά λεωφορεία) και ποδήλατα, αποκαθιστώντας τις προσβάσεις για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και καροτσάκια.
Θα ελευθέρωνα την πόλη από τα τραπεζοκαθίσματα και θα έδινα χώρους πρασίνου σε ζωόφιλους και παιδιά με σύγχρονες παιδικές χαρές και φυσικές δραστηριότητες τρίτης ηλικίας.
Σημείο της πόλης που ξεχωρίζει…
Η Παραλία με το λιμάνι της.
Φράση που λέτε συχνά…
Το αγαπημένο μου μοτό έρχεται ως απόσταγμα από την μάχιμη δικηγορία των 36 ετών: «Στα ελληνικά δικαστήρια αυτός που έχει δίκιο φοβάται, κι αυτός που έχει άδικο ελπίζει»!
