Η μέρα ήταν μουντή. Συννεφιασμένη. Ίδια με το γκρίζο μέσα μας. Μέσα στους περισσότερους δρομείς που στήθηκαν στην αφετηρία και είχαν στο μυαλό τους τον Άλκη Καμπανό. Ανάμεσα τους κι εμείς.
Εγώ, η μητέρα μου και η αδελφή μου. Στη γραμμή της εκκίνησης η μητέρα μου δακρυσε όταν είδε τους γονείς του Άλκη να ετοιμάζονται να συμμετάσχουν στον αγώνα. Συνειδητοποίησε ότι η ίδια ειχε δίπλα της και τα δύο της παιδιά. Από αυτούς όμως έλειπε ο Άλκης.
Γιατί; Διότι κάποιοι επειδή ένας συνάνθρωπος τους, αγαπούσε διαφορετική ομάδα, νόμιζαν ότι είχαν δικαίωμα να του πάρουν την ζωή.
Σήμερα όμως αυτό το πολύχρωμο ποταμι που ξεχύθηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, φορώντας ο καθενας τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας, ήρθε για να τους δείξει ότι δεν μπορεί να είναι αποδεκτό από κανέναν. Ήμασταν οικογένειες, φίλοι, ζευγάρια, ηλικιωμένοι και παιδιά. Όλοι μια γροθιά μια αγκαλιά ενάντια στην κάθε οπαδική βία.
Σήμερα φίλαθλοι του Άρη, του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, του Ηρακλής του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού κλάψαμε όλοι μαζί και γίναμε φίλοι όλοι μαζί. Κι αυτό ήταν το πιο δυνατό μήνυμα της σημερινής ημέρας.
